Chao Grey

Ulan Titi...

2012-01-09T23:43:00.005+02:00

Ne olurdu zamanında yeşili katletmeseydin be.

Saturday Night Fever 5

2011-12-24T21:28:00.000+02:00

Müşfik Kenter'in hatırı var tamam, ama şu Milka'nın insanları-yakınlaştıran-seviştiren mor ineğini kesip yerim ben. Ne diyosunuz lan siz?
"İnsanlardan kaçtıkça sana daha çok destek oluyorlar. Onlara ne yaparsan yap, terk etmeyeceklerini biliyorsun. Rahatsın..." Yani, seni severim Esra ama, bundan daha haksız olamazdın. Kusura bakma.
Ama işte Behzat Ç. bu yüzden muhteşem. Zira kalbi kırılan insan böyle konuşur. Birkaç bölüme kadar bu söylediklerinden pişman olduğunu da görürüz zaten muhtemelen.
Behzat Ç. başka hangi neden(ler)den dolayı muhteşem? Cumartesi Anneleri-taşlanmış kot işçileri-faili meçhul Festus Okey cinayeti, sokakta yaşayanlar gibi mevzuları işlemesinden başka, gerçek kaybedenliği gösterdiği için belki de. "Cinayet olan" Akbaba bağırdı çağırdı, o yüzden haberimiz oldu ama bir diğerini de görüyorsunuz değil mi birkaç bölümdür, emekli başkomiser Aziz'in akıbetini kestirebilen var mı mesela? Peki ya "arıza hatun" kontenjanından, diziye geç dahil olan Mine Tugay'ın karakteri çok mu farklı onlardan?
- Ben küfrederim, polisim! - Ben de küfrederim abi, polissin!
Bu kadar Behzad yeter. Behzad demişken, Behzad Durani var bir de, o bizimkine göre baya işe yaramaz, ipe sapa gelmez bir adam gerçi. Ama hizmet ettiği adam ve filmi için onları söylemek mümkün değil. Velhasıl, Bad Mâ Râ Hâhed Bord'u izleyin. Hem o da bir nevi Le Vent Nous Portera.
Farsça kolay ve muhteşem bir dil.
Rüzgar söylesin o zaman. Ya da böyle söylesin, ya da böyle.
"Buzz droid" odaklı Star Wars göndermesinin merkezinde yer aldıktan sonra hava taşıtından kendisini fırlatan Batman "hava desteği" ister: "Hiç uçamadığımı göz önünde bulundurursak... 'Şimdi' iyi olurdu." İnsan bir teşekkür eder.
"Bu grubu şu filmle/diziyle mi tanıdınız :(" tavrı beni deli ediyor. Underrated tacirliği yapıp sonra şunu söylemek için mi sustunuz zamanında amına koyayım.
Ahkam vakti: Orhan Gencebay ve Ahmet Kaya dinlemeyen eksiktir. "İkisini bir mi tutuyosun?" diyeceklere cevabı erkenden vereyim: "Seninle mi bir tutacaktık?"
"Başarılı" sıfatından mı, yoksa götten uydurulmuş iki noktadan (..) mı daha çok nefret ediyorum bilemedim.
Batman: Arkham City nasıl bitti lan öyle. İbneler.. .. .. .. .. .. .. .. .. ..
Şu video çok başarılı değil mi bu arada?
Fabregas, Allah aşkına bi sus artık ya. "Bir gün Arsenal'a dönerim"den tut "Wenger en iyilerinden birisi"ne, "Arsenal'ı hâlâ seviyorum"dan "Neredeyse ağlayacaktım"a kadar söylemediğin şey kalmadı. İyi çocuksun falan ama yeter yav. Herkesi memnun etmeye çalışmaya gerek yok. Birisi çıkıp "ya bi siktir git" dese verecek cevabın olmaz yemin ediyorum.
Youtube'da fake müzik videoları var ya hani; mesela Jimi Hendrix'in Cocaine'i söylediğini iddia eden video gibileri ki aldıkları dislike sayısından anlıyorsunuz sahte olduklarını. Ne lan bu? Troll desen değil.
Trollük de zaten sike sürülür iş değil. Ama hayat felsefesi haline getiren var, garip.
Bir de, futbol hakkında yüzeysel ahkâm kesen herkese Football Manager'la yatıp kalkıyor damgası yapıştırmak eskidi artık be. "Çok Jonathan Wilson okuyorsun ;)","Çakma Zonal Marking ;))" ya da "Sacchi'nin rahle-i tedrisatından mı geçtin ;)))" falan diyebilirsiniz. Örnekler ve göz kırpan smiley'ler çoğaltılabilir.
İnsanların şekilciliği çok zavallı, acınası, sefil bir durum. Yıllarca okuduğun kitaplar, yazdığın yazılar, takındığın tavırlar, tek bir "aksesuar" kadar etki etmiyor onlar tarafından saygı görmene.

Benzemez Kimse Sana #19

2011-12-23T20:41:00.000+02:00

Dünya tarihinin gördüğü en manyak Montpellier'li (en manyak Fransız?) Remi Gaillard ve Roberto Mancini'yi yumruklayan adamın oğlu Wojciech Szczesny.

Cumartesi Babası

2011-12-19T00:24:00.000+02:00

Trabzonspor 0-3 Galatasaray

2011-12-11T20:56:00.001+02:00

4-4-2 dizilişinde Baroş'un maçın büyük kısmında daha ileride kaldığı, Elmander'in her açıdan komple bir futbol sergilediği, kaleye yakın bölgelerde inanılmaz bir ivmelenme ve hedefe yönelmeyle çok tehlikeli hale geldiği, Eboue'nin mükemmel oynadığı, takımın üretkenlik açısından gerekli anlarda üstüne düşeni fazlasıyla yerine getirdiği bir maçtı. Oyun açısından her hafta daha iyi hale gelen takım, inşa etmeye devam ettiği futbolun doğrudan etkisiyle kazanmamış olsa da mevcut süreçte daha önemli olan böyle galibiyetleri alabilmek.

Selçuk İnan'ın yuhalandıkça motive olup golü atması diye bir durum yok; aksine yuhalandıkça Charlie Adam'ın Liverpool formasıyla çıktığı ilk maçlarındaki çekingenliğine öykünürcesine sorumluluk almaktan kaçınıyordu. Allahtan korktuğum başıma gelmedi ve Selçuk bu tepkiler karşısında gerekeni yaptı -iki anlamda da. Attığı gol, tam onun yapabileceği ve yapması gerekendi; zaman zaman sergilediği "Türk Xabi Alonso"luktan "Türk Juninho"luğu devraldı birkaç saniyeliğine. Golden sonraki ve tribünden gelen maddi-manevi saldırılara gösterdiği tepkileri de oldukça yerindeydi. Onun için kolay olmayan bir maçı iyi bitirdi.

Dün gece Mesut Özil'le başlayan ve Zonal Marking'in mükemmel tespitinde belirttiği gibi ileri uçtaki presi feda eden, ayrıca Messi'ye bu denli boş alanın kalmasına zemin hazırlayan, normal olarak da hüsrana uğrayan Mourinho'nun aksine Şenol hoca Mesut kadar olmasa da ilerideki doğrudan savunmayı zayıflatacak Alanzinho'yla başlamayı tercih etmedi ve en ideal orta saha kurgusuyla çıktı maça. Orta saha hakimiyetinden bahsetmeye başlarken şunu da belirtmek gerekir ki, geldiğinden bu yana alternatifi olmadığını ve olmayacağını gösteren Felipe Melo'nun taraftar tarafından sevildikçe hiçbir anlam verilemeyecek, riskli hareketlerinin bize pahalıya patlamaması çok büyük şanstı bu akşam -zaten kendisi de sonradan toparlandı. Orta sahadaki mücadele aslında Kuddusi Müftüoğlu Zokora'ya kırmızı kart çıkarmasa (Zokora yumrukla çıkıyor gibi ama buna rağmen kırmızı yanlış karar, temas yok; kartı da Melo aldırmış yani) pekâlâ Trabzonspor'un olabilirdi ki Zokora'dan mahrum olmadıkları ilk yarıda topa sahip olma oranları arasındaki fark çok azdı. Zokora-Adrian-Colman üçlüsü Melo-Selçuk'un yanlarına sokulan ve takımın boyunu Elmander-Baroş'la beraber (Baroş daha konsantrasyonsuzdu ve daha çok kaldı ileride) kısaltmaya çalışan Emre ve Kazım'a rağmen üstünlük kurabilirdi. Tabii bu durum oyuna ilk elden etki etmiyor çoğu zaman, skora doğrudan katkı yapan futbolcular önemli istatistiklerin geri plana itilmesine sebep oluyor -ilk golde Trabzonsporlu savunmacının hatası ve Elmander'in kişisel yeteneği, Selçuk'un golünde de bu sefer Baroş'un kişisel yeteneği -topu iyi saklaması- ve yine Trabzonspor'un bir hatası büyük rol oynadı yani goller planlanan -ve belki de görmek istediğimiz- oyun kurgusunun sonucunda gelmedi, doğrudan. "Görmek istediğimiz" diye özellikle belirtmekte fayda var zira skora doğrudan etki eden oyuncuların bu öne çıkan özelliklerine bağlılık/itimat ne derecede evla görülür hoca tarafından, bundan tamamen emin olmak zor. Takım bazen ihtiyaçtan fazla gol pozisyonuna giriyor ki bunun önemi büyük ve taraftar üzerinde yaptığı etki de doğal olarak çok güzel.

Galatasaray oyunu inşa etme anlamında mesafe katediyor ama bu süreç ne çok hızlı işliyor, ne de çok yavaş. Oynanan futbol ritmini tam olarak bulmuş değil fakat tekrar etmekte fayda var, belli anlarda skoru değiştirebilecek oyunculara sahip olmamız ve kazanma zihniyetine gün geçtikçe daha çok alışmamız çok önemli ve bizim için büyük şans. Birkaç sezondur kaybetmeyi alışkanlık haline getirmiş futbolcular, acıya gereğinden fazla aşık olmuş taraftarla son derece uyumlu bir şekildeydi ve bu kadroda köklü değişiklik şarttı. Dibi görmüş takımın yönetimi de, teknik kadrosu da -hem Hagi, hem Rijkaard'ın en az suçlu olan taraf olduğunu hep söyledim-, futbolcu kadrosu da kaçınılmaz "çözüm"e maruz kaldı. Yani yeni takımda işlerin yolunda gitmesi için zemin hazırdı ve Fatih Terim'e de bu fırsatı değerlendirmek kaldı. Terim'in futbolunda ve tavırlarında gözle görülür değişimler mevcut elbette, gerçi buna sağlıklı bir şekilde karar vermek için bir sezonun geçmesini beklemek lazım ama şimdiye değin gördüğüm kadarıyla -arada bir eski Terim'i hatırlatması hariç- beklediğimden çok daha iyi durum. Sahadaki Galatasaray, ilk Terim Galatasaray'ına oranla daha "temiz" fakat daha sonuç odaklı. Maç öncesi ve sonrası açıklamalarından takip ettiğimiz kadarıyla Terim'in tavrı da bazen "sesini yükseltme" adına nahoş bir hale bürünebiliyor, bu zaten beklediğimiz bir şeydi. "Galatasaray'ın hakkını yedirmez" illüzyonunda olmamak lazım.

Semih Kaya'dan ilk sezonunda çok ümitliydim, o ümidimi boşa çıkarmayacağından da emindim fakat sakatlık ya da birtakım başka sebeplerden dolayı unutulacağından korkuyordum. Çok şükür ki öyle olmadı ve kendini kabul ettiriyor hızla. Altyapı eksiklikleri bariz, altyapı eğitimini ülke sınırları dahilinde almış olması en büyük handikapı, fakat Ujfalusi gibi tecrübeli -ve mümkünse yabancı- savunmacıların yanında oynadıkça yeni Bülent Korkmaz -hatta ondan daha iyi- olmaması için hiçbir sebep yok. Emre Çolak'tan ise yalan yok, ümidi kesmiştim ve bunun sebebi futbolu ya da fizik gücü falan değildi. Tavırlarından memnun değildim, futbolunu geliştirme adına çaba harcadığını göremiyordum ve işleri yoluna nasıl koyacağı hakkında bir fikri olduğunu sanmıyordum. Onun da Arda kadar olacağını söylemek için çok erken fakat Terim'le arasındaki "quid pro quo" ilişkisinin farkında olduğunu düşünüyorum; farkında değilse de şimdiye değin kazandığı kredi elindeki en büyük fırsat şu an için. Alex'in ayağından kaptığı toplarda gösterdiği konsantrasyonundan tutun, "pas tereddütü"nü gün geçtikçe azaltmasına, ileride top beklemek yerine alan savunması için çabalamasına kadar her şey onun için yolunda gidiyor, inşallah tamamına erer.

Trabzonspor'a karşı, Fenerbahçe maçındaki futbolun yanına yaklaşamadık ama böyle bir skorla döndüğümüz için elbette sadece şanslı ya da hakemin sayesinde kazanmış değiliz. Takım kolay kolay gol yemiyor ve yukarıda kaç kez bahsettiğimi hatırlamadığım, "skora doğrudan etki edebilecek" oyunculara sahip. Selçuk ve Emre'den sonra bir başka "duygusal futbolcu" Baroş'un bir an önce form tutmaya başlaması hem kendisi hem de takım adına daha çok önem kazanıyor her gün. Kazım'ın biraz kızağa çekilmesi hocanın tasarrufunda bir karar olacak elbette ama bu durumda Riera mı, Emre mi, Engin mi, -Sabri dönerse- son dönemde sağ bekte mükemmel maçlar çıkaran Eboue mi onun yerinde oynar bilinmez. Eldeki alternatifler bundan daha tamamlayıcı ve fazla olmalı; Melo'nun olası yokluğunda büyük sorun yaşanacağı kesin; daha ne haltlar yediği ve akıbetinin ne olacağı tamamen bilinmeyen Sercan'ın durumu da varken şu an için sakatlık ya da ceza olmamasını ummaktan başka bir şey gelmiyor elden. Terim'in kafasında eskiye göre daha kontrollü, daha az doğrudan fiziksel mücadeleye dayalı, daha çok topa sahip olmaya çalışan bir futbol olduğunu anlıyorum ve kendisi bunu uygulama sürecinde ihtiyaç duyduğu şeylere -taraftar-yönetim desteği, sakatlık olmadan geçen haftalar, skora direkt etki eden oyuncular- şimdiye kadar sahip oldu. Kişisel bazda kendisiyle ihtilafım mevcut ve ona karşı muhabbetim az olsa da, Galatasaray'ı izlerken kalbimizin eski ritmini bulacağı günleri onunla beraber ben de bekliyorum.

Stationary Traveller

2011-12-11T10:34:00.001+02:00

Ağzını açıp da bir şey söylemesine gerek olmayan insanlar gibi. Bakışı ya da gülüşü ya da kaşlarını çatışı ya da dudaklarını büzüşü ya da donuk kalışı ya da gözlerini kapatışı ya da umursamayışı yeten insanlar gibi. Sevmekten sıkılmayacağınız insanlar gibi ve bakmaktan yorulmayacağınız ve yanında olmaktan utanmayacağınız ve anlatmaktan korkmayacağınız ve kızmaktan çekinmeyeceğiniz ve kaybolmasını aklınıza getirmeyeceğiniz insanlar gibi. Dinlediğiniz her yerde ve her halde ve her zamanda ve her sıkıntıda ve her sevinçte ve her yorgunlukta sizi görmediğiniz her güzelliğe götüren bir seyyah-ı sabit. Saçlarınızı okşaması için dizlerine döküleceğiniz nağmeler ve zaman makinesi pan flüt.

Gitarı eline alıp soloya başlarken çocukça gülen Andy Latimer gibi bu şarkı.

Saturday Night Fever 4

2011-12-09T23:53:00.001+02:00

Hâlâ Lita'nın Blackburn'e attığı gol için "Ne kadar pas yapılsa da futbol basit bir orta-kafa'dan ibarettir." diyen aklıevveller çıkmadı mı? Çıksın da, bize de eğlence çıksın biraz.
Manchester denince artık akla sadece United'ın gelmemesini geçtim, bazen City daha önce geliyor ya, bu durum çok komik işte. (Bunu yazmayı planladığımda Manchester'ın iki takımı da Şampiyonlar Ligi'nden elenmemişti. Hahahah.)
Bu Black Keys'in son albümü iyiymiş, tavsiye ederim. El Camino. Ayrıca Lonely Boy eşliğinde dans eden hatunun videosunu sildiren Youtube, zalımsın.
Lyon'un şike yapıp yapmadığının üzerine fazla düşülmeyecek sanırım. Rezalet. Bu oyun her geçen gün daha iğrençleşiyor benim için.
Örümcek kafalara karşı Batman inisiyatifi. Bir gülüşüne dünyayı yakarız reyiz!!!1
Hani şu süper kahraman-çizgi roman muhabbetine aşağılayarak bakanlar var ya, onlar Yılmaz Özdil eleştirelliğinden fazlasını hak etmiyorlar işte.
Çocuk istismarına dur deyi... ah, doğru ya.
Assassin's Creed: Revelations çok iyiydi. İstanbul arada bir küçük bir deniz kasabası gibi görünse de, bu kadar minimalizmi hoş görelim hadi. Venedik'teki kadar iyi olmasını beklemiyorduk kıyıların, zira iki şehrin kıyıları arasında "tarihi miras" bakımından büyük fark var. Kapadokya'ya deniz yoluyla gitmek de ayrı bir saçmalıktı. Şehzade Ahmed'in planlarını, Şahkulu'yu, yeniçerilerin etkisini kurgu ya da gerçek, muhteşem bir şekilde işle ama Kapadokya'ya deniz yoluyla gidilsin. Yani... Öte yandan, derslerine çok iyi çalışmış oldukları da bariz bir şekilde görülüyor tabii, en azından birçok tarihi olayı ve en azından İstanbul'daki mekanları -ki oyunun yüzde 90'ı orada geçiyor- iyi tanımış ve analiz etmişler. Maskeli yeniçeri fikri biraz uçuk gibi görünse de hoşuma gitmedi değil. Yeniçeri demişken, sakın bulaşmayın heriflere; ağır zırhlı Roma gardiyanları bunların yanında zabıta gibi kalıyor.
Bilgisayar oyunları artık oyunluktan çıktı ve iyice kurgusal yapıtlara dönüştü. Sizi de bunun içine dahil ediyorlar, durum bundan ibaret. Önceden de hikâyeler önemliydi oyunlarda ama bu kadar basit değillerdi ve hikâye kısmı bu kadar öne çıkmıyordu. Zaten artık sadece oyunla bırakmıyorlar; çizgi roman, oyun dışı video gibi küçük çaplı da olsa bir genişletilmiş evren yapıp iyice zorluyorlar sizi kendi dünyalarına dahle.
Call Of Duty: Modern Warfare 3 mesela, onun hikâyesi ve sorguladığı da es geçilecek şeyler değil. Bu son oyunda, sadece açılışta olsa bile Makarov'a söz hakkı vermiş olmaları dahi çok zekice bir hamle ayrıca. Modern Warfare ve diğer oyunları yapanların ayrı gruplar olduklarını ve firmaların ayrılacaklarını, yani MW 3'ün bu yüzden en azından şimdilik son oyun olacağını duymuştum. Bir sonraki işlerini merakla bekliyoruz ki beklemeyip ne yapacağız zaten.
Assassin falan demişken, oyunun hikayesini yazanların Haşhaşilere (ya da Esasilere) ve Tapınak Şövalyelerine yüklediği anlamla tarih okuduğunu zannedenler var. Yani, en azından şu kadarını söyleyeyim. Haşhaşiler devrimci falan değildi. Bu tarz kurgularda gereken "iyi" tarafın temsilcisi olarak seçilmeleri yanıltmamalı ki bunu "kötü" olduklarını iddia ettiğimden dolayı falan söylemiyorum.
Sultan Selahaddin El Kürdi diye bir kitap yazıldı, müellifi Reha Çamuroğlu. Selahaddin Eyyubi malum, paylaşılamayan bir şahsiyet Orta Doğu'da. Kendisinin [en azından yarı] Kürt kökenli olduğu biliniyor, evlerinde Kürtçe konuşulduğu da. Ama icraatleri bunu özellikle belirtmemiş olmasına rağmen "içimizdeki Oryantalistlerin" bu durumu sık sık dile getirmesi nahoş ve yanlış -bundan rahatsız olanları dikkate bile almıyorum zaten. [Bu arada, Reha Çamuroğlu'nu herhangi bir şeyle itham etmiyorum ve Atlas Tarih'teki Selahaddin Eyyubi dosyasını inceledikten sonra konuya bakışıyla alakalı biraz fikrim oldu.] Uzun süredir katliama, zulme, fişlenmeye, ırkçılığa ve her türlü ötekileştirmeye maruz kalan Kürtlerin şu en zor dönemlerinde kendilerine bir sembol seçmeye çalışmaları çok normal ama bir noktada olay çığrından çıkmaya başlıyor ve hakikatin yerini hızla hamaset alıyor. Irk milliyetçiliği denilen şey Orta Çağ'da bundan çok daha az yaygındı ve Sultan Selahaddin'in hayatında belki de yeri bile yoktu fakat onun Kürtlüğünü özellikle öne çıkarmak son zamanda pek moda ve ne yazık ki çok normal. Tarih övüncünü tarih bilincinin önüne geçirdikten sonra işler önünü alamayacağınız boyutlara ulaşıyor. Aslında övünç de şeytani bir duygu olmayabilir bazen, fakat günlük hayatında ırkçı, milliyetçi ya da ötekileştiren olmadığını iddia edenler tarihte aidiyet duydukları şahsiyetlerin, devletlerin yahut fikirlerin başka bir dünyada yaşamış olduğunu mu sanıyor? Bu aidiyet kör bir şekilde etnisiteye duyulmaya devam ettikçe pompalanan milliyetçilik gücünü hiç yitirmeyecek. Tarih övüncüyle tarih bilincinin arasındaki farkın azalması için olmalı tüm çaba. Bugünkü anlamıyla tarih övüncü mide bulandırıcı bir fanatizmden fazlası değil.
Bu arada, Türkiye'deki tarih öğretiminde ne kadar saptırma, üstünü kapatma, belli yerleri öne çıkarma olduğunun gayet farkındayım ve kaynak karşılaştırmasından, tarih yazımından ziyadesiyle haberdarım. Belli -şüpheli- olaylar veya şahsiyetler söz konusu olduğunda kesin hükümler vermekten de kaçınırım yeri gelince fakat "Ülkedeki tarih öğretimi bu durumdayken bunları nasıl söylersin?" demek abes. Dediniz diye değil, demeyin diye söylüyorum; resmi tarihin dikte ettiğinden daha fazlasına ulaşmaya çalışmak belli zümrelere ait bir tavır olmuyor her zaman ve herkes işine geldiğinde susan veya konuşanlardan değil.

Monty Python Karakterleri: Biggus Dickus'ın Kadim Dostu Pontius Pilatus

2011-12-09T13:11:00.001+02:00

Life Of Bwi- pardon, Brian'dan meşhur Biggus Dickus sahnesi. Roma İmparatorluğu'nun unutulmaz prefektlerinden -çarmıha gerilme hadisesi onun başının altından çıktı- Pontius Pilatus'u canlandıran Michael Palin, John Cleese'le iki askerin getirdiği Brian'ın elbette "yere fırlatılmasını" ister ve eğlence başlar. Karagöz-Hacivat'tan aşina olduğumuz "yanlış anlama" durumunu burada biraz farklı olarak görürüz:

- The little rascal has 'spiwit'. - Has what, sir? - Spiwit. - Yes he did, sir. - No, no. 'Spiwit', 'bwavado', a touch of 'dewwingdo'. -Oh, uh, about 11, sir. (- Küçük pislik pek de cüvetkâvmış. - Efendim? - Cüvetkâvmış. - Evet öyle yaptı, efendim. - Yok yok, 'cüvetkâv', pek 'cesuv', 'macevapevest'. - Ee, 11'e geliyor efendim.)

Pilatus'un kendisi yeterince komikken, bir de Roma'daki meşhur arkadaşı Biggus Dickus'tan söz açılır ki ortalık asıl o zaman karışır. John Cleese'in ilk "dökülen" askeri alıp götürmekle kurtulmuş olduğunu söyleyebiliriz hatta! Pilatus konuştukça ortam gerilir (olumlu anlamda?), ortam gerildikçe askerler gibi kendimizi gülmemek için tutup, gülmeye hazırlarız bir yandan.

- Adamın bir de karısı var, biliyor muydunuz? (soldaki asker bir "Aman Tanrım, lütfen..." çeker) Adı ne, biliyor musunuz? (askerler hayır anlamında başlarını sallarlar) Adı... Incontinentia. (biraz bekler) Incontinentia Buttocks (askerler patlar, bir başkası bağırarak gülmeye başlar, Pilatus delirir) (buttocks: kaba et).

Sahnenin John Cleese çekildikten sonra doğaçlama olduğunu okumuştum ama doğru mudur bilemem, öyleyse diğer oyuncular da muhteşem iş çıkarmış.

Michael Palin'in daha önceden sahnede yine John Cleese'le Papağan Skeci'ni icra ettikleri bir sırada Cleese'in 'fjoooooooooords'larından sonra kendini tutamamasına benzer bir durum burada da (3:17) var ama hızla toparlanarak sahneyi kurtarıyor neyse ki. Ama zaten Cleese kadar manyak olmamasını çok seviyoruz, Python komedisinde onun alametifarikası da bu oluversin, nedir yani.

Platini Gelsin Bizi Kurtarsın?

2011-12-08T10:32:00.001+02:00

Fener galibiyeti bi kenarda dursun, onun verdiği moral ve enerji baki; nitekim zevkten dört köşe olduktan sonra dünyanın en muhteşem organizasyonu olarak kabul ettiğimiz Şampiyonlar Ligi için hazırlanmıştım. Ama Dinamo Zagreb-Lyon maçı damağımda acı bir tat bıraktı.

Lyon D Grubu'ndan ancak averaj farkıyla çıkabilecekti. Ajax'ın maç öncesinde +3, Lyon'un -4 averajı vardı ve Ajax'ın Clasico için önemli oyuncularını dinlendirecek Real Madrid'in yedek takımı karşısında farklı bir mağlubiyet alması, Lyon'un da Zagreb deplasmanından farklı bir galibiyetle dönmesi gerekiyordu.

Nitekim öyle de oldu; dün geceki sarhoşlukla aklıma herhangi bir kötü ihtimal de gelmedi ama bu sabah durum biraz farklıydı -şöyle biraz bakınınca etrafa, şike teorilerini gördüm zira. Olaya temkinli yaklaşmak lazım; "Platini Fransız ya" deyip göz kırpmayacağım ama göz kırpma demişken, beşinci golden sonra Vida'nın Gomis'e göz kırpmasını da es geçmemek gerekiyor sanırım. Muhtelif ortamlarda dolaşan "argümanlar" en azından şike soruşturmacılarını harekete geçirecek kadar güçlü fakat bir o kadar da zayıf. Platini'nin Fransız takımlarını Şampiyonlar Ligi'nin ikinci turunda görmek istemesi iddiasını bir tarafa bırakalım zira bu kadar hedefte olan bir adamın böylesine bariz "ayarlamalar" yapabileceği benim için uzak bir ihtimal. Ama gelin görün ki gollere bakınca büyük şüphe uyanıyor insanda.

Kalecinin her goldeki ve Dinamo Zagreb'lilerin maçın genelindeki çabasızlığı insanın aklına ilk başta neyi getiriyor malum, fakat her şeyin bu kadar "bariz" olamayacağı da diğer argümanlardan daha sağlam değil. Devre arasına 1-1'lik skorla giden Lyon ikinci yarıda -yanlış hatırlamıyorsam- 30 dakikada altı gol attı. Diğer tarafta Ajax'ın iki golü verilmedi, hadi karşılarında Real Madrid vardı diyelim, zaten fazla dayanmaları zordu, ama Lyon bu maça kadar iki gol atmıştı ve ilk yarıdaki görüntüyle ikinci yarıda iki golün bile gelmesi mümkün gözükmüyordu. Ajax-Real Madrid maçında herhangi bir "pislik" olmasa da Zagreb-Lyon maçına aynı gözle bakmak çok daha zor.

Asya mafyasının olaya karışmış olabileceğine dair teoriler var ve Dinamo Zagreb'in sabıkası da şüpheleri güçlendirir nitelikte. Martin del Palacio, masumiyet karinesi odaklı bir yazı yazmış sıcağı sıcağına, ama onun da fazla iyimser olduğunu düşünüyorum. Dinamo Zagreb'in maçtan sonra teknik direktörleri Krunoslav Jurcic'i kovmuş olduğunu da belirteyim.

Eldeki tüm veriler elbette şüpheyi doğuruyor fakat olayı "Platini sağ olsun" sığlığına indirgemekten kaçınmak ve başlatılacaksa soruşturmayı beklemek elzem. Ha, eğer böyle bir soruşturma başlatılmazsa da bu sefer Platini hakkında konuşmak elzem olur.

Risteárd Cooper

2011-12-05T21:32:00.001+02:00

Azınlıklara mensup sanatçılar daha mı yetenekli olur, yıllardır tartışılır... Şaka lan, tartışılmaz, ama ben bunun böyle olduğunu düşündüğüm ve bunu meşrulaştırmayı başka bir şekilde sunamadığım için yazıya böyle girdim. Geyik bir yana, ayrımcılığın pozitifi de negatifinden beter olduğu için bunu bir genelgeçer haline getirmeyi istemesem de, böyle bir gözlemin göz çıkarmayacağını söylemem gerekiyor.

İrlandalı mizahçı Risteárd Cooper da otomatikman azınlık statüsünde bir güruha mensup, malum. Malum dedim ama bu kelime onun özelinde biraz anlamsız olabilir, zira tahmin ediyorum ki ismini duymuş olanlarınız duymamış olanlardan daha azdır. Youtube'da denk gelmişsinizdir belki "spoof" videolarına. Risteárd Cooper İrlanda'nın en "çok yönlü" sanatçılarından birisi: Genel olarak taklide dayalı futbol mizahı yapmasının yanı sıra kamera önünde -Batman Begins'te bile küçük bir rolü varmış- ve sahnede performans icra eden bir adam.

Benim dikkatimi Ian Holloway taklitleriyle çekti, daha sonra Kenny Dalglish -King Kenny de çok gülmüştür eminim buna- ve Match Of The Day'den Gary Lineker-Alan Hansen-Mark Lawrenson üçlüsünü canlandırdığı videoyu izledim, oradan Fabio Capello taklidine geçtim derken... Eh, related videos iflahımı kesti. Sanıyorum ki bu futbol mizahı işinde Aprés Match programı ile şöhret kazanmış, ama daha sonra yaptığı küçük çaplı solo işler de muhteşem. Holloway videolarını aklıma geldikçe izleyip enerji depoluyorum. Holloway tek başına zaten yeterince komik bir adamken bir de taklidinin yapılması iyice anti-depresan etkisi veriyor bünyeye.

Dustin Hoffman'a bile dokundurmayı ihmal etmeyen Cooper'ın bir İrlandalı mizahçı ve futbol sever olarak Thierry Henry'ye verilebilecek en güzel ayarlardan birisini de şu şekilde verdiğini belirtip "John Terry will never walk again" diyerek yazıya son verelim.

My Very Own Year One

2011-11-26T14:29:00.001+02:00

Frank Miller da böyle bir fotoğrafı hak ediyor!

Bu yazı aslında Batman: Year One üzerinden şekillenecekti. Fakat yazmaya başlayınca önünü alamadım ve daha geniş bir hal almasını engelleyemedim. Yine de konu hakkında söyleyeceklerimin hepsini burada dile getirebileceğimden emin değilim.

Hayatının üçlemesini tamamladığında, Chris Nolan'ın Batman külliyatına yaptığı katkıdan ne kadar memnun olacağını kestirmek imkansız, ama Frank Miller'ın kendisini kıskanacağı da kesin. Nolan, efsaneyi "amatörlük" yıllarından, hatta daha öncesinden ele alıp, en karanlık iç çatışmalarını (üzerine eğilebildiği ve sinemada olabildiği kadarıyla) titizlikle işleyip -ki Batman'in yarı deliliğinin ve anti-kahramanlığının üçüncü filmle beraber zirve yapmasını bekliyorum ben-, çizgi romanlardaki havaya sadık kalmanın yanı sıra eserlerine kaçınılmaz olarak kendi kara tonunu-mizahını da katıp ortaya iki muhteşem film çıkarmıştı. Heath Ledger'ın vefatı "ilahi müdahale" olarak değerlendirilebilecek kadar büyük bir olay olsa da, Nolan bunun da üstesinden -tabii planlarının bozulmuş olduğunu varsayıyoruz- gelebilecek yetenekte bir adam.

Arada delirir, dokunmayın.

"Batman bana hiç komik gelmemişti." diyor Frank Miller, 1988'de basılmış bir Year One'ın ön sözünde. Sonra sekiz yaşındayken, kendisine 25 sente mal olan 80 sayfalık çizgi romandaki Gotham'ı şöyle tanımlamaya başlıyor: "Gotham, soğuk ayışığıyla aydınlanmış soğuk beton sütunlardan ibaretti, rüzgarlı ve dipsizdi, şehir ışıklarının oluşturduğu bir bulut kümesine dönüşen, ıslak, beyaz bir sisti; millerce altımda. Sokak sesleri yumuşak, üzgün bir uğultuydu; aralıksız ve değişmeyen." The Dark Knight Returns'ün 10. yıl baskısında da bu hikayeyi ve sonrasını, yani Batman'i yazmaya nasıl başladığını anlatıyor Miller: "30. yaş günüm yaklaşıyordu, Batman'den bir yaş daha büyük olacaktım. Son yıllarda Spider Man'in küçük kardeşimden daha genç olduğunu kabul etmek zorunda kaldım, ama Batman? Çocukluğumun favori süper kahramanı, koca çeneli, ebedi bilge baba figürü Batman'den daha mı yaşlı olacaktım? Buna tahammül edemezdim. Bir şeyler yapmak gerekiyordu."

Nolan bu sahneyi es geçmemeliydi.

Yukarıdaki iki paragrafta bahsettiğim adamları önceden karşılaştıran oldu mu, bilmiyorum. Henüz bunu konu alan bir yazıya denk gelmiş değilim ve Nolan'ın Batman hakkındaki çocukluk anılarına vakıf yahut tespitlerinden haberdar değilim. Kara Şövalye'nin bir aksiyon kahramanından, bir Superman'e-karşı-nemrut-suratlının-yanındayız adamından, bir popüler kültür ikonundan çok daha fazlası ve derini olduğunu belki de herkesten daha iyi fark edenler bu iki adam işte; ve onun bu hale gelmesinde payları çok büyük. Bruce Wayne-Batman çift kişiliği, bu iki ustanın eserlerinde yine bir çift kişiliğe bürünüyor diyebiliriz: Bu sefer birbirinden tamamen farklı değiller ama sonuçta aynı kişi olduklarından hiç şüphe yok ve, elbette, aynı amaca hizmet ediyorlar.

The Long Halloween'de The Godfather göndermesi

Benim de çocukluğumdan hatırladığım çizgi film (ya da çizgi roman, hatta sinema) kahramanlarından en belirgini Batman'di. Ne var ki yıllarca Batman külliyatından uzak kaldım, bir-iki film dışında, ki çizgi romandaki Batman'e vakıf olmadan eksik kalacağımın hep farkındaydım zira orada doğan bir karakteri orada görmekten başka seçeneğinizin olması yakışık almayan bir durum olmalı -tabii Nolan'ı çizgi roman yazarlığı ya da çizerliği yapmamasından dolayı suçlayacak değilim! "Çizgi romanda Batman"e, yani onların tezgahına girişimin üzerinden birkaç ay geçti sadece ve konuya vakıf bir arkadaşım sağ olsun, iyi aşama kaydettik.

Okuduklarım Year One, The Killing Joke, The Dark Knight Returns, Arkham Asylum ve The Long Halloween. Bu beşi arasından en azından şu sıralar en çok öne çıkanı -hem benim için, hem "camia" için- birincisi; ilk paragrafta verdiğim link durumu açıklıyor olmalı. The Dark Knight Rises'a kadar geçecek sürede yeterince oyalayıcı olabilir aslında, çizgi romanı okumamış olanlar için. Ama elbette bu gözle bakmak biraz fazla... şımarıkça? Ya da doğru kelimeyi siz bulun.

Yine The Long Halloween'den; "ortak dostumuz"

Year One önemli, zira Nolan'ın Batman Begins'inde de buradan esinlenmeler var: Batman'in özel timin de kendisini yakalama harekâtına katılmasının ardından yarasaları çağırıp kurtulması, aynı yöntemlerle olmasa da "amatör Batman"in işlenişi, Bruce Wayne'in yarasayı kendisine model alış süreci, Gordon'ın şehirden ümitsizken Batman'in imdadına yetişmesi gibi olayları resmetmede nereden "esinlenildiği" bariz. Söz gelimi Year One'da uyuşturucu yükleme baskını sahnesini kullanan Nolan diğer eserlerden de yararlandı elbette: The Killing Joke'taki Joker, Heath Ledger'ın Sid Vicious'tan bile etkilenerek çizdiği portreyle örtüşen bir "filozof kötü adam" mesela. Fakat bunların yanında bazı karakterlerin öne çıkarılıp bazılarının daha pasif hale getirilmesi de söz konusu: Flass'in Year One'da Gordon'ın ailesini ölümle tehdit edecek kadar tehlikeli ve Yeşil Bereli eğitimi almış bir polisken Nolan'ın elinde -fiziksel olarak da farklı- ancak bir falafelciyi tehdit edebilen, elinden bir iş gelmeyecek, hatta belki karikatürize bir tip olarak karşımıza çıkması, Loeb'un filmde ölerek hikayeden çekilmesi -çizgi romanda yozlaşmışlığın simgelerindendi ve sonu tutuklanmasıyla geliyordu-, Alfred'in daha öne çıkması ve doğrudan doğruya Batman'in önemli anlarda sağ kolu olması, hatta halkın sessiz bekçisinin sessiz bekçisi olması -ki bunda Robin gibi önemli bir karakterin devreden çıkarılması kararı etkili olmuştur (iyi de olmuş)- gibi detaylar ilk bakışta akla gelenler.

Şanslı amatör. "Şanslı, şanslı amatör" mü, "Amatör, şanslı amatör" mü daha güzel?

Nolan'ı bırakıp animasyona gelelim. Year One, çizgi romandakine çok büyük ölçüde sadık kalmış, diğer türlü olması pek düşünülemezdi zaten. Ama yine de, onda da birtakım ufak değişiklikler yapılmış: Batman'in duvardan dışarıya fırlattığı adam animasyonda Brendon'ken, çizgi romanda kediye ateş etmeye çalışan ve Batman'in özel ilgisine mazhar olan Pratt idi. Ya da animasyonda Vickie Vale bir şekilde olaya dahil edilmişken bu muhabir çizgi romanda Jackie ismini taşıyordu. Veyahut çizgi romanda Gordon'ın karısı telefon çalınca "Fişini çektiğini söylemiştin." diye sitem ederken ona, animasyonda böyle bir şey söylemiyor... Bunlar, söylediğim gibi, küçük detaylar ve konunun gidişatında etkileri yok sayılır. Aslına bu kadar sadık kalan bir animasyon kimileri için karakterlerin seslendirilmesinden ibaret olabilir, belki de öyledir, ama en azından yeterince eğlendirici.

Ama acıyı bilirim, ve bazen senin gibi biriyle paylaşırım.

Kerim

2011-11-25T15:30:00.000+02:00

Dün gece aklıma geldi; Fenerbahçe'den hangi futbolcuları sevdiğimi düşündüm, hiçbirini sevmediğimi fark ettim. Klasik ezeli rekabet nefretiyle falan alakalı değil bu, sevmiyorum şu an Fenerbahçe'de forma giyen herhangi bir futbolcuyu -sevmek eylemine yüklenen en genel anlamı kullandığımı bilin bu arada. Gökhan "1/4" Gönül'ü sevmiyorum, hayranı olduğum Serdar Kesimal'ı sevmiyorum, kaptan Alex'i sevmek şöyle dursun, kendisinden nefret ediyorum, Selçuk Şahin'i sokakta görsem yolumu değiştiririm.

Diyeceksiniz ki nereye geleceksin, şuraya: Nefretimin büyük kısmını yönlendirdiğim Real Madrid'de -bile- sevdiğim, ya da en azından bir süre öncesine kadar sevdiğim bir futbolcu var. Malum, kendisi Real Madrid'e transfer olduğundan beri hep eleştirildi, kifayetsizliğinden dem vuruldu, takımdan gönderilmesi istendi. Lyon taraftarlığından ziyade, altyapısından yetiştiği takımın formasını giydiği ilk günlerden itibaren gelişimine şahit olan birisi olarak bu görüşlere hep karşı çıktım. Şahsi fikrim, ona "balon" yakıştırması yapan, vasat sevici olmadığını yazsın yüz kere defterine, belki o şekilde ikna olur vasat sevici olmadığına.

Futbol niye sevilmeli? Çünkü Fransa, sömürdüğü, katlettiği, zulmettiği insanlara muhtaç oldu belli ve çok önemli dönemlerde. Thuram ve Zidane gibi oyuncular, yeşil sahada yaptıklarıyla halklarını bir şekilde mutlu ettiler ve onların sesi oldular (Evra belki biraz entelektüellik dersi almak ister Lilian'dan, malum, ırkçılıktan yakınmaya başladı!). "Bizim" Kerim de bu oyunculardan olabilecek potansiyele pekâlâ sahip, Fransa söz konusu olduğunda. İdolü Ronaldo kadar efsanevi bir oyuncu olması pek mümkün değil, ama hazır performansı tavan yapmışken, bir güzellemeyi hak ediyor en büyük hayranlarından birisi tarafından.

Samuel Eto'o onun Barcelona'ya gelmesini istiyordu. Belki bu transfer gerçekleşseydi şu anda Iniesta-Messi-Xavi üçlüsü değil, daha fantastik bir dörtlüden bahsediyor olurduk. Ne var ki Kerim çocukluğundan beri taraftarı olduğu takıma gitti. Onu severdim, belki hâlâ da seviyorumdur ama geçenlerde Lyon'a attığı golden sonraki sevinci sevgimi yaraladı. Bunun onun umurunda olmayacağından bahsetmenin ve hatta bunu belirtmenin abesliğinden bir an önce sıyrılıp, Kerim'in futbolunun şimdiye kadar neredeyse hiçbir zaman yeterli takdiri görmediğinden bahsedeyim.

Saint-Etienne'e son dakikada attığı frikik golüne şahit oldum, 10 numarayı giyene kadar gösterdiği gelişime şahit oldum, sol açık performanslarına, dört Manchester United oyuncusunun ve Edwin Van Der Sar'ın hakimiyet alanının içinden şimşek gibi ivmelenerek -Ronaldo'yu en çok hatırlattığı gol budur belki de- iğne deliğini isabet ettirişine şahit oldum. Kısacası onu Aulas ve Lacombe kadar olmasa da, çok iyi tanıyorum.

Uzun süre Higuain'in yerine tercih edilip edilmeyeceği tartışıldı. Higuain'i takdir etmekle beraber, hiçbir zaman Kerim'e tercih edemeyeceğimi söylemeliyim. Higuain elbette Inzaghi gibi sadece golden ibaret değil, ama oyununda Kerim'inki kadar zarafet görülmüyor ki bu sözcüğün herkes için taşıdığı anlamın farklı olduğunu göz önünde bulundurursak, öznellik ilamı yapmaya gerek olmadığını düşünüyorum. Zira "Güzel futbol dediğiniz nedir?" sorusu yeniden gündeme gelir, boşuna laf kalabalığı olur. Gerek yok.

Şu sıralar boş geçmiyor, performansının beni şaşırtan hiçbir yönü yok ama oyunundaki gelişimi Mourinho'nun da tasdik etmesi çok önemli. "Atak yönünün ne kadar gelişmiş olduğunu zaten biliyoruz ama defansif yönden de önemli aşama kaydetti." demişti geçenlerde, ki bunun onun için önemini bilmeyen kalmadı neredeyse. Higuain gibi çok daha "determine" ve savaşçı bir forvetin Benzima'ya tercih edilmesi gayet normal, ama Benzima'nın zayıf yönlerine birazcık eğilmesi de çok yönlülüğünün kıymetini birkaç kat artırıp onu dünyanın en tehlikeli oyuncuları arasına sokuveriyor.

Bu Cezayirli muhteşem çocuğun henüz "Tahya el-Cezâir" diye bağırdığını duymadım ama ağzından "Vive La France" sözcüklerinin döküldüğüne de şahit olmuş değilim. Giydiği ve sevdiği Real Madrid forması benim için kirli formadır, ama onu o formanın içinde kirli göremiyorum.

Ulusal Polis, Evrensel Anti-kahraman

2011-07-21T01:20:00.006+03:00

"Mutluluk bir vazgeçiştir ve çok ender rastlanan bir ruh dinginliğidir." Emrah Serbes

Ben İstanbul doğumluyum. İstanbul'u canım gibi severim, çok nadir uğrasam da kendisine. İstanbulluyla da sorunum olmaz çoğu zaman. Ama İstanbulluluk denen bir olgu var ki Yahya Kemal kafasından çıkıp son yıllarda zirve yapan bir felsefe oldu. İşte buna düşmanım; İstanbulluya değil, İstanbul'a hiç değil, İstanbulluluk kavramına. Elbette "anti-Bizans!!!!" kafasında 34 plakalı araçları dağıtan adamlarla karıştıran çıkacaktır beni, çıksın zaten, eşyanın tabiatı yanılmamalı. Ama söylemek istediğimi anlatabilsem yeter bana; gerisi "Sesi duydun mu la?"

İstanbulluluk ne demek... Eh, şöyle etrafınıza bir bakın; ne kadar (smiley'ye dikkat abi!) "Ankara'nın en güzel tarafı İstanbul'a dönüşüdür keh keh", "Ankara'da deniz yok yaa :((", "Köy gibi şehir yahu, nasıl başkent olmuş burası :)))" vb. tepki gördünüz? Hah, işte onların tamamı bundan nasibini almıştır. Şımarık, kendini bilmez, samimiyetsiz ve ukala bir kafadır bu. Reddeder, aynı bir kısım taraftar gibi, ben bozulmadım, der, hep böyleydim. Reddeder, nefret dolu olduğunuzu söyler. Reddeder, aymazlığını görmezden gelir.

Böylesine "şehir faşisti" kıvamına gelmem bir anda mı oldu? Elbette hayır. Ankara'yı sevmem öyle kolay olmadı ama çok önemli, belki de tek bir eşik vardır bu şehri sevmede ve onu aştığın zaman Kuğulu Park'ın dinginliği, Ayrancı'nın ağaçlarla kaplı caddeleri, Kale çocuklarının gürültüsü, Karanfil Sokak'ın mahşer kalabalığı, Yüksel Caddesi'nin eylemcileri vazgeçilmez gelir insana. İnsanı güzeldir çünkü bu şehrin, mayası.

Ne diyordum... Evet, bir anda böyle olmadım ben. Bu uzun bir süreçti ve bu süreçte Behzat Ç. adlı muazzam dizinin büyük katkısı oldu. Yapımın -benim deyimimle- bir yönüyle İstanbulluluğa bir başkaldırı olduğunu kabul etmeyenlere İnanç Konukçu cevap versin: "Biz ekip olarak İstanbul karşıtıyız." Bu bir düşmanlık olarak algılanmamalı; ama Ankara denince suratını ekşitenler istediği gibi algılayabilir. "Anlattığın, karşıdakinin anladığı kadardır"a bir noktaya kadar karşı çıkarım ben ama bunu söyleyene bazen hak veriyorum.

Bu diziyi izlemeye karar verdiğim gece, sezon finalinin yayınlandığı geceydi. Twitter'da insanların verdiği tepkilerden sonra izlemeye başlamamam abes olurdu aslında. İlk altı bölüm boyunca gözyaşlarım dinmedi; bu satırları yazarken de henüz kurumuşlardı zaten. Emrah Serbes'in herhangi bir kitabını daha okumadım ama diziye yayılmış olan o tavrı yazılarından ve konuşmalarından sezmek zor değil.

Büyük şeyler karşısında büyük laflar etmekten imtina edememekten yoruldum ama nedense vazgeçemiyorum bundan. Büyük sandıklarımsa çoğu zaman aslında gözümde büyüttüklerimdi zaten ama bu dizinin öyle olmadığını ben söylemiyorum, bir arkadaşımın tabiriyle "Kendini Behzat zanneden" -ve öyle olmasına çok sevindiğim, bencilce- Erdal Beşikçioğlu'nu sefil bir şekilde yatarken görünce ıslanmaya başlayan gözlerim söylüyor.

Emrah Serbes karamsar bir adam. "İyimser olmak için bir neden var mı?" minvalinde bir şeyler söylemişti o programda, tam olarak ne diyordu hatırlamıyorum. Sarhoştu ve bir Cengiz Çandar'a siktir çekiyor, bir basına ana avrat sövüyor, kendi aforizmalarını tekzip ediyor, taşak geçiyordu gönlünce. "İyiler ilk görüşte tanınmaz evet, ama bazen de ilk görüşte tanınır." diyordu. Önüne çıkan her aforizmaya tapanlara tavrı netti: "Saçmasapan konuşma be." Zira aforizma, görüş, fikir, her neyse, sizin çereziniz değildir, cebinize atacağınız bir değerli madde değildir, onu "tüketmek" için, harcamak için, onunla bir şeyler satın almak için götünü yırtarsan samimiyetsizliğin paçalarından aktığını göremeyecek kadar kör olduğunu suratına çarptıkları gün etrafa boş bakışlarla bakar ve uykuna devam etmek üzere yatağına gitmek için izin isteyemediğinden dolayı kıvranmaya başlarsın, karnına ağrılar girer.

Eyvallahsızlık çok büyük, belki de en büyük lüks ve bunu o adamda vücut bulmuş halde gördüm. Şimdi yazdıklarını okudukça sinirleniyorum; neden? Ne olduğuma bile bakmadan onu kıskandığımdan mı? Söyledikleriyle bize, hepimize yani, sana-bana işte ulan, hiç boş alan bırakmadığından mı? Çok haklı olduğundan mı? Çok sert olduğundan mı? Belki de hepsi, bilmiyorum. Bildiğim şu; bu adamın zihninden çıkan Başkomiser Behzat Ç., edebiyatta ve sinemadaki tüm anti-kahramanlardan daha gerçek bir anti-kahraman. Başta yaptığım alıntıdaki gibi, mutluluktan vazgeçmiş bir adam, vazgeçirilmiş.* Gerçek bir kaybeden o; şu son zamanlarda pek yükselen kolpadan "kaybedenlik müessesesi"nin üyelerinden değil. Ona bakınca ağlamamızın sebebi sadece karısını-kızını kaybetmesi, günaşırı-her gün ceset göre göre yürüyen cesede dönmesi, yüzünde tebessüm izinin kaybolması değil. O çok kusurlu, o çok yanlış, o çok sefil, o "Benden bir bok olmaz." diyen bir adam. Her şeyin farkında ve acıya saplanıp kalmaktan, artık kurtulmak için bir çabası da yok, buna bir çözümü de. O, 'kötü adamların arasında kalmış, kötü adam taklidi yapa yapa kötü olmuş' bir adam. Ama aynı zamanda çaresizlikten kendisini satana arkadan yavaşça yaklaşıp sarılarak onu teskin ve teselli edebilen, suratında ve gözlerinde zerre kadar yaşama sevinci ve duygusallık görülmese de bir anda bir çuval gibi yere yığılıp salya-sümük ağlamaya başlayabilen bir adam aynı zamanda. Yukarıda bahsettiğim adamın çok daha "eyvallahsız" bir hali. Çok gerçek ulan bu adam, hepiniz gibi kuralsız. Hiçbirinizin gerçekten kuralları yok; hiçbiriniz ne kuralsız Joker'siniz, ne de "Tek bir kuralım var." diyen Batman. Ama Behzat Ç. de değilsiniz. Ona en çok benzediğiniz nokta bu kuralsızlıkta. Bu anarşistlik değil, bu düpedüz omurgasızlık. Hepimiz Behzat'a acıyarak bakarız, ona ağlarız, onun için üzülürüz ama ona acımamızın altında bir rahatlama vardır. The Fisher King'deki Tom Waits gibidir Behzat, ona bakarak kendi halimize seviniriz. O gerçek bir kaybeden, gerçek bir anti-kahramandır. İnsanların kendisine bakarak hayatlarına devam edebilmesi için bir kurbandır.

Kaç oldu saymadım. Daha doğrusu saymayı bıraktım bir noktadan sonra ama 10’dan fazla olduğu kesin. Önümde bir kitap-defter yoktu ki üzerinde yazan harfler bozulsun.

Baba-oğul, baba-kız, ağabey-kardeş, dost-dost, kirli-temiz, yalnız-yalnız.

Benden kopanlara bu kadar sevinmezdim hiç, eğer bana hayat vermeselerdi. bunda büyük katkın oldu. İyi ki varsın.

Bu arada, Nejat İşler'i de hiç sevmem.

Yazıdan dokuz gün sonra gelen düzeltme: Alıntıladığım sözü yanlış anlamışım, nasıl olduysa "Mutluluktan vazgeçmek çok ender rastlanan bir ruh dinginliğidir" olarak algılamışım o aforizmayı. Mutluluğun vazgeçiş olmasıyla mutluluktan vazgeçmenin ulviyeti arasında paralellik var mıdır ki? Benim algıladığım şekli bana daha güzel geldi. Bilinçaltı çok acayipmiş.

Pink Floyd Top 20

2011-07-04T04:07:00.003+03:00

20- The Trial

Filmi izlediyseniz bu şarkının geçtiği sahneyi hatırlarsınız. Muazzam animasyonlar, Waters'ın hastalıklı beyni ve dehasının yanı sıra Gilmour'un riffleriyle (hakim konuşmaya başlayınca giren gitarı hatırlayın) birleşince saykodelizmin zirvesine ulaştırır insanı. Bu şarkı -ya da adına ne derseniz deyin- Roger Waters'ın Pink Floyd ruhunu besleyen fikirlerinin bir numunesi ve kafasındaki her şeyin bir özeti niteliğindedir.

Showing feelings of an almost human nature!

19- Another Brick In The Wall (tüm bölümler beraber)

The Wall Pink Floyd'un kaderini değiştirdi. Baştan aşağı Waters'ın eseri olan albüm -elbette diğerlerine haksızlık etmiyoruz ama aslan payı ona aitti- bu hırslı adama inanılmaz bir özgüven verdi ve grupta ayrışmalar başladı. The Wall'da Pink Floyd'un Syd-Waters yönünü en duru haliyle görebilirsiniz. Gilmour sonradan dümeni eline alınca bu işi en az Waters kadar yapabileceğini gösterdi elbette, ama Waters'ın değerini gösteren albüm buydu. Another Brick In The Wall da malum, Pink Floyd'un en çok bilinen -ve maalesef ayağa düşen- şarkılarından. Popüler kültürü nasıl etkilendiğinden bahsetmek abes olur. Tabii Gilmour'un solosundan da.

Poems, everybody!

18- Astronomy Domine

Tamamen Syd. Çılgın Elmas'ın Pink Floyd'a Giriş 101 dersi. Saf delilik. Saykodelizmin ve deneyselliğin en zirvesinden başlayan bir kariyerin henüz başındaki manifesto şarkı.

Blinding signs flap, flicker flicker flicker blam!

17- On The Turning Away

Gilmour ve onun hayata dair kısa, dağınık görüşleri. Ve elbette muazzam gitar solosu. Onun gitar çalışı kadar şahsına münhasırı az bulunur.

And the words they say which we won't understand.

16- Brain Damage

İsmiyle müsemma. Yine Waters dehası ve deliliği beraber. Görüşürüz ayın karanlık tarafında. Bu arada o manyak kahkahalar Naomi Watts'ın babası Peter Watts'a ait.

There's someone in my head but it's not me.

15- Keep Talking

Bir ara hayatıma ciddi anlamda katkısı olmuştu bu şarkının verdiği mesajın. Sonra bazen konuşmanın da bir boka yaramayacağını anladım orası başka, ama yine de iletişimi kesmemek lazımmış hacı. Bu geyikten acilen kurtulup Gilmour'un Pink Floyd saykodelizmine en büyük katkılarından olan o meşhur talk box performansına dikkat deyip diğer şarkıya geçeyim.

It doesn't have to be like this, all we need to do is make sure we keep talking.

14- Pigs (Three Different Ones)

Animals albümünü dinlemek zordur. Nick Mason bir keresinde, prodüktörlerin şarkılarını kısaltmaya yanaşmadıkları için kendilerine bozuk attığını söylemişti. Onlar da albümlerinin yapımcılığını kendileri üstlenmiş tabii. Pop şarkılar yapmaktan uzaktı Pink Floyd, elbette kısa şarkıları da oldu ama uzun şarkılarının tadı bir başkadır. Nitekim listenin başlarına doğru geldikçe de uzun şarkılarının bendeki yerini fark edeceksiniz. Pigs de böyle 11 dakikalık ve tamamen eleştirel -ve yine talk box'lı- bir şarkı. Evet, Waters rahatsız bir adamdır.

Ha ha, charade you are.

13- Dogs

Pigs'in ikiz kardeşi. Daha az siyasi eleştirileri haiz, iş adamlarına takmış bir şarkıdır. Onlara imaj tavsiyesi verir, ne yapacaklarını söyler ve akıbetlerini gösterir -intihar ettirir ya da kanserden öldürür yani. 17 dakikalıktır ve Gilmour'un muazzam gitar performansıyla bezelidir.

Deaf, dumb, and blind, you just keep on pretending.

12- Fearless

Liverpoollu Floydian'ların marşı. Dingin Gilmour vokali. İyi ki dingin Gilmour vokali, zira ne kadifedir o.

And everyday is the right day.

11- Wish You Were Here

Daha yukarılarda olabilirdi aslında. Waters bu şarkının Shine On You Crazy Diamond'a göre daha genel olduğunu söylemişti. Son derece basit sözlere sahiptir Wish You Were Here, kısadır, naiftir ve popülerdir.

Did they get you to trade your heroes for ghosts?

10- Hey You

Yine kısa, yine popüler. Her zamanki gibi saykodelik, karamsar ve iyimser. Ağlayan gitar, ağlatan sözler, Comfortably Numb'a nazire yaparcasına bir işbirliği.

Together we stand, divided we fall. (Eh yani...)

9- Mother

İronik müziğin Pink Floyd'daki bayilerinden. Anne sevgisi değil, anneye sitem, belki anne nefreti. Ana Gilmour, çocuk Waters. Ve yine ağlayan Fender.

Momma's gonna make all of your nightmares come true.

8- Money

Fazlasıyla eğlenceli. Gitar riff'i klasikler arasında, Noel Gallagher'a göre pek bir "complicated" gitar riff'iymiş -ki Pink Floyd'un büyük hayranıdır kendisi. The Wall filminde Another Brick In The Wall'un öncesinde Money'den birkaç satır vardır genç Pink'in yazdığı şiirde. Eleştirelliğinden bahsetmeye gerek var mı?

New car, caviar, four-star daydream, think I'll buy me a football team.

7- Time

Tüm üyelerin de en azından kağıt üzerinde eşit katılımıyla yapılmış şarkı. Elbette, Pink Floyd'da o ayrışmalar olsa da çalışılırken takım ruhu en üst seviyede oldu hep, ama genelde birileri öne çıktı. Nitekim bu şarkıdan hatırlanan da -göreceli olsa da- Gilmour'un solosu ve riffleridir. Ama Mason'ın performansı da unutulmaz mesela ki kendisi Pink Floyd'un en az öne çıkan adamıydı. Bu elbette Pink Floyd müziğindeki katkısının az olduğu anlamına gelmiyor.

The sun is the same in a relative way, but you're older.

6- Coming Back To Life

Beni "Fender ulan!" diye delirten şarkılardan bu. Gilmour The Division Bell'de Pink Floyd'un müzik kariyerine mükemmel noktayı koymasına en büyük katkıyı yaparken, bu şarkı da önemli rol oynuyordu bunda. Şarkıda eski karısına sitem etmesi hem komik -zira altında çooooook büyük anlam arayanlar oluyor- hem de çok güzel -e çok insani işte. Bu şarkının Polly Samson'a ithaf edildiği de söyleniyor ama bunu yanlış anlamışlar sanırım, Gilmour'un yeni eşi Samson'a ithaf ettiği şarkı High Hopes, çünkü sözlerini beraber yazdılar. Ayrıca böyle sitemkar sözleri yeni karısına niye yazsın lan, manyak mısınız? Ha bu arada, bu da az ironik değildir. Cambridge yöresi oyun havası tarzında ama acıklı. Öyle yani.

This dangerous and irresistible pastime. (Buna çok aşinayım işte.) [Ve dayanamadım] While you were hanging yourself on someone else's words... (Buna da az aşina değiliz hani.)

5- Atom Heart Mother

Hahah, ulan. Bu şarkının adı öylesine uyduruluvermiş, şarkının kendisi deneyselliğin boku çıktığından dolayı bizimkiler tarafından çok da sevilmemiş ve pek de tanınmamış... Bu açıdan benim için daha ilginç bir konuma ulaşıyor Atom Heart Mother. Deneyselliğin de boku falan çıkmamış ayrıca bence, her şey tam kıvamında ve ortaya çıkan iş bir orkestranın yaptığı işe muadil. Farklılıklar birbiriyle uyumlu ve uzunluk (yaklaşık 24 dakika) elbette hiç sorun değil. İneğinize kurban lan.

Tamamen enstrümantal bir şarkı. Bu da ne demekse, yarısı enstrümantal mı olacaktı bi de. Olurdu da yani, belirtmek... Eeh neyse.

4- Echoes

Yankılar. Pompeii. Nick Mason'ın sessiz ve derinden performansı. Gilmour'un manyak denemeleri. Rick Wright'ın ve Roger Waters'ın saykodelik efektleri. Kadife sesli ikilinin dingin vokalleri. Uzun bu da, 23 dakika. Ama ne gam. Bu arada Camel'ın Echoes'u da çok iyidir.

Strangers passing in the streets by chance to separate glances meet. (Şş size diyo.)

3- High Hopes

"Diz gitarı". Ne acayip bi şey o öyle. Ama Gilmour'un ell... dizlerinde. Efsanevi solo; derinden gelip "forever and ever" derken giriyor ve insanı yavaş yavaş çekiyor içine. Şarkının sözleri bi ayrı efsanevi, hızlıca yazılmış ama şaşmamak gerek, yılların birikimi zira bu. Yani Gilmour bunu birkaç saatte yazmadı -Polly Samson'la beraber-, aslında büyük kısmını yıllar boyunca yazdı. Kilise çanının sesi korkutucu, piyanonun eşlik edişi hüzünlendirici. Büyük ümitlerimiz baki ama karamsarlık da öyle.

Encumbered forever, by desire and ambition. There's a hunger still unsatisfied.

2- Comfortably Numb

Şarkı içselleştirmede yaptığım ihtisasa bu şarkıyla başladım sanırım. Ellerim balon gibi olmazdı çocukken, ama halimden memnun bir uyuşukluğum vardı uzun bir süre, bir aralar. O uyuşturucuyu vücudumdan attım. Ama atamayan da vardı. O da bir numarada zaten.

There is no pain.

1- Shine On You Crazy Diamond

Tüm aşk şarkılarını cebinden çıkarır. Arkadaşa yazılmış ağıttır bu, "beni sev" demez, "bir tatlı yalan olsa bile sevmeyi vadetmesini" istemez karşısındakinden, "why can't it be mine" demez, sadece "yıldızlığın ve çocukluğun çapraz ateşinde kaldın" der, "parılda çılgın elmas" der. Dünya üzerinde yapılmış en muazzam ve en vurucu şarkılardandır. En uzun şarkılarıdır -tüm bölümleriyle beraber 26 dakika- ve Pink Floyd için kendini feda eden adama yakışır bir mersiyedir.

You reached for the secret too soon.

"Syd'in ölüm haberi çok üzücüydü ama biz onun için zaten 30 yıldan fazla bir süredir acı çekiyorduk." Dave Gilmour

Le Diamant Noir

2011-06-12T03:01:00.000+03:00

Bir tek "çılgın elmas" tanırsınız değil mi? Syd Barrett. Pink Floyd'un isim babası, ruhu, gözyaşı olan Syd.

Ben bir çılgın elmas daha tanıyorum ama bunun üzerine ışık vurmuyor -hoş, diğerinin de vurmuş sayılmaz normal şartlarda, ama kendisi için Shine On You Crazy Diamond gibi bir şarkının yazıldığı adam sonsuza dek parıldayacaktır, ne olursa olsun. "Noir" kaldı o elmas, hep de öyle kalacak ne yazık ki. Parladığı zamanlar da oldu elbet ama bu ışık kör etti onun gözlerini.

Bertrand Pink Floyd'a öykünen bir adamdı, çılgın elmaslığını bilircesine. "Blanc" Fransa'ya çok geldi o, Le Pen'lerin, "Souffrance" FN'in, "Bu Müslümanlarla zencilere kota mı koysak ne?"cilerin ülkesine. Önce katil oldu, birkaç sene sonra intiharın yanı başında buldu kendini. Kaderin nasıl bir cilvesiydi bu bilinmez.

"On devra encore imprimer le rêve de l'égalité, on ne devra jamais supprimer celui de la fraternité."* diyen adamın elinde bir hayatı bile kalmadı. Şu an ne yapıyordur, o neşeli ve isyankar şarkılarını duymaya dayanabiliyor mudur, akıl sağlığı yerinde midir bilmem, ama artık parlamadığını ve parlamayacağını bilmek içimi acıtıyor.

Hangi kıskançlık krizi bir insanın ölümüne sebep olduğu halde hoş görülebilir? Bilmiyorum, hiç yaşamadım. Sadece "olmasaydı sonun böyle" diyebiliyorum, onu tanıdıkça daha içten ve acı bir şekilde hem de.

Bugün Türkiye'de bir başka boktan güne girdik Bertrand. Bizde ne kardeşlik kaldı, ne eşitlik, ne de insanlık. Bugün bunu daha iyi göreceğiz emin ol.

*Eşitlik rüyasını kurmaya devam etmeli, kardeşliği asla yok etmemeli.

Her Güzellikte Senin Hal-i Perişanın Gelir Gözlerimin Önüne

2011-05-29T01:15:00.001+03:00

Sene 2000. 17 Mayıs. Galatasaray, UEFA Kupası'nı kazanıyor. Kupayı kaldırış anına bakalım (1.57'den itibaren); Hakan Şükür bırakmıyor kupayı, kaptan Bülent'in tek başına kaldırmasına pek razı değil Kral.

2005'e atlayalım, 25 Mayıs'a. Liverpool'un unutulmaz, unutulmayacak efsanevi Şampiyonlar Ligi başarısına. Kupa gelirken sahiplerine, Carragher Gerrard'ı gösteriyor ısrarla, onun kupayı tek başına kaldırması Carragher için sorun değil. Bu iki adamın ne kadar yakın olduklarını bilen biliyor, Carragher'ın takım içinde ne kadar ağırlığı olduğunu da.

2011, 28 Mayıs. Barcelona, Manchester United'ı yenerek alıyor kupayı, bildiğiniz gibi. Kupa Abidal'in ellerinde yükseliyor. Kaptanlık pazubendi kolunda olan Abidal'in. Kanseri atlatan, sahalara dönüp finalde yerini alan Abidal'in. Bu Barcelona Real Madrid'i 6-2 yenerken sonradan oyuna giren Puyol'a Xavi pazubendi takmayı ihmal etmemişti. Bu akşam yaptığı gibi. Bu akşam da o pazubendi, başka birine vermeyecekti oyuncular elbette.

Bense bunları gördükçe, bir taraftan Barcelona ve Liverpool'a olan sevgim katlanıyor, bir taraftan kaçınılmaz olarak 11 sene öncesini hatırlayıp ilk göz ağrım Galatasaray'a baktıkça elemim artıyor, ümidim azalıyor. O Büyük Kaptan'ın "Hagi'ye kırgınım"ını ilk okuduğumda hissettiğim, karnımdaki o dayanılmaz ağrıyı, kalbimdeki unutulmaz sızıyı duyuyorum yeniden, bunları hatırladıkça. Küçüldükçe küçüldüğümüzü, dağıldıkça dağıldığımızı hatırlıyorum. Taraftarın nasıl bölündüğüne baktıkça içimde bir şeyler ölüyor. Galatasaray konuşamıyorum, Galatasaray yazamıyorum, Galatasaray yaşayamıyorum. Takım sevgisinin bu kadar sorgulandığı başka bir taraftar güruhu yok, birbirine bu kadar düşman olan başka taraftar yok, kendini bu kadar kandıran başka camia yok.

Evet, belki bu kadar ümitsiz başka camia da yok.

N'apıyosunuz Lan?

2011-05-26T11:27:00.000+03:00

Kendinize gelin ulan artık. Utanmadan Galatasaray'ın piyasayı dolandırdığını ima ediyorsunuz. KAP'a yapılan açıklama ortada işte, hala bok atma derdindesini- hayır hayır, olayı artık iftira boyutuna taşıdınız yahu. Bu yaşananlar artık bizim taraftar reflekslerimizden çıktı, rezil, sefil, şeref yoksunu bir ayıba döndü. Rica ederim kimse "Ne oldukları belli" demesin, ne oldukları belli evet, ama diyoruz ya, öbür yanağımızı çevire çevire yanak kalmadı ki bizde de.

Ulan biz de biliyoruz bu işler temiz olmaktan çok uzakta, biz de biliyoruz bu kulüp ne Adnan Sezgin'ler gördü, biz de biliyoruz her takımda, her yönetimde işler aşağı yukarı böyle yürüyor. Nitekim "O yolsuzluklar size yakışır." diyecek kadar çiğ de değiliz zaten. Öte yandan, bu suçlamaları niye yaptığınız da belli, niyetiniz ortada. Bir yanda Fenerbahçe maçında neden oynamadığı tartışmaları hızla "bitirilen" bir adam var ve bu adama da çuvalla para dökülmüş; diğer yanda transfer sezonunun -halihazırda ve olası- en iyi hamlelerinden biri yapılmış ve ilkine yapılacak muhtemel eleştiriler, ikincisine bok ve iftira atılarak bertaraf edilmeye çalışılıyor.

Emenike transferinde ortaya atılan iddialar hemen sümen altı edilirken, Selçuk transferinde "duyumlara" dayalı yüksek ücret iddiaları yersiz çıkınca bu sefer hayal ürünü haber yapılıyor. Aklın, havsalanın alması imkansız.

Mide lazım, şeref lazım, vicdan lazım. Ve siz hepsinden de yoksunsunuz.

The Two Escobars

2011-05-19T21:46:00.001+03:00

Öncelikle şunu belirteyim. Bu yazıdan ve bahsi geçen belgeselden "Futbol asla sadece futbol değildir"ciler büyük zevk alır, alacaklar. Diğerlerinin cehenneme kadar yolu var, hiç kendilerini yormasınlar izleyip-okuyup akıllarınca tutarsızlık falan aramakla. (Neden bu kadar kibar olduğumu ben de bilmiyorum inanın.)

Ceza Sahası'ndan sevgili Adem dün "Bu belgeseli izle" diyerek şu linki verdi, benim ona Anadolu'nun Kayıp Şarkıları'ndan bir bölümü izletmem üzerine. Belgesellere zaafımın olması şansımdı elbette, nitekim sinematik alanda büyük ölçüde dağılmış dikkatimi azami ölçüde toparlayıp izledim ESPN'in bu muazzam belgeselini.

Kolombiya Milli Takımı'nda kendi kalesine gol attığı için öldürülen bir adamın hikayesini duymuştum fakat bu adamın adını bilmiyordum. Şu an ülkede olsa "Adam gibi adam" sıfatının kendisine yapıştırılmaması imkansız bir futbolcuymuş Andres Escobar. Böylesine ağır (hatta en ağır, ölüm işte daha ağırı mı var) bir trajedinin yolunun futbolla kesişmiş olması aslında bizim gibi futbol romantikleri için çok yıkıcı -en azından kağıt üstünde öyle olması gerekiyor. Ne var ki bu belgeseli izleyinceye kadar bu olayı birkaç defa duymuş olduğumda ne kanım böylesine soğumuş, ne bir damla gözyaşım düşmüştü.

Jeff ve Michael Zimbalist kardeşlerin bu nefes kesici çalışmasına bir de özet geçelim (hikayeye en azından ucundan kıyısından vakıf olmayanlar okumasa iyi olur): Günümüzden 30-40 yıl öncesinin Kolombiya'sında uyuşturucu-fakirlik-futbol üçgeninde geçen bir hikaye anlatılıyor belgeselde. İki Escobar, Pablo ve Andres, o zamanlar Kolombiya'sının bir numunesi, daha doğrusu yaşadıkları olaylar ve temsil ettikleri olgular öyle. Kanun kaçağı olan (kanun kaçağı çok hafif bir tabir aslında) Pablo "Robin Hood" Escobar, Jacques Mesrine'den bayağı "hallice" bir suçlu. Öldürüyor, insanları uyuşturucuyla zehirliyor, her istediğini yapıyor ama yerle yeksan edilmiş bir kenar mahallenin sakinlerine yeni bir mahalle inşa edecek kadar da müşfik (ya da yufka yürekli, ya da başka bir şey)! Futbol en büyük tutkusu ve ülke futboluna büyük yatırımlar yapıyor. Milli futbolcuların çoğuyla arkadaş. Rene Higuita onu cezaevinde ziyaret ettiği için hapse bile atılıyor -yerine gelen de Oscar Cordoba hatta. Pablo, çocuk kaçırmayı yasaklıyor mesela, ama "Tanrı gibiydim, birisinin ölmesini istediğim zaman o kişi o gün ölürdü." de diyebiliyor. Kendi doğruları var, kendi vicdanı çoğunluğunkinden farklı işliyor ve yılların sonunda Kolombiya halkını gördüğümüz kadarıyla iki değil, birkaç parçaya bölmüş; cenazesinde ağlayarak "Sen yokken biz ne yapacağız artık?" diyen kadın bunun en net tezahürü. İşin ilginç yönüne bakın ki, o gittikten sonra ülkede karışıklık eskisinden de şiddetli oluyor, kaos büyüyor, insanlar gerçekten ne yapacaklarını bilemiyor. Nitekim Andres'i öldüren de Pablo'yu öldürenlerle aynı insanlar (Carlos Castano'nun adamları). Chicho Serna'nın dediğine göre sokaklarda "Pablo yaşasaydı, Andres ölmezdi." deniyormuş. O saatten sonra insanlar futboldan soğuyor, dünyaya verilmek istenen "Kolombiya şiddetten ibaret değildir" mesajı bir yalan haline geliyor. Valderrama "Eğer futbol yüzünden normal bir hayat yaşayamayacaksam, futbolu bırakırım. Ben korumalara alışık değilim." diyor. "Futbol başımıza bunları mı getirecekti?" ortak düşünce. Kaos içindeki bir ülkenin halkı kendini futbolla kanıtlamak istiyor, sonuç hüsran oluyor.

İki Escobar'ın merkezinde bulunduğu futbol-suç dünyası ekseninde Kolombiya kendine yeni bir kimlik arıyor fakat yıkım çok büyük oluyor. Futbola aktarılan kirli para Kolombiya futbolunun ve ülkenin imajını yerle bir ediyor. Şu anki durumu bilmiyorum ama belgeselde anlatıldığına göre 2010'da 18 kulüpten 14'ü iflasın eşiğine gelmiş durumdaymış. PEPE'ler (Pablo'ya karşı kurulan ve onu avlayan çete) ve Pablo Escobar döneminde dünyadaki en büyük cinayet oranına sahip olan bir ülke şu sıralarda yavaş yavaş toparlanıyor. 2009'da bu oran yarıya düşmüş. Futbolda ise o zamanlardan beri hala söz sahibi değiller. Güçlü sayılabilecek bir kadroları var ve Avrupa'yı istila etmişler desek haksız olmayız ama henüz elle tutulur başarıları yok ve özgüvenleri yerine gelmiş değil hala.

"Pablo ve Andres'in ölümü Kolombiya futbolunun başarılı yıllarının bitişini ve çöküşünün başlangıcını simgeler." diyor Pablo'nun kuzeni Jaime. Haklılık payı var elbette, ama Kolombiya, aradığı kimliğini çok daha şuurlu ve temiz bir şekilde kurduğu şu günlerde geleceğe güneşe bakar gibi bakmıyor artık.

Hasta la vida no termina aqui.

And Could He Make Them Play!

2011-05-10T00:50:00.000+03:00

"Kenny'nin futbolculuğu müthişti ama..."

Alex Ferguson daha kaç sene bırak(a)mayacak acaba Manchester United'ı çalıştırmayı, çok merak ediyorum. Kendisini severim, büyük saygıyla anarım ama Kral geri döndükten sonra yarattığı etkinin onu nasıl titrettiğini buradan hissediyorum ve bundan aldığım zevk kendisine duyduğum saygıdan büyük. Taraftarının, taraftarlık kültürünün beni böylesine kendine çektiği bir takımın en büyük efsanelerinden birisi (en büyüğü?) böyle bir etki yapıyor (yapmalı) işte. Görmek isteyen Galatasaraylılar için şu Liverpool'da önemli ipuçları var ama seneye ağız sulandırıcı kaç transfer gelecek onu düşünmekle meşguldür çoğu şu an. Galatasaray bu haldeyken Liverpool'a özenmemle aynı zamanda sevgim de katlanıyor ve kendimi bu tarz eşleştirmelerden alıkoyamıyorum. Babasız büyüyen çocuğun kendine baba figürü yaratması sendromunun bir benzeri vuku buluyor sanırım bende, bilmiyorum. Dalglish'in gelişi bir şehri birleştirirken, Hagi'nin gelişi milyonlarca taraftarı birkaç parçaya ayırıyor ve ben bunu kabul edemiyorum -elbette birisi kendini kanıtlamış bir adam ve diğeri tabiri caizse henüz stajyerliği aşamadı ama taraftar nazarında aşağı yukarı benzer değerleri taşıyorlarsa bunun tezahürü de aşağı yukarı aynı seviyede olmalıydı, olmadı.

Görünen köy kılavuz istemezdi, Roy Hodgson'ın Liverpool'dan ayrılması lazımdı ve bunun sebebi çok açıktı: Liverpool'la kan uyuşmazlığı vardı arasında. Konuya "Evladımız" ya da "Liverpool'un büyüklüğü" ekseninde konuştuğumuzu iddia etme yüzeyselliğinde bakmayanlar, yani yukarıda söylediğim gibi "görmek isteyenler" için Kenny Dalglish'in yaratacağı etki normaldi. Ha, bu kadarı beklenmiyordu belki, bu da doğaldı zaten. İngiliz futbolunda senelerdir süren bir Ferguson dominasyonu, Arap sermayesi, Mavi formalıların sonradan görme yükselişi arasında Liverpool'un iyiden iyiye eriyip gideceği öngörülüyordu belki de.

Ama sağlam temeller üzerindeki bir taraftarlık kültürü ve birliktelik duygusu, önünde hiçbir setin duramayacağı bir sel yaratmaya başladı hızla.

Bu geceki Fulham maçını izlediyseniz, deplasmandaki Liverpool taraftarlarının Fields Of Anfield Road'la stadı nasıl inlettiğini duymuş, şahsi sebepsiz nefretimi (birçok Liverpoollu gibi) kazanmış Maxi Rodriguez'in nasıl coştuğunu görmüş (ki neşesinin geri geldiği bile bariz bir şekilde görülüyor), Flanagan'daki özgüvene ve olgunluğa şahit olmuş, takımdaki muazzam organizasyonu, hızı, hareketi, hepsinden öte özgüveni şaşkınlıkla izlemişsinizdir.

Bir ismi anmak lazım: Steve Clarke. İskoç, Kenny gibi. Bu hız-pas oyununda hayati öneme sahip bir etkisi var. Şöyle ki; antrenmanları çok ağır ve oyuncuların atletik yönünü geliştirdi. Dalglish'in en önemli silahı. Seneye Mourinho'nun kendisini Real Madrid'e istediği söyleniyor hatta. O yüzden buraya boşlukları koyup küfürleri hayal gücünüze bırakıyorum: -------------------------------------- Aklından bile geçirmesin.

Liverpool Kenny Dalglish göreve geldikten sonra oynadığı 16 lig maçında sadece üç mağlubiyet, üç beraberlik ve 10 galibiyet aldı. Bu süreçte sadece Chelsea Liverpool'dan daha fazla puan topladı (35). FA Cup'tan ve Avrupa Ligi'nden elense de bunların pek umursanmadığı aşikar zira birisinde Manchester United'ın gizli forveti iş başındaydı, diğer kupa ise ayak bağı sayılırdı şu süreçte. Fazla iyimser bakıyormuşum gibi görünüyor, farkındayım ama Premier Lig bu takım için -bu sene şampiyonluktan söz edilemeyecek olsa da- Avrupa Ligi şampiyonluğundan çok çok daha önemli, bunu defalarca belirtmeye gerek yok. Tottenham Manchester City'ye yenilirse Avrupa Ligi'ne kalıyor takım ki dediğim gibi Şampiyonlar Ligi yoksa Liverpool için bence lafı edilmeyecek bir turnuva, ayak bağından fazlası değil. Dördüncülük bu sezon için mucize olur ama ne kadar üstte bitirilirse, o kadar iyi yine de.

Dalglish'in kenarda durup gülmesi insanın içini ısıtıyor. Göreve gelir gelmez tüm Ada sallandı. Muazzam bir saygı dalgası, buradan bile hissedilen bir saygı dalgası var. Klasını, kalitesini hem gazetedeki köşesinde hem de saha kenarında, hem de basın toplantılarında gösteriyor Kenny. Hillsborough kurbanlarının aileleri kendisi için şövalyelik unvanı istemekte sonuna kadar haklı ama bunu umursayacağını sanmıyorum, biz de umursamıyoruz nitekim. Bir detay paylaşmam lazım: Birkaç hafta önce Carragher sakatlandığında pozisyonun içinde olan Flanagan'ı yanına çağırdı Kenny ve ona pozisyonda hatası olmadığını, üzülmemesi gerektiğini söyledi. Bunun öneminden bahsetmiyor, konuyu yorumsuz bırakıyorum.

Reina kalmak istiyor, Jack Robinson ve John Flanagan beklerde yeterli olacaklarını gösteriyor, Gerrard gelecek sezon için sabırsızlanıyor, Maxi'den Lucas'a, Kuyt'tan Spearing'e, Shelvey'den takımın en önemli parçalarından birisi olan Meireles'e kadar herkes muazzam oynuyor, Luis Suarez forma numarasının her gün biraz daha hakkını vermeye devam ediyor... Artıları çoğaltabiliriz, mesela kalmasının neredeyse kesin olduğu -ki şu saatten sonra Villas-Boas peşinde koşmak falan tam bir ahmaklık olur- ve emrine 100 milyon pound civarında bir transfer bütçesi verileceği söylentisi. Şimdilik tek eksi, şu motivasyonu zamanla kaybetmek olur gibi görünüyor ki bu da bir varsayım aslında. Wenger'in Arsenal'ındaki psikolojik sorunlar Liverpool'da kolay kolay baş göstermez; Gerrard'ın omzundaki yükün bir kısmı Suarez'e, bir kısmı Kenny'ye, bir kısmı da takımın geri kalanına ve gelecek oyunculara paylaştırılıyor/paylaştırılacak. İddia ediyorum ki Steve gelecek sezon sağlam ve daha rahat oldukça çok büyük canlar yakacak ve bu yaşayan efsane, bana Liverpool'u sevdiren adam en az bir şampiyonluk görmeden futbolu bırakmayacak.

First Of The Gang To Die

2011-05-07T17:36:00.000+03:00

Samimiyet takıntısına sahip birisini tanıyorum, şu anda bu satırları okuması muhtemel olan. Kendisine de söyledim bunu zaten ki bunun menfi bir özellik olduğuna inanmıyorum elbet, takıntıların en kötüsü bu olsun! Bu arkadaşım, Servet'i Rijkaard'ın gönderildiği zamanı müteakip birkaç ayda ölümüne eleştirenlerin şimdi susmasından dolayı sinir krizleri geçiriyordu ki sonuna kadar haklı. Ben de onunla aynı fikirlere sahip olsam da konu hakkında, sinirlerimi eritip yok ettiği için bu takım, kriz falan geçiremiyorum, öylece bakıyorum etrafa aptal aptal.

Önceden de söylemiştim bunu; Servet'i sırf kötü oynadığı-performansı düştüğü için eleştiren taraftarla benim yıldızımın barışması imkansız. Dünya tarihinde eşi benzeri olmayan bir yapıya, köklü bir tarihi içinde barındıran bir kültüre, Avrupai geleneklere sahip bir kulüp, adı anılınca her kesimde az-çok bir saygı uyandıran (ya da uyandırması gereken) Galatasaray, Servet Çetin isimli birisinin elinde oyuncak oldu yakın zamanda. Buna izin veren yönetimden gelecek her türlü iyiliği reddeden bir avuç insan bizim ümidimiz, kalanlarla da büyük sorunlarımız oldu-olacak ve bu yüzden Galatasaraylılığımız-samimiyetimiz falan sorgulanıyor ya zaten. Neyse...

Cem Sultan'dan ümidiniz var mı bilmiyorum, Ben kendisini izlemediğim için futbolu hakkında yorum yapamam ama karakteri az çok kendini belli etti yakın zamanda. Servet'le takışmasının ardından özür dilemeye gidince tokadı yemesi, onun ardından da Twitter'dan Servet'e saydırmasından bahsediyorum elbette. Hakkını aradığı için takdir ettim kendisini, ama başlatacağı bir devrim falan yok. Cem Sultan'ın etrafında toplanıp birtakım kelleleri uçurtabilecek, onu geçtim bu çocuğu koruyabilecek adam mı var Florya'da? Cem'in davranışı hoşuma gitti ve Servet'e kıyasla elbette kendisine layık görürüm bu formayı. Öte yandan, son idmanda Arda'yla Caner gibi "Olur bunlar yaa" pozu vermiş olmasına da kızamıyorum zira o tavrı devam ettirebilmek için gerekli desteği göremiyor. Twitter'da gelen birkaç "ADAMSIN" reply'ıyla olmuyor o işler yani (söz meclisten dışarı). Rijkaard'ı yiyen adam, Cem Sultan'a çerez gözüyle bile bakmaz ulan.

Ha ben yine yeni yönetimden -nedense- bu yöndeki çalışmalara ağırlık vereceklerini bekliyorum. Her şeyden önce Florya'yı temizleyeceklerine inanmak istiyorum. Umut-fakir-ekmek üçgenindeki yerimi hatırlatmak zorundayım yani yine. Küfrümüzü edip tavrımızı koyuyoruz ve bundan başka elimizden gelen bir şey de bu satırları yazmak işte. İçimdeki bir his, bu dünyanın Servet eşkiyasına kalmayacağını müjdeliyor, "Her şey güzel olacak." diyor ama her şey hızla daha kötüye gitmeye devam ediyor. John Aldridge'in Liverpool için dediği "İki sene de sürse bu, geri döneceğiz" sözünü Galatasaray'a uyarlamaya çalışıyorum ve buna tüm kalbimle elbette inanıyorum ama bir taraftan da ölüyorum.

İnşallah benden önce çetenin başı ölür. İnşallah o günler uzakta değildir.

Mastürbatör, Aman Beni Şaşırtma!

2011-05-07T00:28:00.003+03:00

Sebep misin sonuç musun, bunu uzun uzun tartışmak gerekir. Nitekim seni umursamamak da ulvi bir tavır belki, böylece zaten senin ekmeğine yağ sürüldüğünü savunarak. Ama ben bunu yapamıyorum. Aşağılık bir dünyada aşağılık bir karaktersin ve bunu söylemekten kendimi alıkoyamıyorum.

Jose Mourinho bu sezon Barcelona tarafından boyunun ölçüsü alındıktan sonra "Pep'in yerinde olsam Chelsea maçından sonra o kupayı kaldırmaya utanırdım." dedi.* Sonra "Ben bu kupayı Porto ve Inter'le iki kez kazandım. İkisinde de sıkı çalışmayla, onurumuzla, çabamızla ve alnımızın teriyle kazandık " deme cüretini gösterdi. Porto ve Inter'le kupayı "tertemiz" almadığını, aslına bakılırsa bu kupaları herhangi bir takımın "tertemiz" almasının bir ütopyadan ibaret olduğunu bilenler yemedi bunları elbet ama bugün hala şakşakçıları "Onun büyüklüğünü gabul edemiyorsünüz!!!1" diye çırpınmaya devam ediyor; bu da takdire şayan aslında ya, neyse. Gelinen nokta bu işte. Bu neticeye kadar geçen süreçte Mourinho ismi olmasaydı, bir Juan Antonio, bir Osman, bir Michel, bir Klaus, bir bilmemne olacaktı belki ve yine futbol ve dünya aynı iğrençlikte mide bulandırmaya devam edecekti mütemadiyen. Ama başta da anlatmaya çalıştığım gibi, hem büyük resmi görüp hem de gerekli kovanlara gerekli çomakları sokmak şart.

Mourinho Barcelona tarafından yenildikten sonra böyle kin kustu işte. İşi "UNICEF logosundan dolayı mı kayırılıyor Barcelona?" seviyesine bile çekti. Bugün insanların "Barcelona da çok çirkef, Barcelona da 11 kişi hakemin etrafını sarıyor." tespitlerine ben götümle gülüyorum, kusura bakılmasın. Ulan birkaç tane de mi salim kafa kalmadı mı etrafta amına koyayım? "Barça da çirkef"miş, "Barça Fatih Terim Galatasaray'ı"ymış. E yuh artık. Tekme atana diğer bacağını da uzatan takımı bulursanız getirin, beraber gidelim onlarla halı sahaya, beraber kıralım bacaklarını, sonra "Profesyonel topçuları yendik la" diye dolaşırız ortalıkta beraber. Arda Semih'i yumruklarken "Kendini ezdirmiyor aslan parçası!" diyerek alkış tutan da sizdiniz, Keita "oyunculuk" yapıp hakkını ararken "Bravo aslanım" çeken de. Orman kuralına orman kuralıyla cevap veren "Katalan ayrılıkçılar" mı rahatsız etti şimdi? Ah canııım. Birbirimizi yemeyelim; Real Madrid'i pek tabii tutabilirsiniz ama kılıf bulma çabalarınıza dışarıdan bakın biraz da. Git Zidane'ı mı, Ronaldo'yu mu, Roberto Carlos'u mu, Raul'ü mü seviyorsun o formanın içinde, ne yapıyorsan yap ama konuyu çarpıtıp başka yöne çekme de saygım baki kalsın sana en azından. Çoğunuzun derdi aslında Barcelona'yı eleştirmek falan değil, Real Madrid taraftarlığını meşrulaştırmak, kimseyi sikmiyorsunuz, görüyoruz ne hallere girdiğinizi. Hele hayata soldan baktığını iddia edip de Franco köklerinin kendi vicdanına battığını gören, bunu gördükçe kıvrananları izlemek daha bir komik ve hatta acı. O yüzden boşuna atmayın, din kardeşiyiz -değilsek de atmayın ulan işte.

Bu adam gelene kadar şu rekabetin bir seviyesi vardı be, geldi ve Arbeloa'sından Karanka'ya kadar herkese bulaştırdı zehrini. "Benzema son Barça maçından önce hakemi eleştirme emrine uymadığı için maçta oynamadı" iddiası, bir iddia olarak kalsın hadi ama buna ihtimal vermeyenlerin sayısı verenlerinkinden azsa, oturup düşünmek gerekir, "Mourinho kazanıyür diye mi bunlaaaaar" demek değil. Bu arada şu "Koskoca Real Madrid'i düşürdüğü duruma bak ya" serzenişlerinden de çok zevk alıyorum, belirteyim. Beter olsunlar.

Yukarıdaki "Barça çok rerörerö" ve "Onlar da aslında farksız yæææ" tandanslı argümanlara gelelim. Bak benim güzel manoly... kardeşim, Barcelona çok röreröre (ya da rerörerö) evet, onlarda da Busquets gibi yavşak karakterler var, onlarda da çirkef oyuncular var, hatta onların da svastikalı bayrak açan taraftar grupları var! Ama "sütten çıkma ak kaşık"lık isnadında bulunan art niyetli sizlersiniz zaten. Barcelona melek değil, bunu iddia etmiyoruz ama Real Madrid'i aklayacaklar da hiç boşuna yorulmasın zira Real Madrid suyu-sabunu geçtim "ağır sanayi hamleleriyle" bile aklanacak bir oluşum olmaktan ışık yılı uzaklıktadır be. Bu vesileyle Real Madrid-Galatasaray eşleştirmesi yapan ve konu çetrefilleştikçe "Bana ne İspanya'nın idari-siyasi yapısından" deyip çekilmeye çalışan yüzeysel Madridista kardeşlerimize de selamı çakalım. Öte yandan, Barcelona'yı Galatasaray'la eşleştirenler de sakin olsun ve o klavyeyi yavaşça yere bıraksın elbette. Konumuza dönelim. Sezonun başından beri her türlü hile-hurdayla Barcelona'ya saldıran, ortamı geren, muhtelif damarlara basan Mourinho şimdi mağdur, Barça çirkef he mi? Hahahasiktir ordan be. İnsanı kızdırıp küfrü yiyince zırlayan dallamaları sokakta görünce tokatlayanlar bu herifi bağırlarına basıyor. Halbuki aynı boku yiyor o da, evet evet, hiç gerek yok şaşırmaya. Tanrı falan değil, bildiğiniz aciz bir adam işte.

Sivasspor için de "Bizim ligdeki gibi değildir hakemler Avrupa'da. Gittiniz beş yediniz geldiniz." diyordunuz beyler? Pepe'nin kartı çok mu canınızı sıktı? Anti-futbol Bülent Uygun tarafından uygulanınca kötü, Jose Barcelona'yı durdurmaya kalkışınca mübah öyle mi? Ulan Wenger bu yüzden büyük işte, Ferguson bu yüzden büyük (Ekleme: Ferguson eğer -hiç beklemiyorum ama- iddia edildiği gibi finalde Mourinho kafasıyla hareket ederse, kendisine olan saygımın büyük bir kısmı yok olup gidecek, dolayısıyla Manchester United'a olan saygım da bitme noktasına gelecek elbet. Ama şimdiye değin bu iki adam da Barcelona'ya karşı yaptıklarıyla saygımı -ve öyle sanıyorum ki benimle beraber futbol izleyicisinin büyük bir kesiminin saygısını- fazlasıyla kazanmıştır.). Arsenal bu sezon Barça'yı Londra'da yendiğinde üzülmedim ben, Mourinho büyük ihtimalle üzülmüştür ama bak.

O taptığınız Jose'nize Dalglish'ten tutun Hiddink'e, Hitzfeld'e, Cruyff'a kadar giydirmeyen kalmadı ki Dalglish ve Cruyff'un kramponunda bağcık olamaz Portekizli, o yüzden önce bir soluklanın onları da karşınıza alacaksanız . Keza Real Madrid hiyerarşisi de hiç hoşnut değil durumdan. Eh sonuçta, bizim Alp'in tabiriyle, "Real Madrid egosu Mourinho egosunu yutar." Pellegrini çiğnenip tükürüldü, Mourinho'dan sonra sıra Benitez'e mi gelir, Bielsa'ya mı sulanırlar bilemem ama bu egoyla öyle kolay kolay baş edilmez.

Kaybetmeyi bilmenin erdeminden bahsetmeye gerek yok. En büyükler, kaybetmeyi bilenlerdir, bu kadar basit. Bugün "UEFA bana verdiği beş maçlık cezanın sebeplerini açıklayana kadar basın toplantılarına çıkmıyorum" tehdidi savuran aciz bir adam var karşımızda. Hani o çok karizmatik, güya ilahi herif bu işte. Basın toplantılarına çıkıp insanların kendisine gülmesini görme ihtimalinden bile korkuyor. Müthiş taktisyenmiş, çok iyi motivatörmüş, kendisini basının önüne atıp oyuncularını yedirmezmiş... Hahah, mastürbatörden ötesi değil benim için. E amına koyayım, oyuncularını yedirmeyecek tabii, sahaya çıkıp ona kupayı kazandıran babam değil ya. Bunu ekstra bir ulviyet nişanesi olarak sunmaya ne gerek var?

Ona saygı duymaya devam edenlere karşı bir eleştirim hala yok ama mideleri azcık da olsa bulanmıyor mu çok merak ediyorum açıkçası.

Not: Linkini verdiğim yazıdaki bazı noktalara katılmıyorum elbette. Orada benim tavırlarımla çelişen argümanlar var ama Mourinho'ya hayranlık duyduğunu gizlemeyen birisinin bile onu nasıl eleştirdiği çok güzel bir şekilde görülüyor ki bunu takdir etmemek imkansız. Darısı bizim Mourinho'cuların başına.

It Takes Strength To Be Gentle And Kind

2011-04-17T17:27:00.000+03:00

Oradaki kariyerin boyunca [fahiş] hataların olsa da son dönemin tüm suçunu sana yükledikleri Liverpool'dan kovul, sonra İtalya'ya git. Türkiye'de olsa takınan yönetimin futbolu bildiğini iddia eden tayfa tarafından asılacağı "Bu kadroyla üç kupa aldık, sen de alırsın. Transfer falan isteme." tavrıyla karşılaş, Clough sendromuna uğra, oradan da ayrıl. Merseyside'da sessiz sakin hayatına devam et, sonra bir gün gel Anfield Road tribünlerinde seyircilerle beraber Hillsborough kurbanlarına ağla.

Halefinden önce Inter'de başarılı ol, kupaları topla, en az senin kadar ulvi bir karaktere sahip olan Materazzi'ye sarılarak ağla, sonra İspanya'nın başkentine gel. Real Madrid egosuyla uğraş, iki-üç maçtan sonra ıslıklara maruz kal, her zaman kazanmak için her koşulda elinden geleni yap (mesela bir maçlığına sahanın çimlerini kestirme!), dünyanın "en iyisi" ol. Seni çekemeyen tüm ibnelerin, yaptıkların ve yapacaklarınla suratına tükür.

Biri yerden yere vurulsun, diğerine tapılsın. Sikerim böyle düzeni.

Can Mutlu Röportajı

2011-03-03T22:10:00.004+02:00

Blog yazma maceramın başlarında bir blogger profiline rast geldim, her zamanki gibi kendisini inceledim ve "Pink Floyd, Diana Krall" vb. birkaç anahtar kelimeyi görünce "Alt benlik?" dedim kendi kendime. Milyarlarca insandan ilk gördüğünü kendi yansımanız sanmanızın sığlığını bir kenara bırakırsanız, böyle güzel bir adamı bu şekilde tanıdım ben işte. Bir maille Tyler olup olmadığını sordum kendisine, sonra olaylar gelişti. "Blogger kardeşliği!" sloganına hiç sarılmadık Allah'tan, ama kardeş gibi insanlarla tanıştık bu ebeveynlerimizin nefret ettiği internet belasının sayesinde.

İşte Can da onlardan birisi. Alp, Rafet, Fırat, Uğur ve ismini bir anda aklıma getiremeyeceğim birçok güzel insandan birisi yani (Bu Lombak'ın inside joke tadını sonunda biz de aldık ya lan, ehehe). Blogunu bildiğinizi sanıyorum, yazdıkları benimkiler kadar sığ değildir ve okur-araştırır, bilmediği konuda ahkam kesmez Can. Bu kadar yıkama-yağlamadan sonra mikrofonu ona uzatıyorum artık. Okurken benim güldüğüm kadar gülemeyeceksiniz büyük ihtimalle ama olsun, buyrun...

1- Seninle nasıl tanıştığımızı yukarıda az buçuk anlattım. Sen de anlat bakalım aklında kalanları. Kadim dost olduk resmen bir maille.

Twitter'ın bir harika, bir de rezil tarafı var. Rezil tarafı blogları öldürmüş olması. İş sahibi olup da blog tutanlarda herhangi bir sıkıntı yaşanmadı ama, bizim gibi miskinlikten ölecek denyolar, kendimiz gibileri bulunca sabahtan akşama kadar geyik yapmaktan vazgeçemez olduk. Ben kaçırdığım geyiklere üzülürken buldum kendimi geçenlerde bir gün. Kendime gelene kadar... Yok lan ne üzülücem. Ben olsaydım ne dönerdi o geyik siz onu düşünüp üzülün(giant ego).

Şimdi işin harika tarafı bizim tanışmamıza da vesile olan çok seri bir şekilde iletişime geçme durumu. Şu son 1.5 sene içerisinde çok insanla tanıştım. Hepsinde ayrı güzellikler, ayrı... Oğlum format fakiri bir adamım ben. Twitter'dan kız götürmedim, bir sürü sapla tanıştım, onlardan biri de sensin işte. Twitter'ın iyi tarafı dediğimiz şeye bak. 410 arkadaşım var Facebook'ta bu blogger camiasına girdikten sonra yaşadık patlamayı. 401'i erkek, 4'ü akraba, 3'ünün bıyığı var. O tek kızı da 8 senedir kovalıyorum. Lanet olsun size lan. Ne pis heriflermişsiniz. Hatta heriflermişiz. Doluştuk birbirimizin hayatına. Varsa yoksa erkek. Bok var.

Sürekli Pink Floyd tivitleyip duruyordun. Önce Floydian konuşmalar yapıyorduk. Sonra sen beni takibe aldın. Ben de bir Diana Krall linki paylaştığımda senden bir mail aldım. "Tyler mısın sen?" mailine çok gülmüştüm. Neyse işte ondan sonra bir msn alışverişi oldu. Sonra ben düzenli olarak kafa siktim. Sonra Cem Yılmaz'ın "aynı kaynım" tribi ile geçen, sabahı ettiğimiz uzun konuşmalar.

2- Galatasaray, Liverpool ve Athletic Bilbao taraftarısın. Galatasaray'ı niye tuttuğunu değil de, nasıl tuttuğunu açıklamanı; Liverpool ve Athletic Bilbao'yu nasıl tuttuğunu açıklamanı rica ediyorum senden.

Oğlum bak ikinci bölümde yaratıcı sorular istiyorum. Bu klişeler bütünü ne lan? Okuyucularımız bir de sizden duysun istedik" tadında sorular olmasın ikinci bölümde. Zaten birkaç soruya kalmaz sıkılır okumaz millet. Neyse. Sorunun bir yerinden girelim. Galatasaray'ı nasıl tutuyorum? Sapından. Eeherheere. Bu pis espiriyi Cihan'a (a.k.a Absurdman) armağan ediyorum. Abi nasıl anlatılır ki bu? Bu bir sevgi işi Ercan. Seviyoruz umarsızca, karşılıksız, sonsuz, biraz da aşırılıkla. İşin içinde sevgi, nefret gibi şeyler varsa uçlarda dolanmaktan kaçamıyor insan. Şöyle söylemek gerekirse, sabah kalkarım, hiç kapanmayan bilgisayarda ilk işim resmi siteye girmek olur. Gün içinde çok kez uğrarım. İlgili her haberi okumaya çalışırım. Sık sık sohbetini yaparım. İsviçre'nin yetiştirdiği en gereksiz güruh olan bilim adamları, Aşk durumunun günde 8 saat sevdiğin kişiyi düşünmek olduğunu söylemiş bir yerlerde; ben Galatasaray'ı 10 düşünüyorum sanırım. Kaybettiğimiz maçlardan sonra ne uyku tutuyor, ne hayat doğru akıyor. Derbileri falan takmam da, protesto falan olur da sevdiğim insanların canı sıkılırsa (Arda, Rijkaard, Hagi, vs.) ağladığım bile oluyor. Seviyoruz ulan işte; şekli şemali mi olur sevmenin. Armanın peşindeyiz!

Liverpool hikayesinin de bir etkilenme vs. olmadığını söylemem gerek. Kendi kendime. Okuyarak, araştırarak, izleyerek. Acıya karşı eğilimli bünyeler olduğumuzdan sittin senedir şampiyon olamayan bir takıma ilgi duymamızdan daha doğal ne olabilir ki? Biliriz ki gelecek şampiyonluk 2 senede bir gelenlerden daha büyük patırtı koparacak, mutluluk çizgilerinin sınırları daha geniş çizilecek. İlişkim Beatles ile başlar, Pink Floyd, Anathema gibi gruplarla devam eder. KOP, Shankly, Dalglish, Rush... En çok da Steven Gerrard. Onun profesyonel olduğu dönemde ben de top oynuyordum. Hayranım Gerrard'a ben. Bir Hagi, bir de Gerrard başkadır benim için. Futbolcu dediğin öyle üfledi mi düşmemeli, götü başı oynamamalı. Adam gibi. Basarak. Lider adamlar bunlar. Bunlar gittikleri yere bir sürü şeyi götürür yanlarında. Hagi bıraktı o ara, bu adam da beni aldı götürdü. Souness Galatasaray'a geldikten sonra başladı Liverpool ile ilişkilerim, ondan beri de kopmadı. Güzel adamlar. Sanırım İngiliz hayranıyım lan. Kraliçeye kafam girsin ama çok fazla hayranlık uyandıracak şey var Ada'da.

Bilbao, taraftar exchange programı dahilinde oluştu. Juan Pablo Sorin var arkadaşımız; Arjantinli sol bek olan değil, onun kuzeni. Şaka yapıyorum sananlarınız vardır muhakkak, şaka değil. Kuzenler. Noellerde görüşürlermiş sadece. "Parayı bulunca değişti" dedi Juan. Yok lan demedi, Türk muhabbeti yapayım istedim. Ne diyorduk. Ha, bizim peder bu Juan'a rastlamış yolda. Harika Türkçe konuşan bir Basklı. Eve geldim kırmızı suratıyla "merhaba" dedi. Başladık muhabbete. Sene 2001. Mondragon yeni geldi Galatasaray'a; "kokainman bu" diyor. Real Madrid maçını anlatıyor, UEFA finalini anlatıyor," "Hasan Şaşşşş, deli çocuk" diyor. Adamın biri Baskonyadan Galatasaray'ın peşine düşüyor. Ben de sordum hangi takımlısın diye, "iki takım var benim, bir Athletic, bir de Galatasaray" dedi. Sonra Hagi'nin efsane golünden bahsetti. San Mames sakinlerinden. Sonraki gelişinde elinde formalar, atkılar vardı. Nasıl Bilbao'lu olmayayım ben? Senede 3-4 sefer gelir Türkiye'ye, koleksiyon yaptığımı bildiğinden her seferinde elinde bir forma, atkı, vs. olur. Mail trafiğini kesmeyiz. Daha geçen gün, "Galatasaray çok üzüyor, neden böyle anlayamıyorum" diye serzenişte bulundu. Ben de "merak etme Galatasaraylıların %80'i de hala problemin nedenini anlayabilmiş değil" dedim(yazar burada taraftarına laf sokuyor).

Açık söylemek gerekirse 2000lerden itibaren coşan Barcelona ve Real Madrid taraftarlığı sonrası giderek koyulaştı benim Bilbao sevgim. Tarihlere bakarsak her iki ecnebi takımını da uzun sürelerdir desteklediğimi görürsün. İddiamı yineliyorum; Barcelona 11 Katalanla Şampiyonlar Ligi'ne gitsin, ligde şampiyon olsun sonra konuşuruz. Kral'a lafımızı San Mames'te söyleyeceğiz diyecektim de, 7.12'ye topu sokmaktan aciz adamlar. Daha takip nasıl yapılır onu bilmiyorlar. alksfhsdkjfgdfg.

3- Blogger'ın yeniden piç edildiği şu günlerde, "Türk futbol blogları aleminde en sevdiğin ve severek okuduğun blogcu/bloglar kimler?" sorusu ayrı bir anlam kazanır sanırım (Ne bileyim, kazanır di mi?). Hadi bakalım..

Yalan yok. Beni bloklamış olsa da, Aceto Balsamico'yu sıkı takip ederim. Basit nedenlerden ötürü; yazma alışkanlığı var, adamın işi bu. Senin benim 10 paragrafta anlattığımızı 3 cümlede söyleyip olayı bağlıyor. Yazması da kolay onun için. Eh, birikim de söz konusu tabii. Bak ilginç bir şey söyleyeyim. Benim bu bloglara bulaşmam herkes gibi Aceto Balsamico ile olmadı biliyor musun? Ben gittim delinin tekini buldum. Vallahi ilk okuduğum futbol blogu Artemio Franchi. Nerden bulaştık bilmiyorum.

Ben çok sıkı bir blog okuyucusuydum ama şu an doğru düzgün yazan yok. Bu Twitter öncesi hakikaten blogların bizim açımızdan önemi büyüktü. Şimdi daha seri, daha çabuk, daha kısa bir biçimde, daha çok insana derdimizi anlatabilme imkanımız var. Tembellikten başka bir şey değil. Yalan yok; düzenli güncellenen bloglar arasında sadece Target Striker'ı takip ediyorum son zamanlarda. Stalker var; Beşiktaşlı olmalarından ziyade üslupları çekici. Güneşli Pazartesiler harika bir blog. İçeriği mükemmel her şeyden önce. Hayvanlar gibi bilgi var o blogda; büyük emek var. Emek sadece yazarak olmuyor. En başından bugüne kadar, yazma eylemini gerçekleştirecek birikime sahip olana kadar yaptığı her şey emektir. Güzel blog, kaçırmasın insanlar. Ali Abi arada bir karalıyor ondan geri durmamız imkansız. Futbol ile ilgili blogların çoğunu okuyordum ama bıraktım yalan yok. Flying Dutchman'in tüm yazılarını okurdum mesela, uğramayalı kaç ay oldu bilmiyorum. Tembellik kanser gibi. Klasik Futbol da öyle. Hele ki ilgilendiğim konularla ilgili olursa yazı, ikinci kez okuduğum bile oluyor.

Ufak çaplı bu kapanma mevzusuna değinecek olursak şunu söylemem lazım; maalesef yine yanlış hedefe güdümlenmiş durumda insanlar. Asıl mesele yasadaki problemdir. Kapitalist bir dünya düzeninde Digiturk'e bu kadar kafa göz dalmak abesle iştigal; biraz da dünya görüşleri ile alakalı insanların. Burada dövülmesi gereken yer meclistir. Ülkenin doğru düzgün bir teknoloji, bir televizyon yasası yok. Bizim de çözmeye ya da bunu değiştirmeye ilgimiz yok. Twitter'da yaptıkları havanda su dövmek insanların. Sokaklar bizim. Örgütlenme fakiri, tembel bir toplumdan bu tarz geri dönüşler almayı garip karşılamıyorum ama. Facebook profil fotoğrafımı değiştiririm isterlerse. Eheheh...

4- Futbolda nefret ettiğin figürler/durumlar nelerdir?

Zor soru. Spesifik olarak isim vermem doğru olmaz. Nefret ucu açık bir kavram, rahatsız edebilir insanları verebileceğim isimler. Ama genel olarak şunu söyleyebilirim. İlk olarak taraftarların önemli bir kısmından nefret ediyorum. Ülkenin kendine has bir tribün kültürü var ama aradan geçen yıllarda geçirmesi gereken değişimi geçirmemiş, zamana ayak uyduramamış. Omurgasız. Birliktelik yok. Sevgisizlik ve rant hakim. Hemen her tribünde olan şeyler bunlar. Daha önemlisi, hem de en önemlisi, ülkemizdeki futbol seyircisi oyunu bilmiyor. "Sen mi biliyorsun, yavşak?" diyebilir insanlar, garip karşılamam. Amatör de olsa 7 sene sahanın içinde bulundum, apış arası kokulu soyunma odasını, yırtık kramponu, toprak sahaları iyi bilirim. Sahanın içindekinin dışarıdan göründüğü gibi olmadığını biliyorum en azından.

Çok fazla zarar veren, bu durumun oluşmasına yol açan etken var. Genç nesilin en büyük sıkıntısı oyunu oynamamak. Nerede oynayacaksın ki? Okullar vardı bizim zamanımızda, arsalara yetişemesek de; şimdi otopark yapmışlar onları da. Küçük mahallelerde, küçük şehirlerde yetişen çocuklar daha çok öne çıkabilir ileride, farazi bir çıkarımda bulunacak olursak. Bilgisayar karşısında sıkışıp kalıyorlar. Sabahtan akşama menajerlik oyunları. Futbol konuşmaya dizilişlerden başlıyoruz. Ben konuştuğum hiçbir yabancının konuya dizilişten girdiğini hatırlamam. Yahu 4 senelik okulu, üzerine 1.5 senelik kursu olan bir şey teknik adamlık, nasıl bu kadar kolay iner "Türkiye'de 4-3-3 olmaz" sığlığına? Futbola bu kadar kolay ulaşmak, "Yunanistan'ı 1 günde alırız" genleri taşıyan bir toplumda bir çeşit delirmeye yol açtı. Futbol insanların düşündüğü kadar kolay bir oyun hiçbir zaman olmadı; ona kolay ulaşabilmemiz bu sonucu asla doğurmaz. Basının etkisi büyük bunda. Yazdıkları rakamların altını doldurma zahmetine girmiyorlar. Giremezler de zaten. Bilmiyolar ki. Türkiye'de Derwall, hadi biraz daha geri alalım Ivic'ten önce oynanan oyuna "22 adamın bir topun peşinden koşması" dememiz küfür mü olur? Pek öyle durmuyor. En azından eskilerin yazdıklarını okuduğunda ciddiye almıyorsun. Günün popüler yazarlarının hemen hiçbiri futboldan gelme değil. Olması gerektiği gibi. Saha içinde olan bitenlerle ilgili entelliklerini de bir kenara bırakacak olurlarsa doğru profili yakalarız gibi. Yine de televizyonların 15 senelik futbol kariyerleri boyunca düzgün cevaplayabildikleri tek soru "gol nasıl oldu, anlatır mısın?" olan gruba yer vermekten vazgeçmesi gerekli artık.

Sahanın içinde kendini yere atan adamı, rakip ile çok konuşan adamı pek sevmem. Didişmek başka, her boka itiraz başka. Anladınız siz onu. İtiş kakış olacak. Futbol bu. Beğenmeyen gitsin bale seyretsin. Yukarıda dedim ya işte; bilmiyorlar oyunu. Savaş var orada yahu. Elele çimlerde, kırlarda, bayırlarda gezince de beğenmiyorsun, kavga edince de. Ortası yok bunun. Toplumsal paranoyamız, içinden çıkamadığımız paradokslarımız başa bela. Ne uzattım yalnız. Adam bunu yapmıyor işte hacı...

5- Geçelim kültürel mevzulara. Benden çok daha iyi bir kitap okuyucusu olduğunu zaten biliyorum da, TV dizileri, sinema ve müzikte de söyleyecek sözün çok fazla oluyor hep. İnsanlara bu dört alanda "olmazsa olmaz" olarak tavsiye edebileceğin isimler nelerdir? Ayrıca, bu alanlarda kişisel serüveninin bir özetini geçebilir misin?

"Daha iyi" kavramını açıklamak lazım. Ben kendimi kötü addediyorum çünkü. Özellikle okumak konusunda. Her bir başıma kalışımda hayatım boyunca okusam dahi tüm kitapları okuyamayacağımı bilmek hüzünlendiriyor mesela beni. Malım biraz. Böyle salaklıklarım var ama, ne yapayım. Çizginin ötesine geçenlerdenim. "Ignorance is bliss" demiş adamlar; çizginin öbür tarafına geçtiğiniz anda mutsuz olursunuz deme yetkim, imkanım yok ama şunun garantisini verebilirim; bildikçe canınızın sıkılma sıklığı artacak, daha çok boğulacaksınız. Yaşayacağınız mutluluklar karşılamıyor da ne yazık ki. Basit hayatı olan (biz öyle görüyoruz ya) insanları küçümsemiyorum; özeniyorum tersine. Neyse soru bu değildi. Ehehe.

Sinema, TV, Kitap, Müzik... Bunlar ortak alanlar. Her gün bir araya geliyoruz buralarda. Ahkam kesebilecek düzeyde görmedim hiçbir zaman kendimi. Sırayla gidelim...

Sinema düşkünlüğü anneden. Bayılır anne reyiz. Digiturk araştırma yapsın, şu mgm movies falan gibi dandik kanalları annemden başka seyreden olduğunu sanmıyorum. Bu Amerigalıların kablo tv filmleri yok mu, onları bile seyrediyor kadın. Bizimkisi daha farklı tabi; seçici olma gayretindeyiz. Nedenleri de basit, ama sorunun içinde o yok, bunu da geçelim. Sinemanın tanımına bakıp değerlendirme yapmalı insanlar, bunu söyleyebilirim. Inception'ın heykel almayışına hönküren her izleyici sinema tanımından bihaberdir benim gözümde. Ha, akademi de dandiktir zaten. Ciddiye almamalı fazla.

Film önermem imkansız. Tonla var. Çok sıradan olup, benim için büyük anlamlar ifade edenler var. Yönetmen söyleyebilirim sadece; Kieslowski, Tarkovski, Bergman, Fellini önemli yönetmenler bunlar. Bunları izlemek lazım önce. Öncü adamlar bunlar. Yenilerden favori listem belli, pvc ile kaplattım hatta. Darren Aronofsky, Micheal Gondry, Innaritu, Coen Brothers, P.T. Anderson hemen sayabileceğim isimler. Zeki Demirkubuz ve Reha Erdem'i seviyorum yerlilerden. Nuri Bilge Ceylan ile pek barışmadı yıldızımız. Uzakdoğu sineması için derya deniz derler ama kanım ısınamadı onlara da pek. Dilleri kulağımı tırmalıyor. Irkçılığa gel. O suru yıkmalıydık başlarına ibnelerin. alsfsdlfgf.

Televizyon konusunda çok daha iyiydim eskiden. Eskisi kadar izlemiyorum. Aptal Kutusu değildir televizyon; aynı internet gibi, doğru kullanan adama çok şey öğretebilir. "Şu programı mutlaka izleyin" diyebileceğim bir program maalesef yok. Dizi konusunda hastalıklıyım, baya çok dizi takip ederim. Şu diziyi izleyin de demeyeceğim; deneyin, hoşunuza giderse devam edersiniz. Beğeni denen kavram ile sorunlarımız var; biz beğendiysek mutlaka iyiymiş gibi davranıyoruz. Empoze kasıyoruz sürekli ki, vahim bir durum. Etkileşim biraz daha özgür, serbest olmalı. Demokrasinin kaktırıldığı bir ülke burası, acayip bir durum değil aslında.

Müzik... "Su gibi, yemek gibi" klişesi yerinde olur. Hemen hiç kesilmiyor benim kulağımda müzik. Gelişim sürecim de ilginçtir; saklamam ben öyle, Mustafa Sandal dinledim. Dinledik ulan hepimiz. Biz bizeyiz şurada yalana lüzum yok. Kenan Doğulu'nun klibinden sonra o güneşli kolyeden aramadım diyen de dombilidir, taocudur. Bu gelişimde ailenin önemi büyük. Misal, gözlemlediğim kadarıyla metalcilerin ya da rock müzik dinleyenlerin önemli bir kesiminin abisi var. Abiden daha metalci oluyorlar üstelik ilerleyen yıllarda. Abi karanlıktan kurtarmış kendini küçük kardeş hala "hayat çok kötü, herkesten nefret ediyorum, huaaaa" diye takılmaya devam ediyor. Mal mısın oğlum, abine baksana, piç olmuş, götürüyor cıbırları.

Benimki klasik müzikle başladı, popla devam etti, sonra THM ve TSM geldi. Mandolin çalmayı öğrendim önce. Flüt hiçbir zaman bana gitmedi, zira flütün altına bir adet leğen gerekliydi. Sonra arkadaşın evinde bağlama vardı, çalmıyordu, ver dedim giriştim. Bizimkiler baktılar ben beceriyorum, adam gibi öğren bari dediler. Hakikaten de en iyisinden öğrendim. Maymun iştahlı bir adamım aslında; sıkıldım, arkadaşın gitarını aldım. O ara rap falan da dinledim. Çok boktan bir kişiliğim olduğunu farkettim lan bunları yazarken. Özenmekten ne hallere girmişim. ehauhauea. Neyse. Grup falan kurduk işte bir ara, küçük demolar falan yaptık. Şimdi sıkılınca gitar çalıyorum, arada rakı masasında bağlama ya da ud tutuşturuluyor elime dıngırdatıyoruz. Söylenenlere göre çok iyi olabilirdim ama yetişemedik. Bir gün 24 saat ve genellikle aylaklık ediyorum. Her şeyi dinliyorum ayırt etmeksizin. Tür yoktur; iyi müzik, kötü müzik vardır. Kulağı eğitmek için çok fazla dinlemek, çok yenilenmek şart.

Kitap. Ulan kim okuyacak bu kadar uzun bir röportajı. Tarihe geçtik daha 5 soru ile. ahaha. Neyse. Valla kitap bizim ailede alışkanlık. Annem okur, babam okur. Teyzemin eşi şair/yazar. Onların aile okur komple. Hayatımı değiştiren kitaplar oldu. Şimdiki gidişatımı da o kitaplar belirledi. Camus-Düşüş, Dostoyevski-Suç ve Ceza, Marquez-Yüzyıllık Yalnızlık, Sartre-Bulantı, Cioran-Çürümenin Kitabı bir çırpıda sayabileceklerim. Zaten yetmez burası. Varoluşçuları ayrı severim. Tarihi, polisiyeyi, biyografileri severim. Misal Ahmet Ümit'in, Grange'ın okumadığım kitabı yok. Bekler misin sabah akşam mistik, varoluşçu konuşmalar yapan adamdan böyle şeyler? Okumak lazım her şeyi. Bir kere geçtiysek sınırı, sonraki basamak için zorlamak lazım. Okumak, çok okumak lazım. En büyük hayalim, yüksek tavanlı bir evde oturmak ve dev bir kütüphanesi olması bu evin. Ölümü okuyarak beklemeyi hayal ediyorum.

6- Çocukluğundan hatırladığın en önemli futbol/sinema/müzik figürleri? Seni etkileyen, sonraki hayatında sana yön veren...

Hımmm... Sırayla gidelim. Maradona'yı cam gibi hatırlamam. 90 Dünya Kupası'ndan aklımda kalanlar var. Salvatore Schillaci mesela. Ses kayıtları var; Almanların 11'ini bir çırpıda sayabiliyorum mesela. Ama benim için en önemli figür Hagi'dir. Babam sohbet etmeye başladığımız günden itibaren Hagi'den bahsetti, 94 Dünya Kupası Romanya'nın her maçını izletti. Daha ilk maçtan aşık oldum zaten ben. Galatasaray'a geldiği gün hissettiklerimi tarif edemem. Avrupa'dan Futbol programını Hagi için beklerdim. Dönemin iyi oyuncularının çoğu etkilemiştir, Hagi kadar olmasa da. Van Basten, Papin, Zidane, Figo, Romario, Ronaldo... Çok var. Hagi başka. Ondan sonra da Steven Gerrard var işte.

Müzik ile ilişkimi yukarıda anlattım. Dönemine göre çok fazla isim var. Michael Jackson çok severim mesela pop diyeceksek. Madonna ha keza. Türk Halk Müziği'nde hocalarım Coşkun Güla ve Bircan Pullukçuoğlu'nun, onların öğrencisi Okan Murat Öztürk'ün, Neşet Ertaş'ın etkisi büyüktür. Sanat Müziği'nde de çok fazla isim var; Zeki Müren bir tanedir ama. Çok isim var bu şekilde hepsine hakkını teslim etmem imkansız. Pink Floyd çok başkadır; bir albümü çıkarmış olmamı tercih etmemi isteseler açık ara Dark Side Of The Moon derim. Opeth çok severim yine; Akerfeldt'in müzik anlayışı da kendi içinde çok ilginçtir. Popüler bir metal grubu olmaları üzerinden gidilmemeli, müzik üzerinden gidilmeli mutlaka.

Sinema ile ilgili çok net isimler vermem imkansız. Steven Spielberg severim mesela; Empire Of The Sun çok etkilemişti beni. Çok var be oğlum. Sayılmaz tek tek. High Fidelity favori filmimdir; John Cusack'tan bir başkasının Rob Gordon olabileceğini sanmam. Adam twitter'da soruları yanıtlıyor ama filmlerle ilgili sorarsanız bloklarım dedi, elim gitmiyor. İzlediğim her filmden, diziden bir şeyler çıkarma gayretindeyim. Tom Hanks ve Jack Nicholson diyelim, ayrı severim bu iki adamı.

7- Bir kadın için kaç kez ağladın, bir arkadaşın için kaç kez, bir futbol takımı için kaç kez?

Bunların çetelesini tutan adamın ciddi sıkıntıları vardır. Tüm şıklar için "sayısız kere" cevabını verebilirim. Ağlamak güzel bir eylemdir; insanın zihnini berraklaştırır, temizler. Vücudu tazeler. Hafiflersiniz.

8- En çok zevk aldığın ligleri sıralar mısın? En çok zevk aldığın futbolcular, teknik adamlar ve yazarlar/programcıları da hatta.

Sen uğraştığım işleri bilen birisin; artık pek lig ayrımı yapacak durumda değilim. Her şeyi seyrediyorum. Premier Lig'deki futbol bana daha futbol gibi gelir. Sertliği severim. Ama taktik anlamda biraz tıkanmış vaziyette İngiliz futbolu; big four özelinde konuşmuyorum pek tabi. İtalya ligi bu anlamda daha iyidir ama seyir açısından çok büyük sıkıntılar var; stadyumlar, seyirciler, tempo. Ama severim İtalya'yı, saha içinde olan biten daha ilgi çekicidir. İspanya'nın iki başlı olması sıkıntılı. Yine de saydığımız ülkelerin hepsinin bir futbol karakteri var, ligleri de bunu ölçek alarak değerlendirmeliyiz. Pek ayrımım yok kısacası. Premier Lig biraz önde.

Teknik adamlar konusu çok karışık. Sahanın içindekine hayran biriyim ben. Oynattığı futbol içimi açmasa da Rafael Benitez harika bir hocadır mesela. Buna neresinden bakacağımız önemli. Alex Ferguson çok dikkatli incelenmesi gereken bir figür; durmadan kendini yenilemek, her dönemin futboluna adapte olabilmek. Müthiş bir şey bu. Arrigo Sacchi'yi bizim nesil pek bilmez ama çok çok önemli bir teknik adam. Yaşı da 65 daha Galatasaray'a mı getirsek acaba? Hagi'den sonra tabi. ahah. Mircea Lucescu tarihin en underrated hocalarından biridir sanırım; bu işler biraz lobi de istiyor sen de kabul edersin ki. Jose Mourinho'yu teknik adam olarak çok beğenirim ki sanırım buradan çok dayak yiyeceğim. Kesinlikle çok, çok iyi bir teknik adam. Biliyorsun hayalim teknik adam olmak ve kafandaki hangisinin oynattığına benzer desen, hayalim Sacchi, uzun vadede Ferguson, kısa dönemde Mourinho olur derim. Üçünü bir potada eritmeli. Sacchi çok önemli bir adam.

Barcelona taraftarlarını kızdırmayalım Cruyff'a da hakkını teslim edelim. Reynolds, Michels, Cruyff ve Guardiola. Sanırım Reynolds ve öğrencisi Michels akıllarındakilerin bu noktaya gelebileceğini görmek isterlerdi. Felsefe önemli. Yine de sabırlı olmaktansa, en kısa şekilde gole giden 25 metre uzunluğunda bir takımım olsun isterim.

Futbolcuyu söyledim yukarıda. Messi müthiş yetenek, Ronaldo çalışmanın insanı ne yapabileceğinin canlı kanıtı. Gareth Bale'e hayranım mesela. Gerrard'daki bütünlüğü bir kenara bırakacak olursak, benim için dünyanın iki numarası Xavi'dir ama. Yok böyle bir futbol aklı. Bir de beraber büyüdük be. Nou Camp'a çıkmaya başladığı dönemden beri izliyoruz. Olgunlaşması başka bir tat kattı ona. Wesley Sneijder'e de hayranım. Hiç durmuyor, didiniyor. Yerlilerden Arda'yı başka severim. Ara ara kızıyorum ama Arda başka benim için. Üzülüyorum. Necip var yine keyifle izlediğim, İsmail Köybaşı, Serdar Kesimal var. Yenilerden çok var aslında. Emre Belözoğlu çok iyi futbolcu, çok kötü bir saha içi karakter. Çok var. Nasıl sayayım. Aklıma da gelmiyor doğrusu.

Yazarları okumayı bıraktım. Yabancı yazarları da denk geldikçe takip etmeye çalışıyorum. Genel fikirlerini twitter üzerinden öğrenebiliyoruz. Yine tembelliğe geldi dayandı mevzu. Futbol programı izlemem. Total Futbol'u takip ederdim, o da bitti, arada Lig TV'deki programlara göz atıyorum. Eskiden favori programım Match Study idi. İşin matematiğini takip etmek eğlenceli. Maçı neden kaybettiğinizi anlıyorsunuz dikkatli ve muhakeme gücü kuvvetli bir izleyiciyseniz.

9- Futbolda ne kadar romantizm, ne kadar rasyonalizm olmalı? Sende bu oran ne?

Son zamanların büyük çatışması. Taraf değilim. Ortada olmak lazım. Galatasaray'ın Avrupa Şampiyonu oluşu romantik bir durumdur, rasyonel olamazsınız bu konuda mesela. Evet, kadro çok iyiydi, harikaydı vs. ama o kadronun Avrupa'da gittiği takımları, orada yapabildiklerini de gördük. Haksız mıyım? Belki. Bana göre öyle ama.

Bakış açısını algılamak ile ilgili sıkıntımız var. Kavga gereksiz. Romantikleri dövenlerin hemen tamamında romantizm mevcut. Komik olan bu. Biz sadece romantik olduğumuzu kabul ediyoruz. Bunda bir kötülük yok ki. İşin asıl acayibi rasyonel olanların birçok dönemde romantiklerin şikayetlerinin altını doldurduğunu görüyoruz. Böyle bir kopma olmamalı. İç içe geçmiş kavramlar bunlar. İnsanın olduğu yerde duygudan, histen ne kadar bağımsız olabilirsiniz? Bir de bizi nitelendiriş biçimleri biraz tatsız. Ortak noktayı kaçırıyorlar; biz de futbolu çok seviyoruz. Karşı pencereden bakıyoruz sadece. Sokağa çıktığımızda da aynı takımdayız. Uzatmanın alemi yok.

(Buradan itibaren ikinci bölüme geçiyoruz. Başka bir postta vermek istemedim, hız kesmek hoş olmazdı zira. Ama ikinci bölüm diye ayırdım zira adam yukarıda "İkinci bölümde daha yaratıcı sorular istediğini" söylemiş. Röportajı kim yapıyor anlamadım arkadaş. Neyse...)

10- High Fidelity'nin hayatındaki yerini biliyorum -kendin de bahsettin zaten-, o zaman muhtelif listeler yapmaya bayılan bir adam olarak, senden birkaç liste yapmanı isteyeceğim: Unutamadığın beş maç, unutamadığın/unutamayacağın beş şok, hayatına giren ve unutamadığın insanlar, en çok utandığın beş an, en çok sevdiğin beş gitar riff'i, en çok sevdiğin beş davul atağı, ergenlik aşkın beş hatun, seni çok etkileyen beş karizmatik kişilik.

Bunların bazılarını değiştirerek ibnelik yapacağım. Yok abi, aklıma gelmiyor ne yapayım. Bir de şunu söylemem lazım; bol bol düşünecek vaktim olsa ve pvc ile kaplayacak olsam (Friends izleyen anlar bu geyiği) farklı şeyler sayabilirim. Zaten Rob Gordon da ilk gün verdiği listeyi ertesi gün değiştiriyor.

Pek çok maç var tabii ama, en çok şu listeye Liverpool-Milan finalinin giremeyişine üzüleceğim heralde.

1-Galatasaray-Arsenal
2-Galatasaray-Real Madrid
3-Galatasaray-Roma(Kalli dönemindeki)
4-Galatasaray-Hamburg
5-Galatasaray-Milan(3-2'lik maç)

Şok bulamadım. 5 kitap yazıyorum.

1-Cioran-Çürümenin Kitabı
2-Camus-Düşüş
3-Dostoyevski-Karamazov Kardeşler
4-Sartre-Bulantı
5-Marquez-Yüzyıllık Yalnızlık

Hayatıma giren ve unutamadığım insanlar... Off. Zor soru bu. Bazılarının isimlerini vermeyeceğim; copyright meseleleri. ehehe. Annem ve Babamı listeye yazmıyorum.

1-Onur. Soyadını hatırlamıyorum. Hatırlasam direk arayacağım, bulacağım onu. Komşumuzdu, en yakın dostumdu. Trafik kazasında tüm ailesini kaybetti. En son hastanede ziyaret ettiğimde olan bitenden haberi yoktu. Son görüşüm oldu. Aydın'a anneannesinin yanına taşınmıştı. Keşke ulaşabilsem.
2-İsmi lazım olmayan Kosovalı bir kız. Ömrüm boyunca unutmayacağım.
3-İlkokul öğretmenim Sevim Esen. Herhalde programlı, düzenli olmasını sağlayamadığı tek öğrenci benim. Diğer arkadaşların okudukları okullara bakılacak olursa çok net bu durum. ahaha. Olsun. Müzik konusunda beni ilk itekleyen insandır.
4-Eniştem, Şükrü Erbaş. Yazma fikrini ilk kafama sokanlardan. Her seferinde beni itekleyenlerden. Her yolladığım yazıyı onlarca kez okuduktan sonra eleştirisini yapıyor, eksiklerimi söylüyor. "Yeteneğine ihanet eden alçak bir insandır" der. Çok önemli bu laf benim için. Dönüm noktası oldu bir nevi.
5-N.Saygınar. Saygınar Hoca denmesini ister; ismini sevmiyor çünkü. Çok, çok fazla konuda beni itekleyen insanlardan birisi. Edebiyat, Müzik, Tiyatro. Hem onun, hem de ailesinin üzerimde emeği çok fazladır.

En çok utandığım 5 an. Ahaha. Büyük rezilliklerim var aslında ama sorulunca gelmez ya insanın aklına. Gelmiyor da. Buraya da favori 5 albümü yazayım.

1-Pink Floyd-Dark Side Of The Moon
2-Camel-Mirage
3-Opeth-Blackwater Park
4-Porcupine Tree-In Absentia
5-Metallica-Ride The Lightning

En sevdiğim 5 gitar riff'i. İlginç. Solo desen daha kolay olurdu. Hatta solo diyelim. Ne kadar güzel oldu.

1-Opeth-A Fair Judgement
2-Metallica-Fade To Black
3-Pink Floyd-Comfortably Numb
4-Pink Floyd-Mother (basit, sade)
5-Camel-Nimrodel

Ergenlik aşkım 5 hatun. Bak süper bu. Ama isim vermeyeceklerim olacak. Mecburen. Bazı durumlar var hala. Gezegene inanıyoruz! Ehehe. Bir de Facebook var oğlum millet gider bakar. Vazgeçtim. Bu soruyu sana özel cevaplayacağım.

Beni en çok etkileyen 5 karizmatik kişilik. Pek o tarz taraklarda bezim yok lan. Çok etkilenmedim kimseden. Bu soruyu istesem de cevaplayamam; aklıma bir tane isim gelse 4 tane de ne yapar eder yazarım ama yok maalesef. Üzdüm son ikide seni, kısfmet.

11- Tarihten geliyor bu soru. Yaratıcı soru istiyormuş beyefendi, kafayı çatlatsam da çıkmıyor lan. Neyse... Az-çok Ortaçağ figürleri ya da fantastik öğeler seni etkiliyor, biliyorum. Tarihe dönecek olsan, hangi ülkeye gider, hangi şehirde yaşar, hangi işi yapardın? Hangi ülkenin/kavmin tarihi seni etkiler? Ben Hititlerin ve Azteklerin hayranıyım mesela, senin hayran olduğun topluluklar hangileri tarihte?

Abi fantastik öğeleri severim de, asıl kılıç kalkan olayına hastayım ben. At falan. Kaptırıp gidiyorsun, dünya senin. Tabi tersine gelirsen birilerinin kılıçtan falan geçirebilirler o da var ama, daha özgür bir his bu. Bak ata binen adam beni anlar.

Ben Osmanlı'yı çok okudum. Acayip adamlarmış. Ha keza Bizans. İçlerine girince kayboluyorsun, çok fazla ilgini çeken şey oluyor. Ben bu İngilizlerin lord muhabbetlerine falan da hastayım (Alp'ten elitist piç lafını yerim şimdi). Şövalye müessesesi de önemli. Güney Amerika uygarlıkları ile ilgili de çok az bilgim var. Seçim yapmak zor ama Anadolu başka bir yer. Ben Troya'da yaşamak isterdim. Hektor'un yanında ölmek isterdim. Homeros'un karaladıkları arasında ismimin geçmesi... Anadolu'da olayım isterdim, her ne kadar Hollywood yapımı orta çağ öykülerindeki mizansenlere hasta kalsam da. Anadolu için "Güneş Bahçesi" lafı çok kullanılıyor bildiğim kadarıyla. İstanbul diyeyim. Binlerce yıldır rahat etmedi kodumun şehri, vardır bir kerameti elbet.

12- İnsanlar neden bu kadar tipik gönül olayları yaşıyor? Neden tipik olduklarını fark ettikleri halde bir halt yapamıyorlar? Daha bu akşam bir arkadaşımın gönül derdini dinlerken bir aralık "Off ne bu ergen mevzuları" dedim ben, o kadar klişe ki her şey. "Tek gerçek fuckbuddy'lik"ten başka çözümün var mı?

Tipik? Tipik olduğu ile ilgili kuşkularım var açıkçası. İlişkilerin gelişimlerinin tekdüzeliği başka bir mevzu; yaşananlar pek tipik değil gibi ama. Algı acayip bir şey. Benim 6 yılda farkına varabildiğim bir şeyi, 6 ayda anlayabiliyor adam. Yıkımları da o ölçüde oluyor. İnsan davranışlarının çok ortak yanı var. Ama asıl mesele olan biteni algılayış biçimimiz. Tipik olduğunu düşünmüyorum o yüzden. Diyor ki Şükrü Erbaş Ömür Hanımla Güz Konuşmaları'nda "Kim kimi ne kadar anlayabilir Ömür Hanım?". Yaşadığımız olaylardan çıkardığımız sonuçlar çok farklı. Genelde ilişkilerin tamamına yakını salakçadır; klişelerden şikayet edip sürekli klişeleri yaşarız. Bundan kaçışımız yok. Asıl mesele anlayış, hoşgörü ve bunun gibi kavramlar. İki insan birlikteyse ve bunu tarafların ikisi de istediyse ortada bir problem olmamalı. Ancak aksine sürekli problem yaşıyorlar. Akıl alır gibi değil. Gereksiz oyunlar, krizler, kavgalar. Mutlu olmaktan memnun olmuyor insanlar; garip bir şekilde kavga ile besleniyorlar. Bekara karı boşamak kolay derler; buradan atıp tutmam farazi görünebilir ama biz de fanusta yaşamıyoruz.

İnsanın yalnız olduğu ile ilgili ısrarımın temelinde de bu ilişki durumları mevcut zaten. Hiçbir şey bir kişinin kafasındaki gibi şekillenmez. Bu durumda problemleri doğuruyor pek tabii. Geçen Twitter'da yazdım burada da yazayım; birisi sizi sevmiyorsa sevmiyordur. Bu gerçekle yüzleşin. Yıkımlarınız bu gerçekle ne kadar yüzleştiğinizle belli olacak. "Ben onun için neler yaptım" kalıbı salaklar için var. Ders çalışmıyorsunuz; geçmeyi ya da kalmayı beklemeyin. Bir de birbirimizin hayatına çok fazla müdahale ediyoruz. Canım çok sıkkın dediğiniz anda "ölümü gör bak nolur söyle, bak gel akşama sofra kuruyorum derdin ne anlatacan, sorun ben miyim bak bensem söyle lütfen" modumuz can sıkıcı. Kadın-erkek arasında da var bu. Güvensizlik temelli biraz da. Serbest bırakmalıyız birbirimizi. Yalnızlık sanıldığı kadar kötü bir şey değildir.

Fuckbuddy olmak tek gerçek miymiş? Seks önemli bir olgu ilişkilerde. Aşmamız lazım önyargıları. Ten uyumu denen bir kavram var. Öylesine bir şey değil bu, bilimsel gerçek. Ama toplum güdümlü; seksin bir ihtiyaç, bir paylaşım olduğunu anlamamak konusunda kararlılar. Özellikle kadınlara bakış açısı iğrenç, aşağılıkça, alçakça. Onlara göre erkek sikebilir önüne geleni; ama kadın sikemez. Tüm erkekler birilerini sikmenin peşinde; bu ne kadar namusluca peki? Bakılan pencereden dışarıyı görmediklerinin farkında değil insanlar. Fuckbuddy müessesesi bana göre değil; anlamsız seks sabahları vicdan azabına sebep oluyor bende. Aşırılıklar ile ilgili sorunlarım var; bu biraz aşırılık geliyor bana. Sağlıksız.

13- Temsilciliğini yaptığın WYscout'la alakalı kısa bir brifing verir misin bize? Önemli bir sistem zira ve Galatasaray ilk adımı atarak "Avrupa'ya açılan kapı" sıfatının hakkını az da olsa verdi bence. Türk futbolundaki transferlerin saçmalığı malum, daha doğrusu büyük takımlardaki transferlerin saçmalığı. Bu yüzden kulüpler için elzem olan bu sistemi daha yakından tanımak lazım.

Benim hayallerim ölçüsünde bana verilen büyük bir şans WYscout. Kısaca anlatmak gerekirse, 60000'den fazla oyuncunun, 2000'den fazla takımın oynadığı maçların tamamına yakınını izleyebildiğiniz bir sistem WYscout. İnternetin olduğu her yerde kullanabiliyorsunuz; havaalanı, uçak, cafeler, vs. . Günde 100'den fazla maçın yüklendiği sistemde her lige, her oyuncuya ulaşmanız mümkün. 2 senelik bir oluşum ve sürekli bir ilerleme mevcut. Açıkçası içinde bulunduğum kısa sürede gözlemlediğim gelişmeler beni çok etkiledi ve çok daha ileriye götürecek fikirleri mevcut. Yıllık üyelikle çalışıyor ve fiyatı kulüpleri zorlamayacak düzeyde. Doğru ellerde, doğru organizasyon ile mükemmel bir silaha dönüşebilir (Amerikan filmi repliği). Beraber çalıştıkları kulüpler arasında Porto, Udinese, Palermo, Napoli, Benfica, Fiorentina, Sevilla, Villareal, Genoa gibi son dönemde çok fazla sayıda genç oyuncu bulup yetiştiren kulübün olması da bu önermeyi doğruluyor sanırım. Bir oyuncuyu yerinde seyretmeden almak doğru mu? Kesinlikle hayır. Bunu savunmak bile abes. Ancak bir oyuncu için karar vermenizde ciddi şekilde etkili olur ve sizi masraftan kurtarır. Yetkili scoutlardan, menajerlerden onlarca isim yağıyor kulüplere. Bu havuzdan, sorumlu kişiler WYscout yardımı ile basit bir eleme yapıp gidilecek hedefleri belirler. Bu sizi yol, konaklama, zaman gibi birçok masraftan kurtaracaktır. Basit bir matematik hesabı ile şunu söyleyebilirim; bir Avrupa takımının Arjantin'de bir oyuncuyu izlemek için yapacağı masraf (gidiş dönüş uçak bileti, konaklama, yeme içme ve diğer giderler) standart WYscout pakedinin yarı fiyatı. Hatta biraz zorlayıp 1 ay zaman geçirseniz paket fiyatına ulaşırsınız. Kısacası Türkiye'deki kulüplerin hemen tamamının kullanması gerekli bana göre. Yeri gelmişken reklamımızı da yapalım. www.wyscout.com

14- Scout olayından girdik, oradan devam edelim. Son senelerde Genoa, Porto (e yani), biraz duraksasa da bizim Lyon, Udinese (bunlar tam çakal) gibi kulüpler transfer piyasasının kaymağını en güzel yerinden yiyor malum. Bunun yanı sıra diğer büyük kulüpler de bizimkiler gibi taraftarı satın almak isteyen politikalarla yönetilmiyor -genelde. Nasıl kurulur Türkiye'de scout ağı, nasıl oyuncular getirilmeli bu topraklara ki yarım sezonda biletleri kesilmesin? Aslında bunun için kafaların değişmesi şart tabii öncelikle, ama mevzuya gözlemci gözüyle bakmanı rica ediyorum (fazla havaya girmeden, ehehe).

Scout ağından önce profesyonel yöneticiliğe geçiş lazım. Türk futbol ekonomisinde çok büyük bir delik var. Sürekli yüksek bonservisler ödüyoruz ve neredeyse hiç geri dönüş yok. Oyunculara verilen paralar çok yüksek. Oluk oluk para akıyor ama kulüpler dökülüyor. Ligin lokomotifleri sürünüyor. Annemizin liginden ileri gidemiyoruz. Neden? Basit. Para çoğaldı, plansızlık aldı yürüdü. Hedef yok, plan yok. Para bitene kadar saçmaya devam edeceğiz. Maalesef.

Birincisi kulüpler artık 28-29 yaşına gelmiş ve son kontratını yapacak futbolculara yüksek bonservis bedelleri bağlamayı bırakmalı. Parayı sokağa atmak bu. Bunu doğru algılamak lazım; pek tabii Guti'ye para vermelisiniz. Guti doğru oyuncu. Her anlamda. Lincoln de öyle. Burada bu seçimi dikkatli yapmak lazım; oyuncunun kişiliği, oyun stili, lige ve takıma uyumu, her şey dikkatle incelenmeli. Misimovic ve Elano örnekleri ortada. Harika futbolcular olabilirler ama bıraktıkları etki orada. Galatasaray 14 milyon € bonservis ödedi bu oyunculara. Elano'ya 5, Misimovic'e nereden baksan 1 milyon € ödedi yarım sezon için. 20 milyon € harcanmış, takımın durumu ortada. Net bir plansızlık ürünü. Biz bu kadar zengin miyiz? Her takım için geçerli bu. Öncelikle plan yapmalıyız. Ne istiyoruz? Avrupa'da çok sayıda küçük bütçeli takıma bakalım. Basit bir plan, özkaynak düzeni çerçevesinde her yıl Avrupa'da belirli bir seviyeyi garanti altına almışlar. Biz yokuş aşağı giden körüklü otobüs gibiyiz. Ne olacağımız belli değil. Önce hedef gerekli. Realist hedefler. "Biz şöyle büyüğüz" demeyi bırakmalıyız. Dev aynaları bizi bu hale getirdi. Genetik bir hastalık. Biz büyüksek Milan, Barcelona, Real Madrid, Liverpool, Manchester United ne? Gülüyorlar adama haliyle. Sahaya çıktığınızda diyeceksiniz bunu.

Scout ağı ve altyapılara gelecek olursak. Oyuncu değerlendirmek, bir oyuncunun potansiyelini belirlemek ile futbolu bilmek, oynamış olmak arasında dağlar kadar fark var. Öncelikle bizim futbol izleyicimizin düştüğü hatalardan biri bu. "Futbolcu adamı 50 metreden tanırım" modu var insanımızda; geçelim bu işleri. Gözlem ve potansiyel biçme bir yetenek işidir; futbol oynamış olmaktan çok daha fazlasını ister. Ve aynı futbol oynama kabiliyeti gibidir bu da. Bilinen bir örnek verecek olursak, Mourinho berbat futbol kariyerini sonlandırıp, saha kenarına geçmeye karar vermiş biri; geldiği nokta onun gözlemleme konusunda ne kadar iyi olduğunu gösteriyor. Bunları birbirinden ayırmak gerekli. Kısacası "eski futbolcularımızı scout yapalım" argümanını artık çöpe atın. Eski futbolcularınızla iletişim halinde olun ve tavsiyelerini değerlendirin ama, bu işi yapan profesyonelleriniz olsun elinizde. Bununla ilgili de örnek verelim; Prekazi'nin sene başında önerdiği Branislav Jovanovic'i bana göre Antep, Bursa, Kayseri almaz. Çok ciddiyim. Ama Prekazi ile iletişim devam etmeli. O da bize Branislav Jovanovic'i değil, daha 3 sene önce OFK Belgrad'da oynayan Kolarov'u önermeli. Ya da benim Branislav Jovanovic kimmiş diye takip ettiğim sırada, eski maçlarına bakarken, aynı takımda oynayan ve gözlerimi faltaşı gibi açmama neden olan Adem Ljajic'i önermeli.

Ülke için konuşacak olursak ilk yapmamız gereken ülke içi iyi bir ağ kurmak. Turnuvaları beklemeden, amatör takımlardan profesyonel takımlara kadar tüm takımların altyapılarından haberdar olmamız lazım. Basit bir neden; yabancı sınırınız var. Sezon için belirlenecek kadronun üçte ikisi yerli. Önce iyi yerli oyuncuları bulmanız, yetiştirmeniz gerekli. İkinci adım Avrupa'da Türklerin yoğun olduğu Almanya, İsviçre ve Fransa'ya saldırmak. Buradaki yerli oyuncuların ne zaman karnının acıktığından bile haberiniz olmalı. En son adım yabancı oyuncular. Bunlarda da yukarıda verdiğimiz örnekten yola çıkmak gerekli. Eski oyuncular ile temasta olup verilen tavsiyelerle oluşturulacak havuzdan doğru isimler seçilmeli. Ve bu genç isimlerin sayısı 2'den fazla olmamalı. Arsene Wenger'imiz yok bizim; 21 yaş ortalamasıyla oynayamayız. Yabancı oyuncu yüksek verim sağlamalı; sizde ondan daha iyisi olmadığı için para veriyorsunuz. Scout sadece belirli bir yaşın altında oyuncu keşfetmez; potansiyeline ulaşamamış birçok oyuncu var 25 yaş sonrası sıçrama yapan. Bunları da bulmak önemli.

Altyapılarda ise sistemimizi yenilememiz lazım. Ancak kolay olmayacak bir şey. Egosu yüksek milletiz. Altyapı hocaları genç olabilir ancak mutlak suretle başlarında bir mentör olmalı. Tercihen 55 yaş ve üstü. Bir çocuğa tecrübe ile bir şey öğretebilirsiniz. Öbür türlü dripling yap, taç at, pas ver, 5'e 2 oyna. Bunlar değil ki futbol. Sacchi'nin de söylediği gibi bir alan doldurma ve alan yaratma oyunu futbol. Pozisyonunun nasıl oynaması gerektiğini mükemmel derecede bilmeli. Yetmez. Takımın bir yapıyı ne şartlar altında sahaya yansıtması gerektiğini bilmeli. Diğer oyuncuların hareketlerini, kaymaları bilmeli. Fizik en sonda gelir. Barcelona'da oyunculara belli bir yaşa kadar hiç fizik antrenman yaptırılmamasının bir nedeni var. Topu koşturuyorlar çocuklar, itiş kakışa ihtiyaçları yok ki. Bu Barcelona'nın planı ama. Siz kendi oyun yapınız içinde şekillendirmelisiniz bunu. Jan Derks geçen Galatasaray Dergisi sayısında oyunculara pozisyon almayı öğrettiğini söylemişti. Noat Samisa da Sacchi'nin yaptırdığı topsuz antrenmanlardan bahsetmişti yazısında. Önemli bunlar.

Nasıl oyuncular almalıyız? Dürüst olmak gerekirse Türkiye liginin bir gelişim ligi olduğunu düşünmüyorum. İlerleyen zamanlarda değişecek bu; istikrarlı ve bir düzende oynamaya çalışan takım sayısı arttı. Futbol oynamak gerekli önce. Fazlasıyla fiziğe dayalı, yapış yapış bir oyun var Türkiye'de. Santrforlar, stoperler, kaleciler ve bek oyuncuları için daha uygun ligimiz şu an için. Harikalar yaratan ve gelecek vadeden bir oyun kurucuyu koyun sahaya; silinmesi daha büyük olasılık. Çünkü oynatmama üzerine kurulu bir düzen var. Bir de kulüplerimiz verdikleri paranın karşılığını almayı bilmiyorlar. bir futbolcu asgari 9-10 saat uyumalı. 2 saat de antrenman desen, günün yarısı bomboş. Oyuncuları zorlamalılar. Video analizi sık yapılmalı, kişisel koçlar ile eksiklerinin kapatılmasına özen gösterilmeli. Biz istiyoruz ki, "verdik parasını çıksın oynasın kardeşim". Tekrarlıyorum; futbol asla basit bir oyun olmadı, olmayacak da.

15- Okuduğun kitaplarda, izlediğin filmlerde en sevdiğin anlatım tarzı neydi? Bunun bir kalıba girmesi şart değil, durum hikayesi-minimalizm-sürrealizm vs. gibi, kendin de bir isim koyabilirsin hoşuna giden anlatım tarzlarına.

"Anlatım tarzı"nın altını doldurabilecek kadar bilgili olduğumdan emin değilim. Durum hikayelerini daha çok severim ama. Coen Kardeşleri sevmem de bundan sanırım. Özellikle edebiyatta varoluşçu felsefeyi daha çok severim. İnsanın tek başına olduğuna inanlardanım. Filmlerde bir kalıptan bahsedemem; her şeyi izleyen biriyim. Genel olarak konuşacak olursam hayatımı etkileyen iki şey minimalizm ve varoluşçuluk. Büyük ülküleri olan biriyim ancak savunularım pek bu ülküleri besleyen şeyler değiller.

16- Yukarıda bahsetmiştik, romantik-rasyonel ayrımından. Hagi'de de aynı eşikte tıkanıp kalıyoruz, ülke olarak değil, Galatasaray taraftarı olarak! Tepkilere bakıyorum da, Hagi'ye güvenenler yüzde 5 oranında falan sanırım. İnanılması imkansız bir rakam olmalı aslında, durumu ele alınca, ama gerçek ne yazık ki. Kenny Dalglish örneğinde topa ben girmeyeyim, sen gir bari zira diyeceğin çok şey var bu konuda. Oradan taraftarlık kültürüne de sıçrarsan seni tutmam.

Yukarıdaki sorularda cevapları var bunun. Futbol bilgimiz kötü. Tabela ile ilgileniyoruz. Tabela iyi olduktan sonra sahadaki ile ilgilenmeye başlıyoruz. "Ah Lucescu, vah Lucescu" diyor herkes; Luce'nin Galatasaray'daki yıllarında "diken üstünde maç seyrediyoruz" diyerek şikayetleniyordu aynı insanlar. Buranın dinamiği oyunun kendisinden beslenmiyor, sonuçlardan besleniyor. Asıl problem Hagi değil. Hagi'nin aldığı sonuçlar. Örnek vereyim; Hagi'nin oyuncuların pozisyonları ile oynamasından en fazla rahatsız olan insanlardan biri olduğumu biliyorsun. Ancak ortada ilginç bir gerçek var; İBB maçının ilk 60 dakikası, Antep maçının 90 dakikasında rakipler Galatasaray ceza sahasına giremedi. Antep maçında hücum anlamında da vasatın üzerine çıktığımızı söylemek yanlış olmaz; 4-5 %100 pozisyon var. Bir de sakarlıklardan final paslarının yapılamadığı pozisyonlar var. Ama bununla ilgilenen yok dediğim gibi. Kupadan elenmişiz, İBB'den 3 yemişiz ve ligde bilmem kaçıncıyız. Mesele bununla ilgili tamamen.

Kenny Dalglish de Hagi ile benzer durumda geldi ve Liverpool şu anda rezalet futbol oynuyor. Hagi'nin Kadıköy'den çıkışı gibi onun da Stamford Bridge'den çıkışı var ama devamı pek farklı değil. Ancak Liverpool taraftarlarının tamamı yıllardır kulübeden uzak kalan, yarışmanın içinde olmayan bir adamı kayıtsız şartsız destekliyor. Nedeni basit. Dalglish Liverpool taraftarına en güzel yılları yaşattı. İngiliz mi Dalglish? Hayır, bir İskoç. Kısacası Hagi ile ilgili kavgaların hepsi absürd. Hagi'nin kendisinin söylediği çok önemli bir şey var: "Galatasaray ne zaman kötü ben burda, Galatasaray ne zaman iyi ben yok". 6 sene öncekine göre ligin seviyesi çok yukarılarda. Abdullah Avcı 5 senedir aynı takımı çalıştırıyor yahu. İstikrar başarıyı getirir doğru plan ile. Mehmet Özdilek kötü sonuçlara rağmen Antalya taraftarından tam destek alıyor. Küçük taraftar grupları daha bilinçli. Yanlış anlaşılmasın küçük lafı; sayıdan bahsediyorum. Hagi ile olmayabilir. Ancak Hagi'ye bu kadar vurulması, üstelik Galatasaray'ın çok daha büyük problemleri varken, abesle iştigal. Başarı odaklı neslin çocuklarına, eski Galatasaraylıların ayak uydurması beni üzen sadece. Hagi en azından 1 sezonu daha hak ediyor. Başarılı olur ya da olmaz; bu hiç kimsenin ona saygısızlık yapabileceği anlamına gelmiyor. Sezon öncesi kampları bir takımın sezonda ne yapacağını belirler. O kadar kolay değil bu işler.

20 sene futbol oyna, antrenörlük lisans kurslarına git, 20 yaşındaki adamın biri çıkıp "Hagi teknik direktör değil" desin. Tekrarlıyorum; futbol bu kadar basit bir oyun değil. Hayatta hiçbir şey basit değildir. Ve bu arkadaşlara soruyorum; buyrun geçtiniz Galatasaray'ın başına. Haftalık antrenman programını yapmanızı rica edeceğim. Maç konuşmasını yapmanızı rica edeceğim. Alp ve Burak'ın dediği gibi; alan sizin, döktürün.

17- Elinde 20 milyon avro var diyelim; Galatasaray'a gözün kapalı alacağın oyuncular kimler olurdu? Çok klişe bir soru gibi gelebilir (maşallah beyimiz Monty Python yaratıcılığı bekliyor bu biçareden gerçi) ama sen oyuncu izleyen adamsın, profesyonel olarak hem de. O yüzden bu soru senin, benim ve okuyucular için önemli hale geldi. Hadi!

Ehehe. Zor soru. Şu an için ilgilendiğim futbolcu tipleri Galatasaray için değil ne yazık ki. Çok fazla var. Şöyle yapalım; şu an en büyük eksiğimiz yerliler di mi. Ben bu 20 milyonu hangi yerliye nasıl dağıtacağımı söyleyeyim. Kulüpleri kabul eder, etmez ben bilemem. Serdar Kesimal ya da Ömer Toprak-5-6 milyon €, Atila Turan ya da Hasan Ali Kaldırım-5 Milyon €, Orhan Gülle-5 Milyon €, kafa ayarını yapabilirsek Gökhan Töre-5 milyon €. Bir transfer döneminde toplanmaz bizim takım ama Semih Kaya, Ahmet Kesim, Berkin Arslan, Anıl Dilaver ve hala Cem Sultan'dan ümitliyim.

Yabancıları pek bilmem FM oynamadığımdan. Eehehehe. Bak şöyle yapalım; ufak bir listem var ondan bazı isimleri paylaşayım. Semir Stilic, Maxim Skavysh, Yohan Mollo, Ryad Boudebouz, Sergey Krivets, Marko Livaja, Stanley Okoro, Osei Ransford, Andrej Kramaric, Milan Badelj, Mirko Oremus, Raul Nava, Franco Zucullini, Taufic Guarch, Edgar Pacheco, Anderson Aquino, Fabio Borini, Tom Wellington. Kontrol etsin okuyanlar FM'den bakalım. Bekliyorum "FM yalan söylemez" yorumlarını. Ehehe. Bu arada Livaja çılgın atıyormuş söyleyelim şimdiden. Zaten 18. yaş gününde Inter'e imzayı atacak.

18- Milliyetçi olmaya gerek yok bu Milli Takım'ın haline üzülmek için. Ne olacak lan bu halimiz?

Hiddink kalsın kafi. Almanya temelli harika bir jenerasyon var elimizde. Almanya'da birkaç kilit oyuncu daha var, İlkay Gündoğan, Emre Can gibi. Onları da ikna edebilirsek harika olacak.

Sorular bu kadar, daha ne olsun lan. Teşekkür falan etmiyorum, sen bana teşekkür et, meşhur oldun çakal gajdsfkjdsafa. Geyik-şaka bi yana, muhabbetinden zevk aldığım bir dostumu gönlümün dalında, ehem pardon, biricik blogumda misafir etmek benim için bir zevkti.

Askljfksgd. Valla benim için daha büyük keyif oldu. Yıllardır mikrofonların bana uzatılmasını bekliyormuşum. Kim okuyacaksa bu kadar uzun röportajı. Aklfgsdlg. Neyse. Teşekkür ederim tekrardan. Aslında daha söyleyecek çok şey var ama... alkfhsdkjgs. Eyvallah, umarım okunur diyeyim. Büyük zevkti.

Yaşasın Eski Kral

2011-02-11T18:41:00.001+02:00

Kenny Dalglish'in futbolda uzun süredir aktif olarak görev almamasını bahane ederek -ya da öne sürerek diyelim- Liverpool'un başına geçmemesi gerektiğini söyleyenlerin sayısı azımsanacak gibi değildi, bundan birkaç ay önce. Kendisinin Liverpool'a lig şampiyonluğunu kazandıran son teknik adam olduğu gerçeği bile böyle düşünenleri tatmin etmiyordu. Onları suçlayamayız zira Dalglish'le kişisel sorunları olduğunu sanmıyorum, sadece bir fikir sundular ve... eee, haksız çıktılar.

Yanlış anlamayın, birkaç maç üzerinden teknik direktör değerlendirmesi yapmıyorum, demek istediğim şey "He's still got it", yani "Bu adamda halen iş var". Evet bu adamda, bu Liverpool Halk Cumhuriyeti'nin kabul edilebilir tek monarşisinde halen iş var. King Kenny, bu oyunu ne kadar iyi bildiğini, özür diliyorum, bu oyunun içine ne kadar işlediğini hepimize yeniden hatırlattı. Yaşım yetmedi ve kendisini izleyemedim, o yüzden ukalalık sezmenizi istemem ama tarihi okumadığımı da söyleyemeyeceğim. "Liverpool'un tarzı pas ve harekettir" diyebilen bir hoca, ne yaptığını, ve bunu nerede yaptığını gayet iyi biliyordur; bu da bana bu konuda naçizane ahkâm kesmem için yeter.

Bugün Fernando Torres'in gidişini, Agger'in mutsuzluğunu -doğrudan-, Reina'nın ayrılma sinyalleri vermesini, Gerrard'ın oyuna ağırlığını koyamamasını, Meireles'in -kendi transferi olmasına rağmen- isteneni verememesini, ama bunların ötesinde Liverpool'un Liverpool olmaktan iyice uzaklaştığını Roy Hodgson'a bağlamak mümkün (Bu noktada birtakım aklıevveller "Rijkaard'a bir buçuk sene sabrettik az geldi, Hodgson'ı birkaç ayla değerlendirmek olmaz" diyecektir muhakkak, ama hiçbir zaman "futbol anlayışı ne olursa olsun hocanın arkasında durmak" gibi bir savunumuz olmadı, olmayacak. Sigi Held'lere sabrımız yok). Rafael Benitez'in son zamanlarıyla başlayan çöküşte takımın durumu kangrenli bir organa sahip bir vücuda benziyordu ve o kısım kesildi; ama yerine eklenen dokuyla Liverpool'unki uyuşmadı, bu kadar basit. İnsanlar halen Hodgson'a daha fazla şans verilmiş olmasını tartışıyor ki normaldir, ama en minimal bakış açısıyla Torres'in her zaman ayağına pas isteyeceğini, Agger gibi teknik yönden en basit tabirle "aşmış" bir savunma sanatçısının -Ali Reyiz'e selamımızı da çakalım böylece- yedek bırakılmasının Ferrari'ye Doğan SLX'i tercih etmek olacağını, savunmanın bu kadar geride kurulduğu taktiklerin tarihin sayfalarının tozunu yuttuğunu, Kyrgiakos gibi topa bomba muamalesi yapan futbolcuların bu takımda vazgeçilmez olmasının facia olduğunu görmezden gelen çıkmayacaktır -aklıselim insanlardan bahsediyorum tabii.

Ama bunları geride bıraktı Liverpool. Özüne döndü.

Kenny gelir gelmez Kızıl Derbi'ye çıktı. Böyle bir adam için zor bir maç olmayacaktı tabii bu -öte yandan, bu maç dünya üzerindeki herkes için zordur aslında. Neticede, yakın zamanda kesinlikle satmayacaklarını açıkladıkları "gizli santrfor" Webb'in asistiyle Liverpool'u yendi Manchester United. Bir sonraki maç ise üç gün arayla oynanan Blackpool maçıydı ve Anfield'dan galibiyet çıkaran Ian Holloway'in takımı Bloomfield Road'da da acımadı Kırmızılar'a (hatta bu maçtan bir süre önce Alex Ferguson'a çatmıştı bu deli adam, "O daha Liverpool'u Anfield'da yenemedi bu sezon" diyerek). Sonra, Merseyside Derbisi'nde Everton'la berabere kalındı. King Kenny'ye dair endişeler haklı mı acaba, diye düşünülmeye başlanmıştı ki bir haftaya kalmadan Wolves deplasmanında üç farklı galibiyet alındı ve Liverpool silkinmeye başladı.

Sonra 1-0'lık Fulham, 2-0'lık Stoke City galibiyetleriyle takım özgüven kazandı ve -bence- asıl geri dönüşünü Fernando Torres'in yeni takımı Chelsea'ye karşı gösterdi. King Kenny Stamford Bridge'de takımı daha önceki maçlarda da yaptığı gibi 3-5-1-1'le (Agger-Carragher-Skrtel üçlüsünün önlerinde kanatlarda Kelly ve Johnson, önlerinde Gerrard-Lucas-Maxi, biraz önde Meireles ve en uçta Kuyt) oynattı ve Maviler'den üç puanı söküp al(dır)mayı başardı. Goldeki sevinciyle bir şehrin bir süredir sönen ümitlerinin yeniden alevlenmesini temsil eden bu güzel adam, bu işi unutmak şöyle dursun, en iyi bilenlerden birisi olduğunu yine gösteriyordu.

Kenny Liverpool'a gelir gelmez Agger'le, Torres'le, Gerrard'la özel olarak ilgilendi, onların takımda ne büyük öneme sahip olduğunu biliyordu zira. Bu üçlüden ikisinin yüzü gülmeye başladı, Torres de mutlu görünüyordu ama Chelsea'ye gitme fikrinin kafasına onların teklifinden bir gün önce düşmediği de malum. Normal durumlarda "anlaşılabilir" olarak görülebilecek, fakat insanların duygularıyla kedinin yumakla oynadığı gibi oynadıktan sonra hakaret addedilecek bir şey yaptı ve takıma 58.5 milyon avro kazandırarak mavi formayı sırtına geçirmek üzere Londra'ya doğru yol aldı. Bu noktada kulübün kurnazca yaptığı "Fernando Torres'in transfer talebi reddedilmiştir" açıklaması ve King Kenny'nin ikna turları hiçbir şeyi değiştirmedi, devre arasının, hatta yılın en büyük transferi gerçekleşmiş oldu. Liverpool halihazırda Luis Suarez'i almıştı, bir de Newcastle'ın dev golcüsü Andy Carroll'ı getirdiler ve çok iyi iki takviye yaptılar takıma -bu arada Hodgson'ın getirdiği Konchesky de Nottingham Forest'a kiralandı. Ne var ki Suarez ilk maçında gol atmış olsa da bir Eredivisie golcüsüydü ve hakkındaki soru işaretleri çoktu, Carroll ise zaten sakattı. Yine de muazzam bir konsantrasyonla, Şişko Nuri ruhu Londra'da Stamford Bridge'in çimlerine gömüldü ve şu an puan tablosunda altıncı olan Liverpool'un üzerindeki beş takıma da sağlam bir gözdağı verildi. Kocamış gibi görünen kurda gülenler yeniden ayaklarını denk almaları gerektiğini anladı.

Kulübün sahibi John Henry "Dünyanın başka hiçbir yerinde taraftarlar tarafından böylesine sevilen bir adama rastlamadım" diyor Kenny için. "Ondan bu kadarını da beklemiyorduk" da diyor hatta, "geçici" bir teknik adam olduğunu farz ederek, sanırım. Ama durum artık öyle değil. Kendisine kalıcı sözleşme önerilecek ve sezon sonunda kolları sıvayacak Kral. Orta sahaya kaliteli bir pasör, Kelly-Shelvey-Wilson gibi yetenekli gençler, hızlı ve hareketli en az bir kanat oyuncusu alınacak gibi duruyor şimdiden; bunun yanında Kyrgiakos, Maxi Rodriguez, Poulsen gibi oyuncularla da yollar ayrılacaktır. Henry eğer macera aramaz ve başka bir teknik adam getirmeye kalkmazsa -ki bu küçük bir ihtimal, gözlemlediğim kadarıyla- her şey çok daha güzel olacaktır ve Steven Gerrard efsanesi o kupaya kavuşacaktır.

Hagi'nin (Teknik) Adamlığı ve Galatasaray(lılık)

2011-02-07T23:40:00.000+02:00

Uzun taktiksel çözümlemelere girecek kadar birikimim ya da analiz yeteneğim olmadığını tekrarlamam biraz sinir bozucu olabilir, ama bunu belirtmeden başlayamayacağım. Zira bu yöndeki beklentilerinizi düşük tutmanız yararımıza olur. Futbolda her şey rakamlara, mevkilere, satranç hamlelerine bağlı değil; ama bunların etkisini görmezden gelme aymazlığı da bize göre değil pek tabii. O yüzden bunu uzmanlarına bırakmayı tercih ediyorum. Benim konuşacaklarım futbolun psikolojik, belki sosyal, kültürel yönüyle alakalı olacak daha çok.

Bizim Hugo Suat'ın dediği sığınılacak bir liman olan ve Galatasaray'ın bir kez daha sığındığı Hagi'nin enkaz devraldığı bir gerçek. Ama Rijkaard'ın enkazı değildi bu, yönetimindi. Aslına bakarsanız çarpıklığı görmezden gelen (ya da o çarpıklığı kendi gerçeği yapıp, fark etmeyen) taraftarın dilsiz şeytan olduğu gerçeği de var ama, bunları konuşmaktan sıkıldım. Teknik mevzuların ötesinde Galatasaraylılığın özünün tam orta yerine pisleyen adamların başımızda halen durması büyük fiyasko ama buna isyan edebilen yok. Zaten Galatasaray'la alakalı tüm ümitsizliklerimizin sebebi de bu. Taraftarın büyük kısmı Servet Çetin'i ihanetinden dolayı değil de, arkasına kaçırdığı toplardan dolayı sevmiyor; Adnan Polat'ı Galatasaray'ı hakim güçlerin ayağının altına serdiği için değil de, orta sahaya pasör alamadığı için kötülüyor. Her şeyin paketine, görünüşüne bakıyoruz nasılsa ya, burada da aynı durum geçerli aslında. Bugün bir Galatasaraylıya "Asıl sorun nedir?" diye sorduğunuzda BAM cevabını verecek yüzlercesi çıkacaktır emin olun. BAM, Servet Çetin, Baros'un sakatlığı, Hagi'nin teknik direktör olmadığı gerçeği (!) vs...

Hagi Galatasaray'ın başına geldiğinde camia olarak her yönden ümitsizlik içindeydik. Rijkaard'ın geldiği zamanlar nasıl "tünelin ucundaki ışığı görme" güzellemeleri yapıyorsak, Hagi geldiğinde de o tünel üzerimize çökmüş gibi hissediyorduk - bu uç noktalarda gidip gelmek belki asıl sorunumuzdur ya, neyse... Hagi'nin 12 lig maçında iki beraberliği, beş galibiyeti, beş de mağlubiyeti var. Bu süreçte kadro kalitesini, yeni transferlerin alışma sürecini, yeni hocanın kafasındaki planı falan bir yana bırakıp -niyeyse- ciddi ciddi birkaç ayda aceleyle Hagi'nin adamlığını, teknik adamlığını, basiretini, kısacası her şeyini sorguladı Galatasaray taraftarının bir kısmı. "Hagi'nin getirdiği Rumenler" efsanesi yaratıldı, onun üzerinden iğrenç klişeler çıktı ortaya, iğrenç geyikler türedi. "Şimdi gider bir Rumen'e milyon dolar döker ya eheğeğe", "Lan bu adamın Rumen liginden başka bildiği lig yok mu yaææ", "Hagi'nin vizyonu meheğeğe" vs.

Bu kadar kolay yönlendirilmeleri midem bulanarak, üzüntüyle ve ümitsizlikle izledim. Keyfim kaçtığı, ümidim tükendiği, canım sıkıldığı için de bir şey diyemedim, yazamadım, anlatamadım. Yönlendirilme diyorum zira birilerinin gazına gelindiği belliydi. Twitter'da Arda "Hagi'yi teknik direktör ilan edin hadi bekliyorum" demişti dün akşam; durum o kadar dansözlük içeriyor işte. Envaiçeşit boktan medya maşasını eleştirenlerin de bir sabır taşı olabilir, eyvallah, ama şu ahvalde Hagi'yi kurban seçmek Galatasaraylılığa yakışır mı? Galatasaraylılığı geçtim insanlığa yakışır mı demeyeceğim, onu da fazlasıyla kapsar çünkü bu kültür. Unutturulsa da son zamanlarda, birtakım hazımsız "kültürsüzler" tarafından hiç olmadığı iddia edilse de, Galatasaraylılık bunu söyler. Metin Oktay'ın o meşhur sözünün üzerinden onu hiç anlamadan geçenler anlamaz ama Galatasaraylılık gerçekten bir ahkâmlar bütünüdür (galat-ı meşhuru hoş görünüz). Bu ahkâmlar bütününün içinde de kendi "efsaneni" yemek, en basit tabirle, yoktur. Gelin görün ki bunu çok güzel yapan yönetimimizin bu icraatleri hep halının altına süpürülüyor. Zira bunu bilen bir nesil yok (korkmayın soyutlamadım kendimi), bunu öğreten yok, bunu hatırlatan yok. Hatırlatmaya çalışan ender insanlardan olan Melih Şabanoğlu gibi Galatasaray tarihçileri, rakip takım taraftaları tarafından sözde romantik, bel altı göndermelerle aşağılanabiliyor ve buna karşı çıkmayı bırakın, bundan haberi bile olmuyor birçok kişinin.

Bahadır Baruter geçenlerde şöyle bir şey dedi: "Tembeller, tarihi anlamanın değil onunla caka satmanın peşindedir her zaman; çünkü tarih övüncü tarih bilincinden daha zahmetsizdir." Ülke insanının hali neyse, Galatasaraylının hali de bu. Tarihte yaşamaktan, tarihle sadece övünmekten kurtulup, onunla bilinçlenmeyi bilemedik bir türlü. Bunu tamamen yanlış bir biçimde yapanlar ağızlarına "14 sene"yi, Metin Oktay'ı, Hakan Şükür'ü sakız edenler ya işte. Hatta bunu öyle iğrenç bir ritüel haline getirdiler ki, Abdülkadir Keita'yı bile andılar tribünde, bizim için bir sezon oynamış ve sahada bir-iki maçta çalım görmedikçe akıllarına getirmeyecekleri bir futbolcuyu yani. "Hiç mi saygınız yok tarihinize, hiç mi saygınız yok efsanenize?" diye soranlar da çıkmıyor tabii.

Bu girizgahtan sonra, Hagi'ye gelelim. "Benim dünya görüşümde, futbola bakışımda bir teknik adama futbolculuğunda yaşattıklarından dolayı kredi vermek yok abi" diyecek arkadaşlara sayfayı kapatıp hayatlarına devam etmelerini tavsiye edebilirim en çok, zira yine "Galatasaraylılık"tan dem vuracağım. Bugün bir Galatasaraylıdan "Hagi'nin futbolculuğu farklıydı, bize şunları yaşattı" lafının ardından "ama"yı duymak benim kalbimi acıtıyor. O "ama"nın ardından ben teknik direktörlüğünün sorgulanmasının daha töleranslı olması gerektiğini düşünüyorum. Yine de bunu es geçenler de haklı kendilerine göre, kendi içinde tutarlı belki ama madem durumu "eşitledik" (aman ne eşitleme) Hagi'ye Galatasaray kariyerinden dolayı fazladan kredi vermeyerek, birkaç ay içinde teknik direktör olmadığına, hatta olmayacağına nasıl karar verebiliyoruz?

Misimovic olayına canı sıkılmayan kaç kişi var bilmiyorum. Hagi'nin kendisiyle konuşmaması hanesine büyük bir eksi yazdırıyor muhakkak. Bu olay halen bir muamma, ve gündeme getirilmiyor. Misimovic niye kadro dışı kaldığını bilmiyor, yönetim/teknik kadro bu kararlarını sebebini açıklamıyorlar, bize de tam anlamıyla bok yemek düşüyor. İrdelemek hakkımız, buna itirazı olanın çıkacağını sanmıyorum ama çıkabilir pek tabii. "Misimovic önceden de disiplin sorunu yaşadı" diyen olabilir, "Hagi şeytan, Misimovic melekmiş gibi davranmayın" diyen olabilir, ağzına geleni söyleyen de olabilir. Bana göre Misimovic'in geri dönmek için şartı olan "özür dileme" eylemini yerine getirmeyecek olan Hagi hatalıdır ve bu iş bitmiştir. Wolfsburg'u şampiyon yapan oyunculardan birini amiyane tabirle piç etmek de kulübümüzün "son dönem günahları" arasına girmiştir. Oyuncunun pozisyonunu beğenmemesi durumu Arda Turan'da da karşımıza çıkmıştı ama Arda herhangi bir ceza almamıştı. Skibbe-Hagi arasındaki disiplin anlayışı farkına eyvallah, ama yönetim aynı yönetim. Bir şeyler yanlış gelmiyor mu size de?

Getirdiği oyuncular... Memlekette Stancu'yu izleyip de parmak ısırmayan futbol seyircisinin olduğuna inanmıyorum. Gerekirse sol bekin kademesine kadar gelen, güçlü, hırslı, enerjik, ve Pino gibi sert şutlar atan bir santrfor (Son dönemde hakkında jet hızıyla çıkan haberleri sallamamamız da bizim iyimserliğimiz olsun) getirmiş Hagi. Culio da görev adamı kelimesini karşılayacak bir futbolcu gördüğümüz kadarıyla. Her takıma lazım olan futbolculardan zira çok yönlü, çok çalışkan, konsantrasyonu yüksek, her maçta somut katkılar yapabiliyor. Zapata'nın iyi bir kaleci olmadığını biliyordum, ama bu formayı sırtına geçirdi bir kere, birkaç maçtan notunu verecek değiliz hem. Aha size Hagi'nin getirdiği Rumenler (ikisi Güney Amerikalı Rumen, çakma Rumen). Kazım, Brezilyalı karakterine sahip sorunlu bir adam. Kendisine "önemli olduğu" hissettirilince nasıl oynayacağı görüldü. Kişiliği söz konusu olduğunda Galatasaray formasını kendisine "ben" layık görmem, ama Hagi görmüş, o kadar. "Alternatif yok muydu" diyenler Hagi'ye gidip en azından Kazım kadar iyi bir oyuncunun bonservisini hediye etmedikçe konuşmamalı. Devre arasında bu enkaz halindeki takıma yapılabilecek azami katkıyı yapmak için Hagi'nin gecesini gündüzüne kattığından başka bir ihtimal yok benim kafamda zira. Yekta Kurtuluş; Galatasaraylılığını gördük, zaten duymuştuk da, emin olduk iyice. Kasımpaşa'da yaptığı işleri de biliyorduk, zaten bir süredir de peşindeydi bizimle beraber bir-iki takım daha. 3,75 milyon avro az değil tabii, ama dediğim gibi ne kadar alternatifiniz olabilir devre arasında (Tam bu noktada, Rijkaard için bu paraları harcamayan adamların bizi susturabileceğini sananlara selamı çakalım)? Yekta'nın forvete yakın olması, en azından kanatlarda denenmesi daha makul bir hamle gibi duruyor ama zamanla kendisine uygun mevki bulunacaktır umuyorum ki.

Cana-Neill mevzuu var. Baştan söyleyeyim, Neill bana göre bir stoper için müthiş bir pasör. Bakın iyi demiyorum, müthiş bir pasör. İki ayağıyla da aynı isabette pas atabilmesi ve oyun görüşünün daha geride daha çok işe yarayabileceğini iddia edebilirsiniz ama orta sahada denenmiş olmasını ben destekliyorum. Cana'nın stoper mevkiinde oynamayı sorun etmesi gibi bir durum zaten söz konusu olmayacağına göre -belki Hagi bu ligde orta sahaların belli bir sertlikte olması gerektiğini aklına getirip onu yeniden ileri çekecek, bilinmez- kağıt üstünde bu değişiklik makul duruyor. Ama futbol sayılardan/rakamlardan veya varsayımlardan ibaret değil pek tabii. Bir-iki maçtır bu değişiklik beni tatmin etti. Bence; iki futbolcu da çok seri oyuncular olmadıkları için (hatta hantal oyuncular oldukları için) vizyonu daha iyi olanı Gica daha önde kullanıyor, durum bundan ibaret. Ha, şimdi stoper tandemi çok mu hızlı, eh tabii değil ama eldeki malzeme bu.

Taraftardan Eskişehirspor maçından sonra "Hagi'de iş varmış lan" uğultularının yükselmesi tesadüf ya da döneklikten öte/farklı bir şey bence. Bunu çöken moralle gelen güvensizliğe bağlamak mümkün. Hagi'nin yapabileceklerinden bu kadar ümitsiz olan taraftar -hep söylüyorum- önce aynaya baksın ve kendinin neyi doğru yaptığını düşünsün. Üç kelimeyle; Hagi ulan o! Teknik direktörlüğünde ışık görmesen de biletini bu kadar erken kesemez, notunu bu kadar erken veremezsin. Tarafsız bir futbol izleyicisi olarak bunu zaten yapmaman gerekir, bir de Galatasaraylı olduğunu iddia ediyorsan... Eh.

Çok yazdım ama geriye dönüp bakacak halim yok; anlatmaya çalıştığımı anlatabildiğimi umuyorum.

Not: Toplum ve Tarih dergisinin şu sayısı tamamen Galatasaraylılık ve Galatasaray tarihine ayrılmış, Ali Sami Yen'e veda edildiği gün elime geçti, nasıl olduysa. İnternette halihazırda var mı dijital formatta, bilmiyorum ama fırsatım olursa taratıp yükleyeceğim, blogda paylaşırım.

Öte yandan...

2011-02-01T02:35:00.001+02:00

Yine de, Can'ın dediği gibi böyle kolpa bir denyonun Liverpool forması giymesi iyi olmazdı zaten, giderken de kasaya büyük bir katkı yaptı sağolsun. Şimdiye kadar forvete Luis Suarez ve Andy Carroll gibi iki sağlam takviye yapıldı ama ikisinde de büyük soru işaretleri var. Eredivisie santrforları için o lig su, kendileri de balık malum... O yüzden maç başı gol ortalaması beklemek büyük saflık olur; ama Suarez çok yönlü, hareketli, iyi bir tekniğe ve bitiriciliğe sahip bir forvet. Uzak forvette sol açıkta, hatta sağ açıkta rahatlıkla oynayabilecek bir adam. Carroll ise tam bir Premier Lig santrforu; güçlü, top kontrolü müthiş olmasa da kötü de değil, sert şutlar atabiliyor ve hava toplarında her türlü kuleye meydan okuyabiliyor. Ama sık sık sakatlanıyor ve saha dışındaki işlerinde Joey Barton'ı örnek aldığı kesin! Ve tabii ki 35 milyon çok fazla bir rakam, 22 yaşındaki ve dünya klasında olmayan bir futbolcu için. Ama her transfer döneminde bir görgüsüz piyasayı yükseltir, diğer kulüplere de kesenin ağzını açmaktan başka çare kalmaz. Lukaku için Anderlecht 20 milyonu az buluyorsa, suç sadece bu paraları ödeyenlerde değildir -maalesef.

Babel da gittikten sonra, aslında sol kanadı Suarez'e teslim etmek mantıklı değil tabii, ama Ashley Young'ı Aston Villa bırakmadı, Hazard için Lille de işi yokuşa sürerdi muhakkak. Young'ın sözleşmesi 2012'de bitiyor ve -Aston Villalılar kızmasın- Houllier bu performansla onları küme düşürürse Young Birmingham'da daha fazla kalmaz. Takım ligde, Young da takımda kalsa da sözleşmesinin bitimine bir sezon kala onu Liverpool'a getirmek şart artık. Orta sahaya iyi bir pasör almak için uğraşıyorduk ayrıca, bunun için de Blackpool'dan Charlie Adam'ı almaya çalıştık ama olmadı, iyi ki de olmadı zira Blackpool'un onun yerini hemen doldurması pek mümkün değildi ve böyle bir takıma bunu yapan bir kulübün taraftarı olmak bana acı verir açıkçası. Sezon sonunda onu alırsak, Ian Holloway onlara ödeyeceğimiz yüklü meblağ ile önemli oyuncuları kulübe kazandırabilir, herkes mutlu olur.

Defansa takviye konusuna gelince; Carra yaşlanıyor, Skrtel'ın kalibresi -bence- malum, Agger'in çok sakatlanması ve Danny Wilson'ın potansiyelinin bilinmezliği takviye yapılmasını aslında çoktan gerekli kılmıştı ve bu doğrultuda Micah Richards'a da yönelindi fakat M. City oyuncuyu bırakmadı. Yaz dönemine kadar Danny Wilson nasıl çıkar onu görürüz, ama yazın en az iki takviye şart gibi görünüyor. David Luiz'i de mavi denyolar aldı -daha kesin değil- ki onun için de 30-40 milyon gibi rakamlar konuşuluyor; oyuncu müthiş bir stoper olsa da bu meblağ çılgınlıktan başka bir şey değil bu yaştaki bir stoper için. Ama Chelsea Terry'nin yanına mükemmel bir partner bulmuş olur bu transferle. Ne diyorduk, madem onu kaçırdık, o zaman Fransa'ya bakıp Sakho gibi gençlere yönelmek, ya da -Tottenham'ın bırakmayacağına emin olsam da- Michael Dawson'ı almaya çalışmak gerekecektir. Ama önümüzde uzun bir süre var ve şimdi oyuncu aramayı Damien Comolli'ye bırakalım, çok iyi isimlerle önümüze gelecektir eminim ki.

Artık alttaki ve üstteki fotoğraflardaki gençlere (ve genç ruhlu efsanemize) güvenme zamanıdır.

Not: Suarez, Gana'ya yaptığını halen unutmadık bilesin.

The Last Judas

2011-02-01T01:57:00.001+02:00

"Her futbolcunun rüyası, büyük bir kulüpte oynamaktır. Bunu artık gerçekleştirebileceğim."

Chelsea'ye transferinden sonraki ilk röportajından. Bir Ahmet Yıldırım kadar olamamış maalesef. "Büyük kulüp"müş...

Dilimizde "Steve Gerrard, Gerrard, he passes the ball forty yards" şarkısı hep olacak ama "güneşli İspanya"yı da unutmayacağız tabii... Ne var ki, bunun sebebi sen olmayacaksın, Rafael Benitez olacak. O pazubendin vardı ya hani, gerçek Liverpoollu olduğunu kanıtladığını sandığımız, büyük yalanmış be Sarı, geç anladık. "Topu kapacaksın ve yine gol atacaksın" ama kimse sana kalpten haykırmayacak "dokuz numaramız" diye, kimse seni Anfield'daki gibi sevmeyecek orada. Kimse topu kontrol edemeyecek kadar kötü olduğun zamanlarda bağırmayacak "sana inanıyoruz" diye o iğrenç tribünde, kimse sana güvenini kaybetmediğini göstermeyecek.

Kimse seni gerçekten sevmeyecek artık.

Kızın Scouser aksanıyla konuşacaktı değil mi Sarı? Londra aksanı da hoş gelir kulağa, dert etme. "Chelsea'ye atman daha anlamlı kılıyordu" değil mi o ilk golü? Merak etme, birkaç gün sonra bize atarsın, nasıl sevineceğini görürüz. "Biz istedikçe kalacaktın" değil mi? Hiiiiç merak etme, Abramovich baban cebinden öder gerekirse maaşını, emekli olursun orada.

Ama unutma, hiçbir zaman efsane olamayacaksın, "bir şeyler" kazansan da hiçbir zaman aklından çıkmayacak ihanetin, hiçbir zaman kalbin tatmin olmayacak, ruhun hep daralacak orada, rüyalarından çıkmayacak o kırmızı forma. Fowler yeniden geldiğinde oyuna girerken neredeyse yıkılan tribünler seni yuhalamaya değer bile bulmayacak belki.

Michael Owen senin yanında günahsız kalıyor, hain herif seni.

Neyse, üzülmek bu kadar, derinlere dalmak bu kadar, nefret zamanıdır. Haydi hep beraber; up your arse, up your arse, stick your "blue shirt"...

Ne diyor hem King Kenny: "The most important people at Liverpool Football Club are the people who want to be here."

O kadar işte.

Saturday Night Fever #3

2011-01-25T21:39:00.000+02:00

- Öncelikle; Volkan Şen ve/veya Sezer Öztürk bu formayı giyerse... Anladınız siz onu.

- Serinin ikinci ayağında (ayak) İbrahimoviç'ten bahsetmiştim. Adam Milan'ı şampiyon yapıyor lan şaka maka. Hay senin Brezilyalı karakterine be İbra...

- Brezilyalı karakteri deyince, Benzema gibi bir yeteneği kazanamayan Real Madrid camiasına "kültürünüze sıçayım" diyor ve klasik Real Madrid nefretimi açık ediyorum yine. Geri verin bari çocuğu.

- Salı akşamı Saturday Night Fever mı yazılır anasını satayım.

- İlk izlenimlere göre Culio gayet yeterli bir tekniğe, mücadele gücüne sahip. İyi bir transfer olacak gibi. Gica Reyiz bir de pasör arıyormuş, Kallström'ü istemiyormuş falan... Haklı tabii kendince (ben olsam Kallström veya o tarzda birinin peşinde koşardım mesela), fazla tartışacak değilim. Stancu da faydalı olur inşallah ne diyeyim başka (düz adam).

- King Kenny geldi ulan! "Liverpool'un tarzı pas ve harekettir" diyor Kral, ne de güzel diyor. Comolli'ye dönüyoruz şimdilik, kapsın getirsin birkaç Ligue 1 yıldızı. The Kid ve The King iyi işler başaracak beraber, inanıyorum.

- Eski Türkçeyi okuyabilenler için güzel bir kaynak var burada ve burada (İkinci linkteki, Lozan Sulh Muahedenamesi). El yazısını daha okuyamıyorum ben -tam teşekküllü olarak-, ama matbu metin okumak da bir şeydir değil mi? Ha? Size sordum, hey!

- Real Madrid bizi bu sefer kevgire çevirir. Zerre ümidim yok. Uğraş bakalım Madridista'larla. Allah belanı versin UEFA. ŞİKE VAR ULAN!

- Mesela şu sesin üzerine ne dinlersem dinleyeyim az geliyor. Gerçi Müzeyyen Abla'ya da haksızlık etmeyelim. İkisinin de yorumlamış olduğu Kapıldım Gidiyorum'u da siz açın, linkini vermiyorum. Kızmayın, müzik uğraş ister. Hehe.

- Ya da durun lan vereyim. Aha bu Müzeyyen Abla, bu da Zeki Reyiz.

- Evet, bunu ve bi üsttekini niye madde halinde verdim bilmiyorum.

- Müzikten devam edelim. Pulse'ı birkaç kez izleyen birisi olarak şunu söyleyebilirim; The Dark Side Of The Moon performansı esnasında ekranda çıkan envaiçeşit politikacı Pink Floyd'un eleştirel yönüne; David Gilmour'un Wish You Were Here'daki ince notaları (ne deniyor lan onlara) çalarken ağzıyla onlara benzer bir ses çıkarması çocuksu yönüne, yani Syd yönüne güzel birer örnek teşkil eder. Ayrıca Money'deki gitar solosunun sonuna doğru giren davul atağında Nick Mason'ın sırıtışı ne kadar müthiştir... Hayat verir Floydian'a.

- Bu arada Shine On You Crazy Diamond her türlü aşk şarkısını cebinden çıkarır.

- Bu adamı göndermeyin lan. Kaptan olsun, futbolu burada bıraksın.

- Siz halen Atsızcı Aslanlar'ı takip etmiyor musunuz yoksa?

- Ahmet Kaya'nın Ağlama Bebeğim'i de, Jeff Buckley'nin Forget Her'ü de, Pink Floyd'un Comfortably Numb'ı da, Eminem'in Kim'i de, Aznavour'un Emmenez-Moi'sı da, The Smiths'in I Know It's Over'ı da, Oasis'in Stand By Me'si de, Orhan Baba'nın Kabahat Seni Sevende'si de, hatta Iron Maiden'ın Wasted Years'ı da ağlatır ama ağlatsa da ümit veren, başını eğdirmeyen şarkıya You'll Never Walk Alone denir.

- Inception iyiydi eyvallah, ama Nolan did better jobs be abi. Bi dakka, saldırmadan önce bi dinleyin. İzlediğim diğer tüm filmleri -ki hangilerini izlediğimi yazıyorum birazdan- ondan daha iyiydi bence. Memento'nun kurgusu, The Dark Knight'ın atmosferi-felsefesi, Batman Begins'in tüm o vadediciliği, The Prestige'in melankolisi Inception'ın arak senaryosundan (bunu da bugün öğrendim) daha önemli bence Nolan'ın filmografisinde (Evet biraz algıda seçicilik yapmış olabilirim 'Inception'ın arak senaryosu' tabiriyle).

- Twitter'da milyonlarca (oha) Maria Puder var -eyvallah hatunlar kendilerini onunla özdeşleştirmiş, bize bok yemek düşer (o zaman ne konuşuyosun lan)- ama bir tane de Raif Efendi yok arkadaş. Biz mi yanlış kitabı okuduk be; herkeste bi Maria Puder övücülüğü almış başını yürümüş. Akıllı olun(uz).

- Tabloya aşık olmak deyince akla Sevmek Zamanı geliyor tabii, ama Boyacı Halil biraz farklı bir aşıktı ki onun aşkı Divan Edebiyatı'ndaki aşkla örtüşüyordu daha çok. O da güzel tabii, yeter ki aşk kelimesinin altını doldursun aşık olduğunu iddia eden. İyice ayağa düşürdüler cânım kelimeyi senelerden beri ulan.

- Nev dinlemem ama Bir Nev-i Alaturka güzelmiş.

- Şu dakikalarda Real Madrid Adebayor transferini açıkladı. Ahaha. Ahahaha. Ahahahahaha. AHAJAKHHSDFAKSJFKASJKFJ. Tencere-kapak mı denir ne denir, öyle işte. Çok yakışmışsınız canııım ^^ Bu herif Şampiyonlar Ligi'nde oynayabiliyor muydu bu arada?

Galatasaray Daha Ölmedi

2011-01-25T16:29:00.000+02:00

Kurtuluşunu yeni stadda görenler, o stadı kendilerine mezar yaptılar. Hani adaletten bahsediyoruz ya sık sık, o adalet tecelli ediyor işte belki de. Bu stada asıl emeği veren adamın adını bir kez bile anmayan Adnan Polat şu günlerde art arda kıvırarak Galatasaray taraftarının gözünde bir Ömer Çatkıç, bir Emre Belözoğlu nefretini kazanmaya doğru hızla yol alıyor. Art arda hatalar yaparak, potlar kırarak, Galatasaray'ı ayakları altına alarak ipini çekiyor.

Benim için Özhan Canaydın heykelinin açılışına sarı-kırmızı atkıyla katılan Kılıçdaroğlu, yeni stadımızın açılışında seçim propagandası yaptıran RTE'nin mavi renklisidir. Stadda protesto gerekli mi değil mi, bunu tartışmaya gerek yok; hoş, protesto edilenler de neyi yanlış yaptıklarını düşüneceklerine bir gün sonra "Daha anlaşma yapmadık haa, ona göre" tehditleri savurdu ama normaldir bu ülkede. O kadar uçmuşlar ki, utanmasalar yandaşları gibi alenen "Size o stadı kim yaptı lan?!" diyecekler. Ali Sami Yen'in arazisi de THY'ye bağışlandı zaten, değil mi? Karşılığını aldınız işte. O karşılığı sandıkta alacağını sananların hepsi, paragrafın başında söylediğim gibi aynı necasetin farklı renginden ibaret.

Şu an kulübün başında bulunanlar unuttursa da milyonlara bunu; Galatasaray siyasi manevralarınızın ve emellerinizin üstündedir. "Galatasaraylılık" denen olguyu anlamayan, o tepkileri de anlayamaz.

Bunu en iyi temsil eden adamlardan birinin ölüm gününde terbiyesizce laflar eden birisinin satırlarıdır bunlar. Hatamı her geçen gün daha fazla anlıyor, daha fazla mahçup ve pişman oluyorum, ama şimdi günah çıkarmanın sırası değil, neyse... O akşam, işte o adamın adını ağzına almaya cüret eden TOKİ Başkanı ıslıklandı yeni stadımızda, "Özhan Canaydın'ın, karşısında aciz ve nahif (Uğur Meleke'nin tespit ettiği üzere naif değil nahif, yani zayıf) durduğunu" söylediğinden ve verdiği "akıllı olun ha" mesajından dolayı...

Ve benim Galatasaraylılığımdan en çok gurur duyduğum gecelerden birisi oldu o gece. Demek ki, dedim kendi kendime, ne kadar ümitsiz olsak da, ne kadar şikayetçi olsak da değerlerin içinin boşaltıldığından dolayı, ne kadar ölüm döşeğinde olsak da, ne kadar lanet etsek de, ne kadar memnun olmasak da taraftardan; ölmemişiz daha. Sindirilmek, yozlaştırılmak bir yere kadarmış.

Büyük laflar ediyorum belki evet, belki birkaç ay sonra yine bir-iki yıldız transferle yine binlerce kişi dönecek lafından ve safından, belki yine büyük kısmımızın Galatasaraylılığı Fenerbahçe düşmanlığından ibaret olacak, belki o meşhur faydacı taraftarlık tavrımız silinmeyecek, hatta müşteri taraftarlığa dönüşecek ama şimdilik bunları düşünecek durumda değilim. Taraftar kültürüne sahip çıkmış, değerlerini ezdirmemiş, ve hatta Galatasaray taraftarının çaktığı kıvılcımla diğer taraftarlar da sokağa dökülmüş ya, daha ne isteyeyim?

Not: Fotoğrafı Twitter'da Arda paylaşmıştı (hayır tahmin ettiğiniz Arda değil), asıl kaynağını bilmiyorum.
Not 2: Herhangi bir siyasi yaftayı yapıştırmaya kalkışacaklar zahmet etmesin.
Not 3: Niye bu kadar geç oldu derseniz... Ne bileyim yahu, blog yazıyoruz işte şunun şurasında.

Değerlerimizi Koruyanlara Teşekkürler

2011-01-05T23:54:00.000+02:00

Rezalet üstüne rezalet geliyor. Yemin ediyorum artık "Daha kötüsü olur mu" demeye korkuyorum çünkü daha kötüsü olmaya devam ediyor ben bunu dedikçe. Bu utanmaz herifler yüzünden insanlara tuttuğum takımı söylerken duraksamak zorunda kalacağım bundan sonra.

Yukarıdaki fotonun hikayesini duydunuz sanırım. Bu pozu veren işçilerden birisi Galatasaray'ın değerlerine sövdüğü için hışımla elinden alınıyor suç aleti, cezası veriliyor. Kulübümüzün şanına da gölge düşmüyor, değerlerine halel gelmiyor (O değerlerin sülalesini sinkaf edenler gençliğimizi çürütürken oluyor bunlar tabii).

Muhtelif tepkiler peyda oldu her zamanki gibi -konu Galatasaray taraftarıysa, iyi ya da kötü nasıl olursa olsun, ne zaman en az onlarca tepki peyda olmuyor ki zaten? Ne zaman tek vücut oluyoruz ki? Bu mevzubahis tepkilerde gördüğüm kadarıyla işverenin kulüp olmadığı falan da dile getiriliyor. Hani "Bu adamı sonuçta Galatasaray kovmadı ya canım"a getiriliyor laf. Galatasaray için orada çalışan işçinin ekmeği söz konusu yahu! Belki yapmaması gerekiyordu bunu, belki o atkıyı germemesi gerekiyordu -suratında bir gülümsemeyle hem de!-, belki bu kadar iyi niyetli bile olmaması gerekiyordu, yanındaki Galatasaraylıyla beraber dostluk mesajı vermemesi gerekiyordu...

Ama bitti işte hepsi. Ne kıymeti var "olmasaydı"nın, "yapmasaydı"nın? O işçinin elinden atkıyı çekip alan adamın fikriyatı neyse, birkaç ay önce Fenerbahçe marşını duyunca küplere binen kaptanınki de aynı değil mi? Adam kovuldu, işinden ekmeğinden oldu. Neden? Galatasaray'ın yeni stadında Fenerbahçe atkısı açtığı için, değerlerimize saygısızlık ettiği için. Ali Sami Yen'in tam orta yerine sıçan Galatasaraylı kılığındakileri ne yapıcaz peki? Kimisi kulübü yönetiyor, kimisi aramızda, kimisi sahada katlediyor o değerleri. Derdin bu mu olmalı, antrenmanı izlemeye gelen Fenerbahçeli taraftar mı, stadın inşasında çalışan Fenerbahçeli işçi mi?

Bok attığı Fenerbahçelilerden hiç farkı olmayan, anti-Fenerliliğini Galatasaraylılığından öne koyan taraftarın umrunda mı gerçi, o pragmatist taraftarlıktan müşteri taraftarlığa geçişini tamamladıktan sonra içinde acıyan bir kalbi de kalmaz, iyice rahatlar.

Sonra "ay bu işçiye de yazık ya" cümlesi yeter ona vicdani mastürbasyonu için. Benim şurada yaptığım nasıl kendime yetiyorsa...

Allah Belanızı Versin

2011-01-04T19:30:00.002+02:00

İçini boşaltmadığınız hiçbir mefhum kalmadı Galatasaray'a dair. Ruh, vizyon, karakter... Hiçbiri bir şey ifade etmiyor artık. Nasıl etsin ki; Servet Çetin "ruhuyla oynayan adam" olarak kabul ettirilmeye çalışılır, bir taraftan "Edirne ötesi" vizyondan bahsedilir diğer taraftan Elano, Misimovic, Keita, Dos Santos gibi futbolcular piç edilir, karaktersiz diye gönderilen adamların yerine Serdar Özkan gibi "menajer" bozuntuları getirilirse?

Ve Colin Kazım Richards'a bu forma layık görülürse? Allah belanızı versin, defolup gitmediniz lan şu takımın başından. İnsanı sevdiği renklerden soğutuyorsunuz. Acı olanı da, "ĞALATASARAYLI DEĞİLSİN SEN DEMEK KİE!!!1BİR" kafasındakilerin ağzına sakız ediyorsunuz bizi.

O bahsettiğiniz karakter buysa, ta karakterinizi sikeyim ben sizin. İlk kez Galatasaraylılığımdan utandırdınız beni şu son birkaç ayda, teşekkür ederim.

Not: Hagi istemiş diyorlar Kazım'ı. Netleşene kadar şunu söylemem gerekir; yönetim ne yaparsa yapsın bir yere kadar koyuyor da, Hagi ağzımıza sıçtı ya asıl acı veren o. Allah kahretsin.

When The Kop Got Shaken

2010-12-31T15:03:00.003+02:00

Kendi oyuncusunu yuhlayıp, kendi teknik direktörüyle dalga geçen tribünlere ülkemizde alışığız ama buna Merseyside'ın kırmızı tarafında pek rastlanmazdı; geçtiğimiz Çarşamba gecesine kadar. David N'Gog yuhalandı, Roy Hodgson tribünlerin tepkisine ve alaylarına maruz kaldı, dünyanın sayılı taraftar gruplarından birisinden hiç beklenmeyecek şeyler görüldü o gece Anfield Road'da. Premier Lig'deki en kötü deplasman performansına sahip Wolves geldi, Liverpool'u perişan etti ve gitti.

Bunun sebebi sadece Liverpool'un küme düşme potasına doğru hızla yaklaşması değil, bunun sebebi kötü sonuçlar, yenilgiler değil, bunun sebebi Liverpool'un Liverpool olmaktan uzaklaşması. Yukarıdaki görsel Reina'nın geçen sezonki ve bu sezonki Wolves maçlarındaki paslarını gösteriyor. Paul Tomkins'in sitesinden aldığım bu "chalkboard"da da görüldüğü üzere (kırmızılar rakibe, maviler kendi oyuncusuna ulaşan paslar) Jose Reina geçen sezonki maçta bir kez yarı sahayı geçen degaj (pas) yapmış sadece. Geçen akşamki maçta ise -yanlış saymadıysam- tam 18 top yarı sahayı geçmiş. Bunun neye delalet ettiğini uzun uzun açıklamaya gerek yok, diyelim ki takım (ya da kaleci) çaresiz değil ve taktik bunun üzerine kurulu ki Capello 2010 Dünya Kupası'nda bunu yaptı ve yerden yere vuruldu. İleride pivot santrfor olsa "belki" kabul edilebilecek bir taktikle oynamanın çağ dışılığını da geçelim hadi ama ileride Torres var! Dünyanın en iyi forvetlerinden olduğu futbol izleyicisinin büyük kısmı tarafından tartışılmayacak bir patlayıcı santrfor, rakibin kuleleriyle hava topu mücadelesine girmek zorunda bırakılıyor en uçta. Önceleri durumun bundan ibaret olmadığına kendimi inandırmaya çalışsam da maalesef durum bundan ibaret. Torres tam Rıdvan Dilmen vesair Türk futbol yorumcusunun sevdiği "alıp giden, çalım deneyen, dikine oynayan" santrfor ve topu ayağında istiyor, kafasında değil. Eh, 10 toptan üçünü illa ki indirir tabii ama bunu Arshavin bile yapıyor az çok! Torres bol bol top kaptırır, ama kaptırdığı topun arkasından da çocuğunu kaybetmişçesine koşar, en son yapacağı işlerden birisi pivotluktur ve Hodgson yönetiminde tam da bu yaptırılıyor kendisine -gerçi Hodgson devre arasında transfer yapacak kadar kalırsa takımda, Carlton Cole'a hazırlamamız gerekecek kendimizi- ve böyle bir taktikte Torres'ten geçen sezonlardaki gol ortalamasını beklemeyi ütopya kelimesi tanımlayamaz, başka bir tabir bulmak lazım bu durum için.

Sorun (ya da argümanlar) tabii ki Torres'ten ibaret değil. Benim şimdiye kadar izlediğim Liverpool'lardan en acizi bu takım ki ben Liverpool'a bir aralar -sığ sularda yüzme dönemlerimde- sırf oyunu domine ettiği için biraz soğuktum, şimdiki "Barça da topu vermiyor yaa, oyunları çok zevksiz yaaa"cıların yaptığı gibi. Bu Liverpool'un sahada Gerrard ya da Torres'e güvenecek hali bile yok, o kadar çaresizler. Daniel Agger gibi bir "ideal teknik stoper"in kulübede oturmasını fit olmamasına bağladık diyelim, Danimarka'ya dönmek istemesini neye bağlayacağız mesela? Ya da Torres'in önceden kesin bir dille reddettiği transfer dedikodularını yalanlamakta gevşek davranmasını? Yok yok, onları geçin, Hodgson'ın hatalarını hiç kabul etmeyip kendisini "üst seviye" menajerler arasında göstermesini neye bağlayalım? Ya Raul Meireles'in sağ kanatta oynam... off yeter artık. Elimizde bir sürü soru işareti kaldı ve biz bu işten çok sıkıldık.

Geldiğinde ümitsizdim, ama yine de kendisinin bir şansı hak ettiğini düşünüyordum -futbol anlayışından ya da 'Yılın Menajeri' ödüllerinden dolayı değil, sırf 'gelmiş' olduğundan dolayı- ama ileriye bakmayan ve geçmişte yaşayan Roy Hodgson, küçük futbol fikirleriyle Liverpool'a uymayan ve asla uymayacak bir teknik adam olduğunu çoktan kanıtladı. Kendisini Schuster'e yönlendirip kovulmasını beklemekten başka yapacak bir şeyim kalmadı. Geçenlerde "bu takım biraz daha benim takımım oldu" diyordu, eh dua edelim de daha fazla onun takımı olmasın.

Born Leader

2010-12-19T18:30:00.000+02:00

Rijkaard dönemindeki bir maçta yanıbaşında Kewell'a diklenen adamı görmeyen (görmezden gelen?) Mehmet Batdal'a o günden beri soğuğum. Düzenli oynatılsa her türlü sabrederim ama bu umursamazlığını affedebileceğimi sanmıyorum. Rijkaard'ı gönderdikten sonra takım olmak ne demekmiş onu her zaman en iyi gösterebilen adamlardan birisi geldi takımın başına; onun da oynattığı futbol bu kadroya göre gayet iyi görünüyor (kimi zaman saçma olan oyuncu tercihleri bir yana), ama benim dikkatinizi çekmek istediğim şey "takım ruhu" -yine de Rijkaard'ı gönderebilenlerin Hagi'nin efsaneliğinin falan siklerinde olmayacağını da belirtelim tabii; yani işler istedikleri gibi gitmeyince toplumculuktan bireyciliğe dikey geçiş yaparlar gözlerini kırpmadan, emin olun. İşte bu takım ruhunu da şu an sahada en iyi yansıtabilecek adam ne Arda (maalesef), ne de Ayhan. Bu akşam kırmızı kart görerek oyundan atılan adam Galatasaray'ın gerçek kaptanıdır. Şeytanlar televizyonda kendisinden alt liglerde 60 tane bulabileceklerini söyleyedursun, basiretsiz futbol seyircisi kısır orta sahanın tüm yükünü çeken adamı suçlu bulsun, yanlışlar yönetimi kaptanlığı hala bu adama vermesin benim için önemli değil. Arda Turan'dan kaptanlığın alınmasının sakıncalı olduğunu düşünüyordum ama bu Emre Belözoğlu için "bugünlere geldiysem en büyük pay onundur" demeden, kendi taraftarının sevgisini ayakları altına almadan önceydi.

Lorik Cana kaptan olsun!

Her zamanki gibi not: "Kaptan dediğin adam olmalı, sorumsuz olmamalı, bikbik olmalı, hede-hödö olmalı" diyenler için yukarıdaki fotoğraf ve Cana'nın Anıl'a golü hazırlayanları işaret etmesi yeterince açıklayıcı olsa gerek.

Looking For Eric

2010-12-07T22:44:00.000+02:00

Daha 24 yaşında bu kadar sulugöz olmamın sebebi nedir diye kendime soruyorum son günlerde. Mecid Mecidi filmleri zaten her daim gönlümün bam teline dokunurdu, bir de Looking For Eric çıktı başıma.

-SPOILER UYARISI-

Ken Loach ustayı severim, bu son filmini neden bu kadar geç izledim bilmiyorum. Güç olacağına geç oldu gerçi, sonunda izledim ve ilk paragraftaki daha fazla andıkça değerini azalttığımı düşündüğüm eylemi gerçekleştirdim yine. Eric, adaşını karşısında görünce "Fuckin' hell!" diye bağırırken benim de içim bir hoş, tüylerim diken diken oldu, engel olamazdım buna büyümeyi reddettiğini iddia eden bir romantik olarak. Cantona'yı önceden beri de severdim ama son zamanlarda -malum banka karşıtı çağrısının da etkisiyle- bu sevgim katlanarak büyüdü. Son iki saattir ise "kaybeden" Eric'in Kral Eric'le her buluşmasında bu hislerim daha da kuvvetlendi. Futbolun hayatıma haddinden fazla dahil olmasına engel olamamış bir adam olduğumu düşünürsek, Loach'un benim frekansımı tam kalbinden yakalamasının bu kadar duygulanmamda büyük etkisi var elbette; fakat ustanın -sanırım yaşlanmasının da etkisiyle- "insanları-fazla-üzmeyelim"ci sosla servis ettiği bu filminden önce çok daha sert ve gerçekçi My Name Is Joe'sunu da görmüş olmamın payı da yadsınamaz, öyle sanıyorum ki. Zira Looking For Eric, My Name Is Joe'yla aynı yolda yürüyor fakat yolun sonu farklı yerlere çıkıyor: Joe elinde yine aynı sefil hayatı ve intihar etmiş gencecik bir adamın bıraktığı yükle kalırken ortada, Eric adaşının yardımıyla yıllarca sefalet içinde sürdürdüğü hayatını düzene sokuyor. Hikayenin gerçekçi olup olmamasını -bitip bitmediğini- eleştirmek haddimizi aşmak olur, Loach'un çizgisinin dışına çıktığını söylemek de aymazlık. Başroldeki Steve Evets'in role mükemmel oturması -ki Joe gibi bir karizması da yoktu, Kürk Mantolu Madonna'daki Raif Bey gibi dışarıdan bakana "Hangi mantık, hangi hikmet bunların yeryüzünde dolaşıp nefes almalarını emrediyor?" dedirtecek kadar zavallı bir adam görüntüsü çiziyordu fakat içinde kopan fırtınalar malumdu hepimize-, Cantona'nın şaşırtıcı derecedeki iyi performansı, en güzel hatırası, öğütleri ve -tabii ki!- golleri insana su gibi akan bir film vadetmekle kalmıyor, aynı zamanda futbolu sevmeyenlerle aramızdaki farkı da ortaya koyuyor.

Ne diyelim, kendileri kaybederler...

Emiliano Insua

2010-12-04T18:33:00.001+02:00

Teknik direktörleri oyuncu seçimlerinden dolayı eleştirmek -ya da tefe koymak diyelim- büyük risk taşımasının yanısıra çok da doğru olmayabiliyor çoğu zaman. Cana'yı oynatmadığından, Sarp'ı tercih ettiğinden dolayı Rijkaard'ı ipe gönderenler, Hagi'nin de birkaç maçta aynısını yaptığını görünce "Vardır bir bildiği, Gica'mız o bizimmm" diyerek omurgasızlığın büyük örneklerinden birini sergilediler malum. Haksız olduklarını kabul edenlere lafım yok ama haksız düşmenin de güzel bir duygu olmadığını biliyorum yakinen, o yüzden gittikçe oyuncu seçimlerinden dolayı teknik direktör eleştirmekten tiksiniyor ve kaçınıyorum.

Insua'nın Facebook profilinde attığı her mesajdan sonra altına "Liverpool'a dön, senin orada değerini bilmiyorlar, Konchesky'den daha iyi oynarsın" minvalinde yorumlar geliyor, göreniniz vardır. Roy Hodgson kendisini Fiorentina'ya satmak istediği zaman bir Liverpool taraftarı olarak kanın beynime sıçradığını net bir şekilde hatırlıyorum. Insua teklifi reddetti ve gitmedi, kısa bir zaman sonra da bize kiralandı. Liverpool'un haline üzülmüş olsam da Galatasaray olarak müthiş bir transfer yaptığımızdan dolayı havalara uçmuştum. Rijkaard döneminde sanırım hiç kesik yemedi ve kalitesini de gösterme şansı buldu. Şu an Liverpool'a dönse sol beki kimseye kaptırmayacağını iddia edecek Merseyside sakinlerini sosyal paylaşım ağlarında görebilirsiniz ki bu ihtimalin tersini düşünmek anormal.

Ama gelin görün ki Hagi Hakan Balta'yı kendisine tercih ediyor. Daha da vahimi "eskiler" TV'de Insua'nın Hakan'dan fazlası olmadığını iddia ediyor fütursuzca. Göz-izan-akıl sahibi olan insanların bu yorumlara nereleriyle güldüklerini tahmin edebiliyorum ama maalesef olması gereken gerçekleşmiyor. Ha bana kalsa, Hakan Balta Evra'dan iyi olsa şu saatten sonra oynatmam ya -sebebi başka- ve bunu Hagi'den de bekliyorum. Ama Hagi bariz bir şekilde ve inatla bu seçimini değiştirmiyor. Her maç bindirmeleri, arada bir çalımları ve hırsıyla tatmin edici bir performans ortaya koyabilen bu adam, kariyeri serbest düşüşte olan Hakan Balta'nın yerine kulübede bekliyor. Hagi'yi eleştirmiyorum, ama bu bence gayet olağandışı bir durum ve sebebini merak ediyorum.

Insua devre arasında muhtemelen dönecek, ardında bize Hakan Balta'yla, Servet'le, Mustafa Sarp'la ve yenilgiler sonrası yazdığı "Çok üzgünüm, gözüme uyku girmiyor" mesajlarıyla baş başa bırakıp gidecek. Hak ettiğimizi bir kez daha bulacağız yani. O yüzden bu birlikteliğin tadını çıkarmaya bakın, mümkün olduğu kadar.

Siz Hala Burada Mısınız? Aa Doğru Ya...

2010-12-01T00:01:00.000+02:00

Bu adamlar gerçekten kötü niyetli mi, yoksa üç yaşındaki çocuğun basiretine bile sahip değiller mi anlayamadım ben. Geçen sezonki kötü performansını ve şaibeli Dünya Kupası "hazırlığını" bu sezon affettirmek için elinden geleni yapan bir futbolcuydu Elano, son zamanlarda. Asla yanında sürekli bir 2'ye 1 verkaççısı ya da arkasında onu rahatlatacak bir savaşçıyla oynamadı Elano bizde. Asıl mevkii tartışmalarına girmeye gerek yok ama Elano'nun bu kadar geride defansı düşünmeden oynayamayacağını; en azından defansif görevlerden soyutlanması gerektiğini ergen FM'ciler bile biliyor(du). Hiçbir şey yapmasa bile oyunu açan paslarıyla takıma vizyon kazandıran iki adamdan ikisi de gitti -diğeri de Arda olsun hadi- orta sahada kim pas yapacak düşündükçe beynim acıyor.

Maalesef bizim bir geyikten ibaret gördüğümüz kafatasçı Galatasaray'a doğru gidiyoruz. Misimovic kadro dışı, Insua oynatılmıyor, Neill Servet'ten iyi dendiğinde kimsenin gıkı çıkmıyor, Kewell'ın yaptığı katkıya dair tartışmalar ayyuka çıktı ama nedense Sarp takımda, Servet takımda, Hakan Balta takımda... Akıl havsala yetmez bunu kavramaya gerçekten. Klasik yerli-yabancı çatışmasını körükleyen dış mihraklara eyvallah da, pragmatist yönetim nasıl kendi ipini çekiyor buna anlam veremiyorum ben. Resmi sitede yayınlanan rakamlara "bana ne" diyecek samimiyetsizliği yapmam zira kelepir futbolcu aldığımızda sevinmeyi biliyoruz, bunu da göz önünde bulunduralım ama satılan futbolcunun "alacaklarından vazgeçirilmesi"yle ünlü bir yönetim, Keita'yı satarken ahlaktan falan bahsediyordu ya, hatırladıkça şu an üstünde oturduğum organım gülme görevini üstüne alınıyor boş yere. Ayrıca "ileriki sezonda tahakkuk edecek toplam" rakamını da anlayan varsa açıklasın bir zahmet yorumlarda zira bu şekilde "henüz almadığı parayı vermemekten dolayı sevinmek ve taraftarı bununla kandırmak" görüntüsü çıkıyor ortaya ki, sülalemize sövseniz daha az gücenirdik.

Elano'nun mutsuz olduğu, gitmek istediği de söyleniyordu ama olayın arkaplanını göz ardı etmek sağlıksız olur. Brezilyalı'yı pohpohlamaya -en azından birazcık üzerine düşmeye- tenezzül etmeyip her sezon Brezilyalı'dan medet umanları tanımlayacak aforizmam yok benim vallahi. Hadi "o gadar para alıyor, ona özel muamele mi olacakh bi de!!!" kafasını anladık, bari bu tuzağa her sene düşmeyin, bari bu adamları günah keçisi stepnesi olarak bulundurmayın yahu!

Galatasaray'ı bu fotoğraftaki adamlar gidene kadar zaten eskisi gibi sevmemeye başlamıştım da, kulübe eskisinden daha fazla hakim olmaya başlayan içi boş söylemlerin hakim olduğunu görmek canımı acıtıyor asıl. Kimse Galatasaray'dan büyük değil eyvallah, ama kimse sizden küçük de değil. Lütfen dipteyken bırakın.

Special Ego'ya Teşekkürler

2010-11-30T00:06:00.002+02:00

Karakterini de, oyun tarzını da günahım kadar sevmediğim adam, geçen sezon Barcelona'nın nasıl yenilebileceğini göstermişti Inter'le. Bu akşamsa gururuna, egosuna yenik düştü. O egoyu başarı için her şeyi mübah görmekle elde ettiğini zaten biliyorduk da, Barcelona'yı defans çizgisini bu kadar ileride kurarak, onlara nazire yaparak yenemeyeceğini o bilmiyor muydu? Büyük ihtimalle bu umrunda olmadı, nasıl olsa yendim onları önceden, bu sefer de kendi "oyunlarıyla" yeneyim dedi... Sonuç malum.

Bozan değil yapan olun, dediğimizde insanlar bize "ne yapsın adamlar, 8 mi yesin" argümanlarıyla geliyordu. 20 senede kurulan sistemi bir maçta bozan adama rağbet etmek tercihtir, ama bunu eleştirmek de bizim hayata bakışımızı özetler işte. Dağhan Irak dedi ya hani Kokuşmuş Çağın Plastik Kahramanı diye; işte ne söylediysek -biz kimiz bu arada, onu da insanların futbol romantizmleriyle dalga geçenler açıklasın- hepsini yazdı orada. Kaybetmenin erdemini bilmeyen, kazanmayı kabullenemeyen bir dünyada "there is a hunger still unsatisfied" diyen David Gilmour bu sözleri yazarken bu kadar mide bulandırıcı değildi futbol dünyası. Bu kadar iğrenç değildi dünya...

Mourinho 10 kişiyi ceza yayına dizerek puan almayı ya da fark yememeyi tercih etmedi, ama bu hareketiyle takdirimi kazanacak değil elbette. Real Madrid egosunu düşüneceğine, yine kendi egosuna hizmet etti ve kaçınılmaz sonuçla yüzleşti. Jesus Almeyda "Real Madrid egosu Jose Mourinho egosundan büyüktür" minvalinde ifadeler kullanmıştı ya aylar önce, haklı çıktı işte. Eh, ben de kendi çapımda haklı çıktım "Mourinho Real Madrid'de atak futbolu oynatır" demiştim zira transferinin belli olduğu gün. Ama bu akşamlık haksız çıkardı beni, geçen sezonki Inter savunması/çirkefliği bekliyordum, çirkeflik vardı belki ama savunma konusunda beni şaşırttı ve Real Madrid'in iğrenç camiasının eline büyük bir koz verdi. Olası bir tökezlemede Marca'sından tut tribününe kadar herkes bunu önüne getirmekten imtina etmeyecektir. Sonunda hak ettiği muameleyi de böylece görecektir.

Not 1: Fotoğraftaki arkadaş Real Madrid formasına o kadar yakışıyor ki... O yüzden onu konuk ettim yeniden bloga.

Not 2: Maçta Messi'nin ve birkaç Barcelonalının yaptığı çirkeflikleri dillendirmemiş olmam görmezden gelmiş olduğum manasına gelmez. Messi'yi kendini yere attı diye C. Ronaldo'yla aynı seviyeye çekecek olanlar boşuna heveslenmesin.

cCc Nani Reyiz cCc

2010-11-18T15:08:00.000+02:00

Adamın hasısın. Hehehe.

Gençliğimi Çürüten Gerçekler

2010-11-15T03:50:00.000+02:00

Galatasaray'ın başarılı dönemlerinde Galatasaraylı'ydım. Zaten hiç kimsenin, hiç bir şeyin en ufak bir etkisinde kalmadan tuttuğum tek takım Lyon ya, o başka konu. Her neyse... Ben şimdiki nesle üzülmüyorum kendi neslimizi gördükçe. Omurgasızlıkta, pragmatizmde uzmanlaşmış, başarıya tapan bir güruh zira bizimkisi. Acıyla yoğrulan bir nesil Galatasaray'ın geleceği için daha hayırlı olacaktır kanımca. O zaman samimiyetle kaç sene beklediklerini haykırabilirler belki tribünlerde.

Galatasaray taraftarı bölünmüş durumda şu an. İnsanlar birbirlerine ciddi ciddi yabancı hayranı-geri kafalı-komplo teorisyeni-omurgasız etiketleri yapıştırıyor, aynı takıma gönül verdikleri ve bir amaç için birleşmeleri gerektiği halde. Birbirlerinden nefret eden, tribünde neredeyse her maç birbirlerinin gırtlağına sarılmayı olağandışı gör(e)meyen bir kitleyiz artık. Birbirimizin taraftarlığını, deplasman kovalamacılığını, basiretini, futbol bilgisini sorgular haldeyiz.

Ne olduysa 10 sene önce oldu. Her şey o halen gurur duyup ezeli rakibimizle sidik yarıştırmada en büyük koz olarak gördüğümüz lanet kupayla başladı. Taffarel'in sakatlanma pahasına Henry'nin kafa şutunu çıkardığı, Bülent'in kanları donduran hırsının, Hagi'nin isyanının, Popescu'nun sevincinin tüm stadı kapladığı o geceyle... Bölünme o geceden başladı. Sinsice sızdı aramıza. Zaman geldi "Kendi çocuklarımıza şans verilse"yle kanımıza girdi, zaman geldi "Burada biz varken bir yabancıya mı verilecekmiş ikinci kaptanlık?"la. "Ondan önce şu frikiği atayım da gol olursa tarihe geçerim" gibi masum (!) bir istek zamanla çeteciliğe dönüştü otobüs arkalarında, yemek masası muhabbetlerinde. İnsan denen varlığın en zayıf noktası, pragmatizmi de Galatasaray taraftarındaki tezahürünü böylelikle göstermiş oldu. Kaç kişi Jardel'in bu çeteciliğe kurban gidişini o günlerde protesto etmiş, ya da en azından eleştirmiştir? Ondan seneler sonra gelen ve şu anki sorunda aklımıza gelen ilk sebep olabilecek 07-08 şampiyonluğunu kaç kişi sindirememiştir? Kaçımız sorguladık Feldkamp'a ne olduğunu? Kaçımız Lincoln'ü anarken karakterinden önce bu adamın nelerin/kimlerin hedefinde olduğunu gündeme getiriyoruz? Ve şu an gelinen noktada, kaçımız Servet'e performansından dolayı değil de, koskoca bir camiayla kedinin ip yumağıyla oynadığı gibi oynaması yüzünden kızıyor?

Taraftarın yönetimi istifaya davet etmesi ya da Servet'i yuhlaması benim için pek bir şey ifade etmiyor artık. Tüm sinirlerimi aldırmış gibiyim çünkü Galatasaray tarihindeki en büyük şansı kendi ellerimizle öldürdük. 'Galatasaray ruhu'na en uygun olan adamlardan birisini buralardan kovduk. "Ben zamanında çok dedim" çiğliği yapmıyorum korkmayın. "Aklınız nerdeydi" de demiş olsam bile asıl derdim o değil. Asıl derdim insanlarla gönlünce dalga geçebileceğini sanan anti-modernist yüzeyseller grubu da değil, Galatasaray'ı tapusunda zanneden tribüncüler de. Asıl derdim şu tepkilerde bile ne kadar mide bulandırıcı bir güruha dönüşmüş olduğumuzun gün gibi görünmesi. Asıl derdim Servet'in "Puyol ne yapıyor ki? Topu önündekine veriyor."ları sonrası "Lan yine de dursun kenarda, adam milli takım stoperi hacı"cılar. Çünkü aynı kişiler, yedirdiği goller sonrası homurdananlardı, o adamın şampiyonluğu getirdiği senede. Çünkü aynı adamların daha liberal, daha Yıldıray Oğur versiyonu Rijkaard'ın başını yiyenlere sırtını dönemiyor, stepnede tutuyor onları. Çünkü aynı adamlar, "siktirsin yabancı puştlar, bizim çocuklarımız bize yeter" diyebilecek kadar bile karakter sahibi olamıyor.

Şimdi yönetim istifa ediyormuş, Gica yine her zamanki gibi haksızlığa dayanamamış kafasında bir şeyler planlıyormuş, birilerinin bileti kesiliyormuş vesaire vesaire... Keşke Hagi çıkıp "Bu kadro kalitesiz. Gerçekçi olalım bu kadroyla şampiyon olmayı bırakın ilk beşe giremeyiz" dese de görsek Rijkaard bunların benzerini söyleyince "BİZE HAKARET EDİYOAR!" diyenleri. Emin olun kuyruklarını kıstırarak "Baba haklı yeaa, ne de olsa bizden yaa, içinden geleni söylüyür yeeaaa" diyecek büyük kısmı. Azıcık samimiyeti olanlar zaten aynı tutumunu sürdürür ya da -pek ihtimal dahilinde değil ama- "Biz Rijkaard'a büyük ayıp ettik, o da haklıydı Hagi de haklı" der.

Gençliğim "Kimse Galatasaray'dan büyük değildir"lerle, "Galatasaray topçusuna küfredilmez!" dogmalarıyla, bilmem kaç sene beklediğini, futbolcusundan her şeyden önce ruh-savaşçılık-bekleyenleri görmekle-duymakla geçti. Her gelen 10 numaranın Hagi olması, her gelen stoperin topu oyuna iyi sokması beklendi benim zamanımda. Yeni nesle o yüzden özeniyorum, o yüzden onlardan çok şey bekliyorum. Dedim ya başta, acıyla yoğrulmaları iyiliklerine olacak. Umuyorum ki neyin doğru,kimin haklı olduğunu görmeleri böyle zamanlarda daha kolay olacaktır, ümidim(iz) onlar. Galatasaray'da Vaka-yı Hayriye de illa ki olacaktır, er ya da geç. Tez zamanda olsa da, gönül verdiği takımı izleyenlere de gençliklerinin baharında aynı zehrin zerk edildiğini görmesek.

Keser Döner Sap Döner

2010-11-07T21:07:00.000+02:00

Seni Hiç Affetmeyeceğim

2010-10-30T19:47:00.000+03:00

Komplocu Aklın İtirafları

2010-10-24T21:24:00.000+03:00

Bu blogda son kez bahsediyorum sabote olayından. Zira sabote falan olmadı Rijkaard'a, hatta önceden de bir başkasına olmamıştır büyük ihtimalle. Jardel de, Kalli de, Lincoln de iğrenç karakterli insanlar olduklarından ya da futbolu bilmediklerinden tutunamamışlardır buralarda. Evet evet; Hagi geldi ve oyunculara birkaç günde kondisyon yükledi (flaş bellekle), pas futbolunu anlattı (notları dağıttı, oyuncular oradan öğrendi), topun arkasına geçmeyi öğretti (bir iki Rafa Benitez Liverpool'u maç kasedi izletti), takımın boyunu kısalttı (yanlardan "faulleri" de aldı hatta) ve takımı toparladı. Bir maçta oldu bunlar. Ne o şaşırdınız mı? Şaşırırsınız tabii... Yaa, demek ki sabote falan yokmuş, olay futbolu bilmeyen Rijkaard'ın basiretsizliğindeymiş olluuum. Bak Hagi geldi anında toparladı. Büyüksünüz Adnan reyizler, hatanızdan çabuk döndünüz krizi yönettiniz.

İhanet-Samimiyet-Sabote-İsyan-Yerli-Yabancı-Çağdışı-Modern

2010-10-23T12:59:00.001+03:00

Galatasaray taraftarını benden daha iyi tanıyıp daha derin analiz eden ve aklıselim insanlar olduklarına inandığım kişilerin oluşturduğu bir grup/blog var, Sorosçu Aslanlar isminde. Hepsini şahsen tanımıyorum -Demirhan,Vakilinchuk, Seth, Soyozan, Cravanart'la Twitter'dan tanışıyoruz- ama Galatasaraylılığımız bu adamlarla neredeyse bire bir örtüşüyor. Bu arkadaşlar Galatasaray taraftarının geri kalanı (ya da büyük bir kısmı diyelim) tarafından yabancı hayranlığı, komploculuk, ve hatta -bu şaka yollu tabii- cCc gibi bir "inside joke" haline gelen Sorosçuluk'la suçlanıyorlar; bazen dokundurma ya da şaka olarak, bazense gayet gerçek bir şekilde.

Söze niye Sorosçu Aslanlar'la başladım? Sadece onları övmek için değil, artık iyice canımızı sıkan "komplocusunuz yeaa, futbol oynamayan bilmez abi yeaa" argümanlarının dün akşam Mustafa Yücedağ'ın açıklamalarıyla geçersizlik kazandığını hatırlatmak için Sorosçu Aslanlar'ı kullandım aslında ben (hehe)! İzlemediyseniz açıklamaların özetini (muhabir kardeş sağolsun neler neler çıkabilecekken bu kadar şey anlatabildi adam) buradan okuyabilirsiniz. E tabii şimdi -haliyle- "kovulmadan konuşamadı mı, fakir edebiyatı mı yapıyor" kafasındaki yüzeyselcikler yine Galatasaray liboşluğuna devam edecek ama olsun; şu açıklamaların ardından insanlar en azından "komploculuk" tabirini bize yakıştıramayacaklar (umarım).

Bugün okudum; bizim şu sıralar yaşadığımızın bir benzerini sezon başında yaşayan (asıl suçluların kulüpte kalıp Rafa'nın biletinin kesilmesi olayı) Liverpool'da Torres ve Agger (ya da Reina diyorlar ama Agger'in olması daha kuvvetli bir ihtimal) "Roy Hodgson varsa biz yokuz" minvalinde bir çıkış yapmışlar ve kadroya alınmamışlar. Bazılarının aklına hemen "Servet yapınca sabote, Torres yapınca isyankarlık, ne kadar yabancı hayranısınız cık cık cık" demek geliyordur mutlaka, aslında dikkate bile almamak lazım ruh sağlığımızın korunması açısından ama o aşamayı çoktan aştığımız için yanlış anlaşılmaların önünü kesmek lazım; bu yüzden de "Roy'la Rijkaard'ı, Servet'in yaptıklarıyla Torres'in yaptıkları bir tutan futbolu 'gerideysen çıkar stoperi sok forveti yav' sığlığında kalmaya devam etsin" demek yeterli olur zannımca. Olaya yeniden bakarsak; hadi Agger Skrtel'ın kendisine tercih edilmesini yediremedi de o yüzden Servetvari bir çıkış yaptı diyelim, Torres'in sorunu ne? Önde kurulan savunma, kimi zaman defansif fakat genelde kontrollü oyun, pas futbolu, alan savunması gibi karakteristik özellikleriyle Liverpool'u ihya eden Rafa futbolunun ardından hiçbir şey vadetmeyen Roy'un oyununa isyan eden Sarı Reyiz'de ben bir hata bulamıyorum açıkçası. Tabii ki forvette top indirmeyi istemeyecektir, bu da öncelikli bir ihtimal hatta ama nedense Allah'ın bildiğini kuldan saklamamaya çalışması daha muhtemel geliyor bana zira Liverpool'un Roy Hodgson'la ve bu futbol anlayışıyla herhangi bir geleceği yok bence. Şu sıralar Rijkaard'ın ismi geçiyor, Liverpoollular da heyecanla bekliyor Kıvırcık'ı fakat Rijkaard'ın menajeri bunun pek olası olmadığını söylemiş ki bence de en az bir yarım sezon dinlenmeden Rijkaard yeni bir takım devralmaz -hele hele Türkiye tecrübesine dayanarak John Henry'nin ne kadar para harcayacağını, istediklerini yapıp yapmayacağını tam anlamıyla öğrenmeden. Konu nerelere geldi, ne diyorduk... Hah evet; sabote ve ihanet, isyan ve samimiyetten bahsediyorduk. Anlatmak istediklerimi yeteriyle aktarabildiğimi sanıyorum, zaten Mustafa Yücedağ'ın açıklamalarını okuyanlar ve bunları aylardır anlattığımızı bilenlerin bu konuyla alakalı bir sorunları olmayacaktır.

Özetle; eğer Rijkaard Sigi Held'lik yapsaydı ve Servet ya da takımdan herhangi birisi çıkıp "bu çağdışı futbolla nereye varacağız" deseydi başımın üstünde yeri vardı. Hatta "Rijkaard varsa ben yokum, sırf beni tercih etmediğinden dolayı" deyip formayı giymeseydi bile takdir ederdim ama Servet'in şu saatten sonra o formayı giydiğini görmek istemiyorum. Kadro dışı bırakılmadığını gördükçe de kahroluyorum ama uyuzluğumuz malum; Florya'yı taşlamaya gitmemiz gerekirken homurdanıyoruz. Son olarak şunu diyeyim; Bayern'in politikalarını eleştiren Lahm'ın samimiyetine inanıp onu takdir ederken Servet'e sövmemin altında yerli düşmanlığı yabancı hayranlığı aramaya bir son verin artık. Zira bu ayrım sadece sizin hastalıklı beyinlerinizde hayat buluyor.

Frank'ten Sonra, Gica'dan Önce

2010-10-21T19:19:00.000+03:00

Saat 14.00'ten beri içim bir pırpır ediyor, bir acıyor. Kulüp tarihinin en büyük şansını, Galatasaray ruhu diye dile dolanan şeyi en iyi temsil eden (edecek) adamları ağır bir şekilde yıpratarak gönderdik el birliğiyle; zamanında Hagi'yi gönderdiğimiz gibi. Gerçek suçlular hiç yargılanmadı, yargılanmıyor. Bir yandan konformist Galatasaray liboşları "Rijkaard bir aşıydı, tutmadı. Önümüze bakalım" diyor; diğer yandan pragmatist taraftar sahte destek, sahte tepki, sahte sevgiyle takımı destekliyor, bu süreçte hiç yargılanmayan her değerin, her geleneğin içini boşaltan, Galatasaray'ı bok attıkları Fenerbahçe'ye çeviren adamların yanına da bunlar kâr kalıyor. Rijkaard'ın tarafı, yeniçerilerin ve şakşakçılarının tarafı vardı geride bıraktığımız zamanda (ki bana göre bu bir rüyaydı, sonrada kâbusa dönüşmüş olduğu da söylenebilecek) ve hangi tarafın kazandığını hepimiz biliyoruz, umutsuzluğumuz da bu yüzden. İşler bu kadar kötü giderken ben Rijkaard'ın kovulmasına hiç şaşırmadım, ama futbol dünyasındaki -neredeyse- hiçbir ayrılığa üzülmediğim kadar üzüldüm belki de. Neredeyse dedim çünkü bu durumun istisnası olan adam bu boktan ahvalde yeniden ayak bastı bu topraklara. Hani bir anlık boş bulunmayla "hırsız var, hepiniz hırsızsınız" diye bağırdığı için "misafirperver, sevecen" Türk insanının hiç affetmediği adam (burada hırsız var olayını tartışmayacağım, aklıselim ya da iyi niyetli olan bu konuyu önümüze getirip durmaz). Hani mütevazi değil, bildiğin kazma kadroyla lig ikincisi olan adam. Hani birkaç sene önce kendisine tapan taraftarın istifasını istediği adam... Rijkaard'ı hatırladıkça içim ne kadar acısa da Hagi'nin buralarda olacağını aklıma getirdikçe acım biraz olsun diniyor. Tek ümidim, şu fazlasıyla geç kalmış Vaka-yı Hayriye'yi gerçekleştirmesidir artık. Sonumuz hayrolsun Gica, yuvana hoşgeldin. Sana da yeniden güle güle Frank, nerede olsan destekçiniz buralardan unutma. Kimseye nasip olmayacak şekilde sevdik seni, aha Hagi de şahit.

Gica

2010-10-21T18:36:00.000+03:00

"Hagi Galatasaray'da"ymış... Önceden neredeydi ki?

Hoşgeldin Gica. Çok yanlış adamların başında olduğu bir dönemde geldin gerçi. Umarım bir daha gitmeni isteyecek kadar utanmaz değilizdir, hiç umudum olmasa da böyle olmadığına inanmak istiyorum.

Güle Güle

2010-10-20T17:52:00.001+03:00

Nereye giderseniz gidin peşinizdeyiz.

Edit: Footballove blogundaki Rijkaard'ımızı Uğurluyoruz başlığına bir göz atın lütfen.

Stand-By Me

2010-10-18T01:17:00.000+03:00

Sabah uyanıp Twitter'ı açtığımda Rijkaard'ın gidip gitmediğine bakıp, gördüğüm sonuca göre devam edeceğim günüme. Derste, otobüste, evde kafamda dolaşacak tilki sayısı buna göre değişecek. İşte Galatasaray da, futbol da hayatıma bu kadar girmiş halde. Herkesin taraftarlığı farklıdır ya hani, benimki de böyle işte. Uygun çalışma ortamı oluşturulsa, istediği futbolu oynatacak kadro kurulsa neler yapabileceğine inandığım bir adamı elbirliğiyle yıprattığımızı, kıymetini bilmediğimizi gördükçe seçtiğim taraftan bir kez daha şüphem kalmıyor ama yeterli mi ki bu? İnatla kendilerini değil, Rijkaard'ı değiştirmeye çalışan yönetime sövmek mi çözüm, yoksa "ekmeğine bakmak" mı? Pragmatizmin pençesindeki taraftar skora göre tezahürat yapacak kadar omurgasızlaşmışken ben onlardan çok farlı bir yerde olduğuma mı sevinmeliyim yoksa bu rezalet beni de kahretmeli mi?

Bu soruların yarattığı çelişkiyi çok mu ciddiye alıyorum?

Türk spor medyasındaki iğrençliklere aşinayız, o kadar aşinayız ki hangi birini protesto edeceğiz bilemiyoruz. Bir gün takım kaptanımızın sakatlığı cinsel göndermelerle eleştiriliyor, başka bir gün aynı iğrençlikte bir üslupla bu spor gazetelerinin "başı çeken"i takımın hocasıyla dalga geçiyor, her akşam futbolcu eskileri, "golü bilen"leri sonsuz aymazlıktaki yorumlarıyla bizi hayatımızdan bezdiriyor. Böyle iğrenç bir ortamda, ortaya güzel bir şeyler koymak için gelen insanlara sırt dönmek ne yazık ki bana göre değil. Ülkede şovenizm almış başını yürümüş, koşar adım iç savaşa gidiyoruz, aynı hastalıklı kafa futbola da bulaşmış, bundan tiksindiğini belirtenler linç edilmiş durumdayken sarılmamız gereken adam, sembol olarak Rijkaard'ı görmüşüz çok mu? Çocukluğumuzu bir Romen, bizden öncekilerin çocukluğunu bir Arnavut ihya etmişken Balkanlar'dan esip gelen Cana'ya, Misimovic'e bel bağlamışız, haksız mıyız? Takım rezil haldeyken, kendini parçalayan Baros'a canımızı vermişiz, yanlış mı yapıyoruz? Hocanın babası ölmüşken sahada türlü şebeklikler yapan yerli oyuncuları sevmemizi beklememelerini istemişiz herkesten, çok mu duygusalız acaba?

Bu açıdan bakıldığında, Rijkaard bizim için bir semboldür. Hataları çok; bunlardan en büyükleri de yumuşak başlılığı ve disiplin zaafı hatta ki işini büyük ölçüde kendi zorlaştırıyor bir bakıma... Ama; bunlar onun birincil görevi mi? Barça'dan sistemi geliştirdikten, 4-3-3'ü oraya monte ettikten sonra neden gönderildiğini bilirsiniz; Ronaldinho-Deco-Eto'o kangrenini kesemediği için. Yerine gelen Guardiola'ysa yönetime de sırtını dayayarak önce Ronnie'yle Deco'yu, sonra Eto'o'yu gönderdi takımın huzurunu düşünerek. Hatta bir sezon sonra çok pahalıya patlayan Ibrahimovic'i! O zaman diyebiliriz ki Rijkaard'ın bunları öğrenmesi lazım, belki de öğrenmeden hocalık kariyerini bitirecek bilemeyiz; ama en azından sorunun bu olmadığını da görmek lazım. Zira Sarp-Ayhan-Barış üçlüsü kendisini "büyük takım" olarak sayan her takımın stoperlerinden daha iyi top kontrol edemeyen, futbolu birkaç metrede oynayan, hareketlenmenin ne manaya geldiğini bilmeyen adamlar ve Rijkaard "kimseyi takımdan kesme lüksüm yok" diyor, çünkü yarın temcit pilavı kıvamındaki beyinlerin tekrar edip durduğu üzere Cumhur'u, Emre Çolak'ı sahaya sürse daha az eleştirilmeyecek şimdikinden. Zira Servet yapılan birkaç kısa pası şişirerek öldürmekten hiç çekinmiyor, zira Servet de Adnan Polat da taraftara söven gazeteye röportaj vermekten çekinmiyor, zira birileri Florya'da "imparator geliyomuş la eheheğ" diyerek sırıtarak geziyor... Skibbe'nin istifaya zorlanmasının daha yumuşağı (!) bu adama yapılıyor: Sistemini değiştirmesi isteniyor. Bu ona bir hakarettir -bunun ötesinde bundan sonraki kariyerinde ona büyük tecrübe kazandıracağı da bir gerçek- ve haksızlıktır zira bunu isteyen bir yönetim Rijkaard'la çalışmaz. Bunları yüzlerce kez tekrar ettiğimizden, daha fazla uzatmıyorum.

Hasar tespitinde basiretsizliğimiz gözler önüne seriliyor her maçtan sonra, bunları söyleyen kendimi bile ibretle izliyorum bazen. Son golde topa hareketlen(e?)meyen Servet'i yem etmek istemesem de maçtan sonra "bana güvenilen yerde başarılı olurum" sözlerine ne lazım gelir siz söyleyin Allah aşkına. Sen sana güvenilmesini istemiyorsun ki; sen topla her çıkışında "oooo"ları, tekmeye kafayı her sokuşunda alkışların kopmasını duymak, hocanın "keşke 11 Servet'im olsa" laflarıyla pohpohlanmak istiyorsun -aynısı Lincoln için yapılınca özel muamele oluyordu, pehh- sevgili Servet. Yani bu kahrolası ego sende de var, fazlasıyla hem de. Ha, ego deyince, bugün her yerden -tribün dahil- Fatih Terim sesleri yükseldi; Milan'da var olduğu bilinen futbolcu çetesine kurban giden Fatih Terim aynı şekilde "yuvasına" dönerse bunu ne kadar sindirebilir acaba çok merak ediyorum. Gelinen yerin herkes bilincinde, ama takım olmak hiç de işlerine gelmiyor bazılarının. "Sistem mistem hikaye, başarı gelsin de antipati falan sikimde değil hacı" kafasındaki taraftar profiliyle bire bir örtüşüyor futbolcularımızın zihniyeti; ki çoğunlukla (hatta tamamen) yerli futbolculardan bahsettiğimi çok iyi biliyorsunuz. Takımda senelerdir oynayanı da, bu sezon geleni de rakip oyuncu takım arkadaşının üzerine yürüyünce kılını kıpırdatmıyor. Terim'in geldiği takdirde futbolcuya dayalı düzeni yıkacağı söyleniyor ki götümle bile gülmem buna; zira kendi değerlerinin bilineceği bir "sistem"i isteyen adamların ekmeğine yağ sürülecek onun gelişiyle, bunu hepimiz çok iyi biliyoruz (bu satırları yazan adam da taraftarlığını askıya alacak bunun gerçekleşmesi halinde).

Senelerdir her maçta 90 dakika koşup, çabalayıp, kafayı her topa sokup kendilerinin yapamadıklarını bir ince pasla yapanlara duydukları nefretin üzerine kurdukları futbol kariyerlerinin kendilerine sağladığı "yorumculuk" işinden ekmeğini kazananlar, götlerine kına yakıp orgazm sigaralarını tüttürebilirler rahatlıkla. Galatasaray'ı yediniz zira -hoş, o hiçbirimize yem olmasa da. Ama gün gelir kırıntılarınızı temizleriz inşallah, o zamana kadar keyfini çıkarın zaferinizin. O zamana kadar, sallayın televizyondan, oturduğunuz yerden. O zamana kadar keyfini sürün saltanatınızın. O zamana kadar beslenin kanımızla.

Ha unutmadan; o zamana kadar, birileri dondursun beni bir zahmet.

The Imaginarium of Doctor Parnassus

2010-10-09T16:45:00.000+03:00

Masalcı yönetmenler içinde Terry Gilliam'ın yeri ayrı muhakkak. Monty Python'dan ayrıldıktan sonraki (ki aslında filmlerinin mizahi yönüne ve ekipten kişilerle yaptığı ortak işlere bakarak bunun tam anlamıyla bir ayrılma olduğunu söyleyemeyiz) 30 küsur senelik kariyerinde fantastik öğeler taşımayan bir filmi olmadı hiç. Gerçeğe en yakın filmi The Fisher King'de bile Robin Williams ve Jeff Bridges Kutsal Kase'nin peşindeydi, gerisini siz hesap edin artık. Filmografisinde zirveye çok yakın bulduğum The Imaginarium of Doctor Parnassus ise tamamen fantastik ve masalcılığı konu aldığını söylememizin mümkün olabileceği bir film. Heath Ledger'ın çekimler bitmeden ölmesiyle rafa kalkan bir proje haline gelse de, film birkaç ekleme ve senaryoda değişikliklerle son halini aldı ve şaşırtıcı bir şekilde konu bütünlüğünde bir bozulma meydana gelmedi.

Hayatını "masalsız/hayalsiz bu evren yıkılır, bir nevi ölürüz hepimiz" düsturuyla (filmin altmetni diyebiliriz buna hatta) yaşayan, Gilliam'ın The Fisher King'de de rol verdiği Tom Waits'in canlandırdığı Şeytan'la (ya da filmdeki adıyla Mr Nick) girdiği tartışma sonucunda "masalların anlatılmasını engelleyemezsin" sonucuna varan, sonra onunla girdiği iddiayı kazanan (sonradan onun kazanmasına izin verip kendisini oyuncağı yaptığını anlasa da), senelerden sonra eski popülaritesini ve ihtişamını kaybetmiş bir masalcı/sihirbaz Doctor Parnassus. Yüzyıllardan beri olduğu gibi Şeytan yine karşısına çıkıp bir oyun daha oynuyor ona; ama bu sefer hikayede başka bir tehlikeli adamımız daha var: Tony. Köprünün altında boğazından asılı bulunan ve kahramanlarımız tarafından hayatı kurtarılan, minnetini Doktor'u ve "hayalhane"sini canlandırmakla ödeyen bu sahtekârı -yukarıda da belirttiğim üzere- Heath Ledger ve onun ölümünden sonra yerine gelen Johnny Depp, Jude Law ve Colin Farrell canlandırıyor -Colin Farrell bu "ikiyüzlü" profiline çok uygun olmuş, hakkını teslim edelim. Bu aktörlerin gelirlerini Ledger'ın kızına bağışladığını da belirtelim. Üçü de onu yakından tanıyan insanlardı (hatta arkadaşlarıydı) ayrıca, Gilliam seçiminde buna da dikkat etmiş. Film Ledger'ı en son The Dark Knight'ta gören ve -benim gibi- özleyenler için müthiş bir fırsat ama tabii ki sadece bundan ibaret değil. Emeklilik -ya da ustalık mı desek?- döneminde müthiş bir eser ortaya koymuş olan Terry Gilliam ustanın bu muazzam filmi -neredeyse- her filmi gibi tekrar tekrar izlemelik. Yeni Örümcek Adam'ı canlandıracak Andrew Garfield'ın ön-gösterim niteliğindeki Anton performansı, yeni yüzlerden Lily Cole, ACAB tadındaki polis teşkilatı taşlaması, modern zamanlara ve ucuz numaralarla insanları yönlendiren reklam sektörüne yapılan eleştiriler (lunapark ve Jude Law'ın TOny'si sahnesini hatırlamak gerek) ve hiç gözümüzün önünden gitmeyen capcanlı renklerle bezenmiş kompozisyonlar şahane. Brazil kadar kafa karıştırıcı, 12 Monkeys kadar karamsar, Tideland ya da Fear And Loathing Las Vegas kadar dumanlı, Time Bandits kadar çocuksu değil ama hepsinden bir iz taşıdığı kesin The Imaginarium of Doctor Parnassus'ın. Ee dedik ya, sonuçta Usta'nın ustalık döneminin eseri bu film. İnşallah daha çok uzun seneler boyunca film çekmeye, hayal kurdurmaya devam eder.

Neşenizi Sikeyim

2010-10-05T22:30:00.001+03:00

Dikkatle izleyin lütfen aşağıdaki linkteki videoyu.

http://ligtv.com.tr/VideoHaber/?r=1&hid=79585

Hala birbirimize "Galatasaray'da sorun ne?" diye sormaya gerek olmadığı belli olmuştu aylar önce zaten de, bu da şüphe bırakmaz artık. Vay ki ne vay. "Galatasaray bir his takımı" idi değil mi? Peeh.

Lyon'da Son Durum

2010-09-27T16:30:00.000+03:00

Cumartesi akşamı, Gerland'a Ligue 1'in lideri olarak gelen Saint-Etienne 17 sene aradan sonra Lyon'u deplasmanda yenmiş oldu Payet'nin müthiş frikik golüyle. Lyon da 7 maçta 4 puan alınan 92-93 sezonundan sonra ilk kez bu kadar kötü bir başlangıç yaptı lige, 7 maçta 5 puan alarak. Geçen sezon ligi 2. bitiren ve ŞL'de yarı final oynayan takımın başındaki Puel'in bu üçüncü sezonu ve beklentiler gittikçe artıyor, özellikle Şampiyonlar Ligi'nde. Takıma Briand, Gourcuff ve Diakhate gibi sağlam takviyeler yapıldı ama Juninho'dan sonra birkaç maç dışında sahada futbol adına pozitif bir şeyler görmek imkansız gibi nedense. Oyuncular Puel'in ateşli motivasyon tekniklerinden sıkılmışa benziyorlar ve gittikçe büyüyen baskıdan çok etkilendikleri de kesin. Böyle durumlarda elzem olan bir liderse şu an yok. Cris, Gourcuff ya da Toulalan ipleri eline alacak pozisyonda değil ve en büyük sorunlardan birisi de bu. Oyuncular, şehre ve dolayısıyla kulübe sinmiş olan "Avrupaî takım" havasının bilincinde olduklarını ŞL maçlarında gösteriyorlar haliyle; o maçlarda bambaşka bir takım oluyorlar ama yerel ligin her zaman farklı olduğunu diğer maçlarda görüyor herkes. Başarısızlığın süresi uzadıkça bunu üzerlerinden atamamanın stresi onları daha çok geriyor. Buna henüz bir çözüm bulunamadı, ilk olarak halledilmesi gereken de az önce bahsettiğimiz gibi, bu.

O maçtan sonra 2500 civarında taraftar stadı terk etmedi ve hem kendilerinin, hem St. Etiennelilerin açtıkları pankartta yazan ifadeleri bağırdılar. Bunun üzerine Aulas sahaya inip taraftarı sakinleştirdi ve aşağıda yazanları söyledi. Sonuç? Tezahüratlar eşliğinde sahayı terk etti. Böylelikle hem taraftara olan saygısını göstermiş oldu, hem Puel'e haksızlık etmedi ama gözdağını da verdi, hem de kriz yönetimi nasıl yapılır gösterdi. Bizim başkanlarımızın ancak şampiyonluktan sonra rakibe laf sokmak veya gövde gösterisi yapmak için sahaya indiklerini düşününce üzülüyorum ama Aulas gibi bir adamın başkanlık yaptığı bir takımı tuttuğum için de ziyadesiyle seviniyorum. Lyon toparlanacaktır, er ya da geç, bu çok önemli değil ama bu zihniyet kulübe hakim oldukça sırtları yere gelmez. İleride Puel giderse -ki büyük ihtimalle bu gerçekleşecek, bu kadar olaydan ve karşılıklı güvensizlikten sonra- Juninho'nun gelmesi olası (zaten kendisi de istiyor bunu). Eski liderin takıma sahada olmasa da yeniden kaptanlık yapacak olması durumu toparlamak için güzel bir senaryo gibi gözüküyor şu an için. Yine de tecrübe kazanıp hocalığa başlaması daha doğru tabii ki. Şimdilik Ekim'e kadar bekliyoruz başkanın ricası üzerine.

Aulas'ın söyledikleri (çeviri için Övünç İldız'a teşekür ederim):

Bugün futbolcular bütün isteklerini sahaya yansıttılar. Saint-Ettienne'in golü bir hakem hatasından geldi. (Puel istifa!) Geçen hafta size sorumluluklarınızı söyledim. Ekim ayı sonunda bir durum değerlendirmesi yapacağız, yapacağım. 17 yıldır Stephan'ları yeniyoruz (Stephaonis St. Ettienneliler). Bu akşam kaybettik ancak gururumuzu kaybetmememiz gerekiyor. Şampiyonlar ligine katılmak gerekiyor, çünkü onlar Şampiyonlar Ligi'ni Play-Station'da oynuyorlar. Problemleri çözmek için bana bir ay verirseniz göreceksiniz en yukarıda olacağız. Kulübe şans verin, Claude Puel'e değil. Zirvede olmak için kulübe , yönetenlere , temsil edenlere şans verin. Çünkü Şampiyonlar ligi en üsttür, gelecek 24 Mayıs ta Wembley'de olmak için şans verin, 24 Mayıs'ta...

30-20

2010-09-13T18:21:00.000+03:00

Başlıktaki sayılar Seyrantepe'deki yeni stadımızın inşasında ölen Gökhan Yavuz ve Raşit Ek'in yaşlarını gösteriyor. Onlar için yapılabilecek ne var, bunlar tartışılır ama şu an için önemli olan adlarını unutmamak, unutturmamak. Endüstriyel futbol denen illetin içinde boğazımıza kadar pisliğe batmış olsak da hala canlı, hala hisseden bir vicdanımız var, en azından öyle umuyorum. Bir tribüne, kapıya isimleri mi verilir, Galatasaraylı işadamları ya da vakıflar ailelerine maddi yardımda mı bulunur, her maçta tribünde Metin Oktay ruhunun yanında bu adamların ruhunun da hazır bulunduğu mu söylenir bilemem; tek bildiğim (ya da haklı olarak umduğum) benim Galatasaray'ım onları ortada bırakmaz, bırakmamalı. Resmi siteden kuru bir başsağlığı haberiyle yetinmemeli.

Not: Lütfen Kanat Atkaya'nın yaptığı çağrıya kulak verin.

Metin

2010-09-13T17:07:00.000+03:00

13 Eylül 1991'de seni sevenleri ilk ve son kez üzdün. Ruhun şad, mekanın cennet olsun "parçalı".

Cehennemin İlk "Odun"u Olsun

2010-09-07T02:46:00.000+03:00

Sezona berbat girsek de Eskişehir'de azcık yürekli oynayınca neler yapabileceğimizi gösterdik herkese. Kaptan ince hesaplar peşinde olmazsa, gelecek vadeden kalecide ısrar edilirse, oyuncular "bir his takımı olduklarının" farkında olurlarsa yenemeyeceğimiz takım yok. Ümitsizliğimiz de son zamanlarda bu durumun ters yönde işlemesinden dolayı idi zaten. Ama canlanma vaktidir artık. Önümüzdeki Pazartesi ASY'de oynanacak Gaziantepspor maçını Bünyamin "The Suratsız Gomser" Gezer yönetecek (yönetmek). Taraftardan tek isteğim, bu maçı "cehennemi canlandırma" maçı olarak görsün, ateşi yeniden yaksın. O ateşin ilk odunu da Bünyamin olsun. Antep'te Galatasaray kaptanı istediği yerden çıkmadı diye önüne geçip sarı kart gösterince hak ettiğini bulmadı belki ama ASY'de istediği at koşturamasın. İki ıslık, beş yuhlama, on "ibne hakem"le tepki koyulmaz. Stadın yıkılmasından gerçek anlamda korkmayı tatsın Bünyamin.

Gerçi ASY'de Volkan Şen'in bile at koşturduğunu gördükten sonra bunları istemek biraz hayalcilik olacak ama...

Bizde hayal ne zaman bitti ki?

Sahte Gurur, Sözde "Duruş"

2010-09-02T00:05:00.000+03:00

Yukarıdaki fotoğraf, kimilerine göre büyük bir gurur tablosudur. Kimilerine bir mesajdır belki de, hatta belki de bir gözdağıdır. Bana göre görgüsüzlükten ibaret, hatta daha fazlası. Ama keşke bu kadarla kalsaydı utancımız. Bu faks örneğinin yayınlandığı duyuruda bahsedilen "Galatasaraylı duruşunu" sergilediğini iddia edenler -orada kalmaya devam ettiklerine göre- kulübün en büyük efsanelerinden Prekazi'yle taşak geçer gibi bir eyleme imza attı yakın zamanda. Şark kurnazı Adnan Sezgin'in şimdiye kadarki icraatleri zaten orada bulunmamasına büyük bir sebepti -tabii ki yaptığı transferlere rağmen!- ama şunu nasıl açıklar, nasıl savunur bilemiyorum. Gerçi ne diyorum ki ben; birkaç hafta sonra yine duygularımızla oynayıp resmi sitede "Prekazi şöyle gönül fethetti, Hagi şöyle güzel konuştu" yazdırmayı bilirler utanmadan. Kim tav olur, orası ayrı.

Prekazi'den Özür Dilensin

Not: İnternet kampanyalarıyla başlayan tepkiler Kewell'ı takımda tuttu, umalım ki diğer tepkilerimiz de bir hashtag'den öte gitsin.

Insua, Misimovic, Diakhate

2010-08-31T05:05:00.000+03:00

Başlığa bakıp fazladan coşmayın, Diakhate'nin Galatasaray'la bir alakası yok. O Lyon'a gitti kiralık olarak. Geçen sezon St. Etienne'de kiralık oynamıştı, Yeşiller 8 milyonluk opsiyonu kullanmadı, o da Dinamo Kiev'e döndü, artık Lyon'da. Opsiyon hakkında bir açıklama yok şu an. Diakhate çok ilginç bir deneyim yaşayacak, önce St. Etienne'de, sonraki sezon Lyon'da oynayarak, Caner Erkin'in transferine benziyor. Neyse, Caner'in adını anıp moral bozmayalım, geçelim Insua'ya. O da kiralık geldi Galatasaray'a, opsiyonun olduğu söyleniyor ama henüz kesin bir bilgi yok. Liverpool'la sözleşmesi 2012'de bitiyor Insua'nın, Genoa ve özellikle Fiorentina'yla adı geçmişti ama o kiralık oynamayı seçmiş gibi. İnşallah kalıcı olur zira bu çocukta büyük potansiyel var. Sol bek için müthiş bir takviye, Hakan da böylece stopere geçer ve ayağı top yapan tandem hayalimiz gerçek olur inşallah. Misimovic için yazacak fazla bir şey yok zira oyuncu hakkında fazla bilgim yok. Onun gelişiyle Elano sola ya da sağa geçer gibi geliyor bana zira ortada beraber oynarlarsa orta sahadaki yumuşaklık daha da artar. Teknik mevzulara fazla girmeden hayırlı olsun deyip bitirelim.

Girdi mi Sezercik?

2010-08-29T23:54:00.000+03:00

Yavşak seni.

Bravo Galatasaray, ite-köpeğe dersini verdin. Teşekkürler, en azından bugün başım dik gezebildiğim için.

Saturday Night Fever #2

2010-08-28T23:54:00.001+03:00

- Gourcuff resmen üzgün kaslı değil mi? Futbol seven kız'ı seviyoruz ama onların büyük bir kısmı bizle değil, bu yakışıklı piçle ilgileniyor. Lyon'a gelmemiş olsan çemkirecektim lan Yoann, ama parçalı'yı, pardon kırmızı-mavi'yi giyiyorsun sonuçta. Bol bol da fangirl getirmiş oldun kötü mü. Ehehe.

- Fangirl diyorum yahu. Ulan belki adam takımı şampiyon yapacak ben nelerin peşindeyim. Yine de; "Haydi Kızlar Lyon'a!" kampanyasını başlatmış bulunuyorum. Haydi gızlar Lyon'a.

- Speed Slicer diye bi zamazingo var, küçük burjuvalığa özenip aldık üzerinize afiyet, birkaç gün önce de beğenmeyip iade ettik. "Biz bu boku niye yedik" bilmiyorum ama başka bir şeyden bahsedeceğim. Alacak olursanız -ki kullanışlı gibi değil gibi- tutacağı olmadan katiyen kesme işlemi yapmayın. Başparmağımın selamı var, o diyor bunları ben demiyorum. Kanama durmadı yahu yarım saat.

- gGg Güllaç gGg

- Galatasaray birçoğumuz için son kale oldu çocukluğumuzdan beri, sevgili Oğuz'un dediği gibi. Bizi başarıya, kupaya alıştırdı, hiç üzmedi. Nitekim bu başarılarla büyüyen taraftardan embesil, başarıya tapan, çok isteyen az veren bir nesil yetişti. "14 seneeeöeöeöeö" diye bağırıp 14 ay sabredemeyen, parasının karşılığını isteyen bir müşteriye dönüşen, gördüğü tek şey deli gibi saldırmak olduğu için takıma gelen her futbocudan 'ruh' isteyen, takım gerçekten küme düşse protesto (peeh) edip maçına gelmeyecek olan iğrenç bir nesil. Biz de başarılarla, kupalarla büyüdük ama bu kadar talepkâr olmak çok ters bana, taraftarın geri kalanına da ters olmasını istiyorum, çok mu? Ne tribünde, ne internet ortamlarında birlik yok; büyük kısmı "Herkesin Galatasaray'ı ayrıdır" lafına inanan bir güruhtan birlik beklemem belki yersiz ama başka çarem de yok ki. Total Futbol'dan, sahayı pasla kat etmekten, yıldız futbolcudan, 4-3-3'den önemli olan bu, beraber olmak. Bursa kenti şampiyonluk, Trabzon şehri Şenol Güneş, Beşiktaş semti yönetim karşıtlığı (davalarına ihanet etmeye başlayanlar olsa da aralarında) etrafında toplanmışken Galatasaraylılar neyin etrafında toplandı? Neyi istiyor Galatasaraylılar? Her şeyden önce düşünmemiz gereken bu. Yoksa takımdan beklediklerimizin gerçekleşmesi için Arap sermayesinin buralara uğramasını beklemek zorunda kalacağız bu gidişle. Şu zor günler taraftar için bir sınav bana göre; gerçekten "sevinmek için sevmeyenler"i bu günlerde görüyoruz, göreceğiz. Kaptanına "taraftara küsülmez" diye kızan taraftar takımına küsme hakkını kendinde görmemeli; çocukluğundan beri gördüğü en büyük başarıları yaşatan takımı yere düşmüşken, şark kurnazının biri bir yandan "O takım karşısında Galatasaray'ı bulmayacak" derken, ne oldum delisi şımarık topçunun biri ASY'de futbolcumuza, taraftarımıza diklenme cüretini gösterirken, gazete dedikleri o paçavralarda söylemlerimizle alenen dalga geçilirken, yalan haber yapılırken, taraftarın yapması gereken takımı tutup yerden kaldırmaktır.

- Bu "yeni nesil taraftar" tabirine de uyuz olanlar var biliyorum ama benim bahsettiklerim tepkisi samimi olmayanlar. Florya'yı basıp futbolcuyu tartaklasa benim gözümde daha samimi olur bu tepkiler ama yapamazlar zira ne verdiler ki ne istiyorlar takımdan? Bunun bilincindeler. Her şey samimiyette bitiyor işte. Gerçekten istediğini alamadığına inanan taraftarın tepkisi böyle olmaz, buna inanmam imkansız.

- Harbiden, şu Fikret Ünsal denen herif çok sinirlendirdi beni ama "it ürür kervan yürür" de diyemiyorum zira kervanın yolcusu kalmadı hacı.

- Öyle bir durumdayım ki, maç yazısı yazmak falan zul geliyor şu sıralar. O kadar gençliğimin amına koydu Galatasaray. Yalnız o tezahürat da ne güzeldir değil mi, bir de içi boşaltılmasa. "Canın sağolsun"u candan söyleyebiliyorsanız içiniz rahat olsun.

- Galatasaray Formaları blogunda şöyle bir mevzu var, göz atmanızı tavsiye ederim.

- Gareth Bale nasıl coşuyor ama? "Tottenham'ın solu, Katalunya yolu" demişti Twitter'da vakilinchuk. Yeni Giggs de olabilir tabii, Fergie birkaç sezon içinde bırakmazsa. Ireland'ın da bir sonraki durağı United olur gibi geliyor bana hatta. Liverpool olsun daha iyi tabii.

- Worms Reloaded isteyenler, goşun lan goşun. Crackini falan yapın, Skidrow klasörü crack klasörü yerine geçiyor unutmayın. Sonra gelip yorumlarda yardım istemeyin!!!11bir

- Mourinho "Manchester'ı çalıştırırım ama Liverpool bana göre değil" minvalinde bir şeyler söylemiş. Ha şunu bileydin. Pis herif.

-Mecid Mecidi filmlerini izleyin. İlk olarak Reng-e Hûda'yı izlemiştim, aradan aylar geçti filmi yazamıyorum çünkü altından kalkamayacağıma emin olacak kadar saygı duyuyorum filme. Her filminde kalbinizin bam teline dokunan bu güzel adamın 4 filmini izledim, diğerlerini de en kısa sürede bitirmeye niyetliyim. İran sinemasının neden bu kadar meşhur olduğunu anlayacaksınız Mecidi'nin filmlerini izledikten sonra.

- ŞL gruplarında Lyon kek gruba düştü; Benfica, Hapoel Tel Aviv ve Schalke 04. Gruptan 15 puanla çıkmamız gerekiyor bence. Barcelona ise Panathinaikos, FC Copenhagen ve Rubin Kazan'la aynı grupta. Onlardan da 18 puan bekliyorum. Avrupa Ligi'ndeki Liverpool'umuzun grubunda da Steaua, Napoli ve Uthrect var. Puan tahmini yapamıyorum zira çok karışık Liverpool'da durumlar. Yazının yazıldığı şu saatlerde Mascherano Barça'ya gitti, Meireles de Liverpool'a gelecek gibi. Defansif açıdan güçsüzleşsek de Meireles çift yönlü bir oyuncu ve onun gelişiyle takımdaki köprü vazifesi artık sadece Gerrard'ın omuzlarına yüklenmemiş olacak, bu yönden müthiş bir transfer. Çirkefliği başka mevzu tabii.

- Ibrahimovic Milan'a gitti. Bu sezon kiralık, 24 milyon satın alma opsiyonu da var. Gider gitmez "Milan'la her şeyi kazanmak istiyorum, Avrupa'nın en büyük kulüplerinden birine geldim, hatta Barça'dan bile büyük" demiş bir de yavşak yavşak. Geçen sezon da en iyi takıma geldim ayağı çekiyodun Zlatan? Adam sanmıştık lan seni. Performansını takipte olacağım belki ama eskisi kadar sevemeyeceğim kesin. Daha topun peşinden koşmayı öğrenecektin ulan. "Guardiola son aylarda benimle konuşmadı, odaya girdiğimde odadan çıktı" demiş, bunun üzerine Pep'in de açıklama yapması farz oldu. Özetle, Barça'da takım içinde egosunu törpüleyemedi, ben haksız çıktım, o da aradığını bulamadı. Böyle giderse ŞL falan da kazanamayacak bence. Milan'da oradaki Brezilyalı popülasyonunun alışık olduğu pohpohlanmaya kavuşur ve futbol oynama isteği canlanır. Yine de çok sinirlendim, üzüldüm ve hayal kırıklığına uğradım. Ibra için "egosu büyük" diyenlerle dalga geçmiştim, hepsinden özür dilerim.

- Şaka maka Milan süper transfer yaptı. İhtiyar heyetine bak lan sen.

- Fanatik'e bu kansız, haysiyetsiz, şerefsiz kapağından dolayı haddini bildirecek bir yönetim, bir kaptan, bir taraftar yok bizde. Ümitsizliğim bu yüzden.

- Yine de şu kötü günleri yaşamamız daha hayırlı olacak gibi geliyor bana. Taraftar bir emelin etrafında toplandı; kimin suçlu olduğunu gördü, haksızı korumaya and içti en azından (bir kısmı tabii). Hala "romantiksiniz yaaa" "devrim size mi kaldı yaaa" diye küçümseyenler olsa da desteği çekmemek, doğru yere doğru tepkiyi göstermekten çekinmemek lazım.

New Apprentice

2010-08-27T01:18:00.000+03:00

Benim için Arda Turan artık Darth Vader'lığını tamamlamıştır. Bilen bilir ki en fanatik "ardaturansporlu" ben oldum hep; fakat zamanında delicesine, hesapsızca, sırf benim için sahada her şeyini ortaya koyuyor diye tüm falsolarını görmezden gelerek savunduğum adamlardan sonraları nasıl nefret ettiysem Arda da kendinden öyle uzaklaştırıyor beni artık. Kaptan yapıldığında 'yakışır' dediğim, acıdan yüzü ekşidiğinde kalbimin acıdığı, samimiyetine, iyi niyetine delicesine inandığım adam bu değil. Florya'daki kokuşmuş yeniçeri mirası onu tamamen ele geçirmiş vaziyette. Yanına kattığı birkaç adamla (ki birisi de Hakan Balta'dır) kazan kaldırma işlemlerini tamamladılar. Bunu şimdiye kadar görmezden gelmedim ama Arda'nın içinde hala iyi bir şeyler olduğuna inanıyordum, şimdi de inanıyorum gerçi ama artık kolları-bacakları kesik durumda, akıl hocasının (hocalarının) gözetimi altında o. Ne zaman birisi gelip onu kurtarır, ne zaman yeniden Anakin olur bilemiyorum ama tarafım bellidir: Frank Rijkaard oley!

Not: Tabii ki Arda'yı silmiş değilim, ama içinden o yeniçeri ruhunu söküp atmadan kendisine karşı eskiden hissettiklerimi hissetmeyeceğim.

Yoann Gourcuff Lyon'da

2010-08-24T01:55:00.000+03:00

Gourcuff birkaç aylık flörtten sonra Lyon'da. "Bordeaux satmak istemezse yapacak bir şey yok" minvalinde sözler sarf etmişti Aulas bundan birkaç hafta önce; Gourcuff gelmek isteyince Bordeaux da Tigana da engelleyemedi haliyle bu durumu. Puel'in 4-3-3 eğilimlerinin yanında ofansif orta sahalı sistemlere de soğuk olmadığını biliyoruz. Gourcuff'ün etrafında şekillenecek bir takım, varyasyonlarını fazlasıyla çeşitlendirir, elini de güçlendirir. İki sezon önce Blanc'ın takımında şampiyon olan (hatta takımı şampiyon yapan) Gourcuff, aynısını Lyon'da da yapabilecek bir adam, ama şüphesiz ki gözü daha yükseklerde. Şu ahvalde ne Arsenal, ne de başka bir takım Bordeaux'ya ciddi bir teklifle gelmeyince Gourcuff ülkesinin en büyük sıçrama tahtasını tercih etmek durumunda kaldı. Porto'nun 3 milyona Otamendi'yi aldığı saatlerde Lyon'un 22 milyona Gourcuff'ü alması kısmen haklı eleştirileri beraberinde getirebilir; Lyon uzun zamandır kelepir oyuncu transfer etmiyor (Briand'ın böyle bir transfer olması ihtimali var tabii, zaman gösterecek bunu da) ki başarısının kaynağında bu vardı, eleştirisi gibi. Ama Lyon'un bu süre zarfında alt yapısında gösterdiği gelişime vakıf olmayanların bunları söylemesi çok normal. Halihazırda Gassama, Grenier, Tafer, Lacazette gibi gençler A takımda oynayabilecek ya da büyük patlamalar yapabilecek durumda ve yeni jenerasyon her geçen sene daha çok etkiliyor izleyenleri. Aulas gibi futbolu bilen bir başkan -hatalar yapsa da- tabii ki bunun farkında ve hiçbir şeyi aceleye getirmiyor, özellikle son zamanlarda. Alt yapıdan çıkan futbolcuyu önce iyi bir rakama satıp sonra arkasından koşması yanlış olsa da, halen 4. ligde futbolcu aradığını görmek güzel. Bir sezonda 70 küsur milyon harcaması -görece- yanlış olsa da 6 milyona Briand'ı aldığını görmek güzel. Altyapıdaki oyuncular hakkında (misal Belfodil) mantıklı yorumlar yapabildiğini görmek, hocasının arkasında durduğunu görmek, yani futboldan gerçekten anladığını görmekse en güzeli muhakkak.

...

2010-08-19T22:58:00.000+03:00

SS-GS Maçı Sonrası Ahval

2010-08-14T23:44:00.000+03:00

Taraftara şöyle bir bakınca şunu rahatlıkla iddia edebilirim ki kimsenin bir şeyleri feda edeceğini sanmıyorum. Kime sorsan "harala-gürele, vur-kır-parçala, son dakikada ofsayt gol at, uzaktan bir gole bel bağla, önde bas" futboluyla gelecek şampiyonluğu ister misin, diye, kabul eder bence. Üzüntü-sinir-hayal kırıklığı sonucunda yaşadığınız duygu patlamalarını yanlış yere yönlendirmemeniz gerekiyor ama herkesin bir hedef araması normal aslında. Şu ahvalde suçu yükleyeceğiniz makamın bu adamları bir şeyleri değiştirmek adına değil de, birilerine psikolojik baskı kurmak/isim yapmak adına getirdiği aşikar olanlar olduğunu göremiyorsanız, futbola bakışınızı gözden geçirmenizi tavsiye ederim. Takımın kalecisi yok, beklerinden birisinin kafası nerde bilinmez, diğeri bek bile değil, orta sahadakilerin top kontrolü şu satırların yazarından daha kötü, forvet o şanssız sakatlıktan kurtuldu mu belli değil, diğer forvet oyunda olsa her dakika kendisine top şişirileceği aşikar, sağlam olan tek adam skorun tüm yükü üzerine kalan kaptan... Taraftarın ikinci şansı tanıyacağı oyun kurucu gönderilip yerine başkası getirilecek (muhtemelen bir sezon sonra gönderilmek üzere), daha ilk günden hiç kredi tanınmayan bir kalecinin ardından ondan beterlerine kalınmış, alt yapıdan çıkan gençler üflesen düşecek halde, başkanın çıkıp dalga geçer gibi "bizde transfer bitmez" diyor, bu durumda suçlu Rijkaard öyle mi? Hadi ordan.

Hiçbirimizde affetme kültürü yok, hiçbirimiz bir şeylerin değişmesi için 2 senenin yetmediğini anlamak istemiyor. Boka batmış bu sistemin içinde ondan nasıl faydalanacağımızı düşünüyoruz, ondan kurtulmak yerine. "Buralarda bu sistem olmaz yeaa"dan tut da "bizim futbolcumuz değişmez abi"lere kadar her boku bildiğimizi iddia eden laflar sarf etmekten vazgeçemiyoruz. Tüm ümitsizliğimiz, tüm memnuniyetsizliğimiz, tüm negatif enerjimiz futbolcumuzun, hocamızın üzerine aksettirilmiş; ne onların bize verebileceğine inandığı bir şey var, ne bizim onlara güvenimiz. İki tarafta da tedirginlik, gerginlik had safhada. Ve bu beni Fener'den 6 yemekten, HSV'ye 2-0'dan maç vermekten, Sami Yen'de Kocaeli'ye 5-2 yenilmekten daha çok üzüyor/korkutuyor.

Sen, Galatasaray taraftarı; eğer şu çarpıklık içinde, bu çarpıklığa kurban giden adamları korumak yerine bunun mesullerinden son bir iyilik (peeh) beklersen, bugün sövdüğün zihniyetin yarın kaos futboluyla getireceği şampiyonluğa tav olursan, birileri bu adamların kuyusunu kazarken sen de buna ses çıkarmazsan yazıklar olsun sana. Aklını başına topla, Rijkaard'ı getirip ona gerekli ortamı sağlamayan zihniyetle çatış, Rijkaard'la değil.

Saturday Night Fever

2010-08-08T02:59:00.000+03:00

- Akraba ziyareti nedir hacı yahu?

- Akraba sofralarında "az koy" aslında "doldur tabağı" demektir. Şimdiye kadar istisnasız bir şekilde, bu uyarım bana bol bol gaz ve mide spazmı tehlikesi olarak döndü, bundan sonra da dönecek gibi. Yahu çok koyma işte, 4 tabak dolu dolu yemek bende o süslü salona osuramama rahatsızlığına sebep oluyor, emin ol o olmasa daha çok gurur duyarsın misafirperverliğinle. Lütfen sevgili akrabalar. Lütfen. Bak halâ.

- Trabzonspor geçen sezon birkaç maçlık bir "güzel oyun serisi" yakalamıştı güzel adam Şenol Güneş'le. O aralar gıptayla izlediğim takım sezon sonuna kadar bir kez daha zevk vermemişti fakat süper kupa maçındaki takım çok daha iyi olduklarını gösteriyor. Yere batasıca Türk futbolunun karakteristiği olan sert-çirkef oyunu sergilemeye pek hevesli Bursaspor karşısında ilk yarım saat -hatta ilk yarı- güzel bir oyun oynayamadılar ama gollerden sonra moralini kırdıkları Bursa karşısında asıl oyunlarını gösterdiler. Kupayı da hak ettiler sonuna kadar. Helal olsun.

- Bursaspor'a karşı bir nefretim falan yok ama sevemiyorum bu takımı. Öncelikle şu "Anadolu devrimi" masalına inanmadığımı belirteyim zira "Anadolu-Bizans" ayrımı bir "ötekileştirme" projesinden ibarettir. Bundan holiganizmin ve linç kültürünün dibine vurmuş taraftarlar ve şark kurnazı yöneticiler faydalanıyor. Eski Türk filmlerindeki "biz okumadık amma, yüreğimiz büyüktür haa" diyen hademelerin ezikliğinde bir "Anadolu takımı" imajı yaratıldı son birkaç senede. Bunda hepimizin payı büyük; transferlerde usulsüzlük yapan İstanbul takımlarından tutun, yanlı-şovmen hakemlere, satılık medyadan tutun başarıya tapan taraftarlara kadar hepimizin. Ama çocukluğumuzdan beri bize aşılanan o meşhur "ötekileştirme"nin pençesine düşmeden çözülmeye çalışılmalıydı bu sorunlar; etik dışı işlerin İstanbul takımları tarafından yapılması sonucu "Bizans" yakıştırması yapılıp, Anadolu takımları aynısını yapınca "hep onlar mı yapacak canım" acındırması yapılmamalıydı mesela -ki halen yapılıyor ne yazık ki. Oluşturulan bu hava neticesinde "anti-İstanbul" nefreti bir tarafta, "küçük takım işte" illüzyonuyla oluşturulan hor görmeler diğer tarafta yemeye devam ediyor bu ülkenin futbol seyircisinin beynini. Bu ülkenin "ipi elinde tutanları" gerçekten Anadolu takımlarını şampiyon yapmıyordu ise de Bursa bunu aşarak bu geyiği öldürmüş oldu, sırf bu yüzden takdiri hak ediyorlar aslında. Senelerce yapılanma sorunlarını, profesyonellikten bihaber hamleleri, altyapı eksikliğini, istikrar cehaletini ve yoksunluğunu "Anadolu'dan şampiyon çıkarmazlar yea"ya bağlayanların ağzını kapattı Bursaspor, helal olsun. Ama işin diğer tarafında da şu var ki; yukarıda anlattığım sebepler yüzünden Bursaspor'un şampiyonluğuna "Anadolu devrimi" romantiği gözüyle bakamayacağım, kusuruma bakılmasın. Başardıkları büyük iştir, ama buna "yıktık Bizans'ın saltanatını" gözüyle bakanlara da hoşgörüm yok. Bursaspor antipatimin başka bir sebebi daha var ki o da bize olan sebepsiz nefretleriydi, ASY'de olsun Bursa'da olsun ortamı germek için çok uğraşırlardı ve bu da takdir edersiniz ki kendilerini sevmeme engel oldu. Bariz "İstanbul takımı nefretleri" onlarda da vardı ayrıca. Ha aynısı belki Trabzonspor'da da var ama ben Trabzonlu arkadaşımdan "Fener'i şampiyon yaptığınız o seneye kadar Trabzon'da herkesin ikinci takımı Galatasaray'dı" lafını duymuş birisi olarak onların bu nefretini anlayabiliyorum, onlara hak verebiliyorum. Ama Bursa'nın bu sebepsiz nefretini anlayamıyorum işte.

- Sercan neden oynatılmıyor, neden rotasyon oyuncusu muamelesi görüyor? Bilen var mı? Hayır uzun santrfor tercihine lafım yok ama Manchester'ın istediği adamı oraya göndermedin, BJK'ye ya da GS'ye de göndermiyorsun, kulübede neden oturuyor arkadaş? Sol açıkta bile Volkan'dan daha etkili olur yahu. Sakatlık makatlık hikaye, sakatlığı geçince de kadroya giremediğini gördük.

- Selçuk İnan'ı Trabzon'a kaptırmamalıydık, o kadar. Sarp 40 yılda bir Xavi pası atsın diye bekliyoruz şimdi işte.

- Geçenki maçta Prekazi "yıldız oyuncu ne demek... bak Arda 70 dakkada bir şey yapmadı, mikkemmel bir gol attı" diyerek tanımladı ya yıldız oyuncuyu, işte Teofilo da Güney Afrika'daki Higuain misali hiçbir şey yapmadan 3 gol attı. Golcü bu demek sanırım. İlk ve üçüncü gollerdeki gol sezgileri, ikinci goldeki müthiş bitirişi gol sanatının olmazsa olmazları. İlk yarı bitene kadar "ne diye aldılar lan bu adamı" diyordum fakat oynatmakta ısrar edilirse -aşağı yukarı her Güney Amerikalı gibi- ligin tozunu attırabilir.

- Onur Kıvrak yeni Şenol Güneş malumunuz. Kaleci yetiştirmekte teknik direktöre büyük iş düşüyor gerçekten de. Hele ki o teknik direktör eski bir kaleciyse, bir de eski bir "efsane" kaleciyse yetiştirdiği adam böyle bir kaleci oluyor. Bizim milletin anlamadığı bir şey var, yapısında olmayan mı desek yoksa; şu sabır olayıyla alakalı bir bok bilmiyoruz. Leo Franco'nun geldiği zamanı hatırlayın; "abi" blogculardan tutun kavedeki Galatasaraylı'ya kadar herkes Mallorca maçındaki performasını kafasından silmeyi aklına getiremedi. O masum gibi görünen ön yargı bu adama hiç kredi tanımamayla devam edip Fener maçında patladı, adam insaflıymış ki bizi de süründürmedi sağolsun. Yoksa hala takımdaydı, izlemeye de mecburduk. İşte Şenol Güneş bunları hepimizden iyi bildiğinden Onur'a güvendi, güvendirtti, arkasında durdu, sonuç ortada. Ders alırız umarım, tabii Aykut gibi karakter yoksunu adamların "Türk kalecilere bi güvenseler, ah bi güvenseler" acındırmalarına kanmadan!

- cCc AOÇ Dondurması cCc

- Mevzu bilgisayar oyunları ve Avrupa futboluysa, şovenistin önde koşanı bayrak taşıyanıyım arkadaş. Mevlüt'ü ne çok sevdiğimi biliyorsunuz, bu gece Ligue 1'in açılış golünü attı. Halen son vuruşlara çok sıkı bir şekilde çalışması lazım ama şu haliyle de 2 maça bir gol ortalamasını yakalaması çok muhtemel gözüküyor. İyi futbolcu olmasının yanısıra mükemmel bir karaktere sahip olması da onu çok farklı kılıyor gözümde. "Tanrı Türk'ü korusun ve yüceltsin" kafasında değilim ama bu adamları oralarda izlemek güzel lan. Kabze'ye de başarılar dileyelim bu arada. Ayrıca Mevlüt coşarken bizim salaklar Monaco'ya gol atamıyordu. Hmpfs.

- Yıldız oyuncu dedik ya yukarıda, Dünya Kupası sırasında tweetlediğim şeyleri buraya da yazayım: Forlan bu kupada beni büyüledi. Bize attığı goller nedeniyle çocukça bir nefret beslediğim bu adamı artık çok takdir ediyor ve kendisine büyük sempati besliyorum. Forlan milli takımında bir Zidane, bir Hagi etkisi yapıyor. O her duran topun başındaydı, her golün içindeydi, etrafına yaydığı pozitif enerjinin yanında rakibe bariz bir korku salıyordu gerçekten de. Onun sahada olması Uruguaylı futbolcular için özgüven kaynağı oldu, oyun kurucu bir forvet oyuncusu (Del Piero-Totti-Alex) olmamasına rağmen tam da o tarz bir klasik performans sergileyen bu "yıldız" oyuncu, çok büyük saygımı kazandı. İnşallah bir gün yollarımız kesişir kendisiyle, herhangi bir takımımda.

- Gregory Coupet'yi çok seviyorum. Hayatımda gördüğüm en centilmen futbolculardan, en çocuksu ruha sahip adamlardan. PSG'de oynaması benim için kesinlikle sorun değil. Zaten ne PSG'den, ne de St. Etienne'den bir Fransız gibi nefret etmiyorum. PSG de ayrıca Bodmer'i de alarak iyice sempatikleşti gözümde. Antoine "Obama" Kombouare'ye tanıdıkları şans ve istikrara inanmaları takdirimi kazandı. Orta sahayı biraz daha güçlendirirlerse Mevlüt-Sessegnon-Nene-Hoarau hattıyla çok can yakarlar.

- Eğer hayattan soğuduysanız, bir şekilde İkbal'le Diyar Diyar programını bulup birazcık izleyin. Anında öyle olmadığınıza şükredeceksiniz. Sahteliğin, samimiyetsizliğin, hor görücülüğün kitabını yazmış kadın.

- Luis Suarez denen herifi hiç affetmeyeceğim. Ve evet, aynısını Arda yapsaydı ona da "afferin oğlum" demezdim, onu da sonsuza kadar affetmezdim. Başka argümanlarla gelin.

- PSG-St Etienne maçındaki golleri görmeniz şiddetle tavsiye edilir. Seksi goller için tıklayın!

- Genoa neler yapıyor öyle yahu. Motta, Milito, Borriello gibi satışlardan sonra Rafinha, Miguel Veloso, Zuculini gibi kelepir sayılabilecek transferler yaptılar. Hatta bizim Insua'yı da alacakları söyleniyor -inşallah öyle bi şey olmaz. İtalya'nın Porto'su mu olacaksınız lan siz başımıza?

- Fransa Ligi'nde maksimum 7 milyonluk transfer yapılmış bu sezon, o da M'Bokani transferi. Lyon geçen sezonki çılgınlıktan sonra çok para harcamadı (6.5 Briand'a, o kadar), diğer takımlar da kadroları korumayı düşündüler her şeyden önce, yani bir hareketlilik olmadı ama yine de forza Ligue 1! Son senelerdeki "abi maçlarda gol olmuyor yeaa" klişesini aşanlar bu ligi izlemekten zevk alır emin olun.

- Yeni reklam anlayışı acayip. Turkcell ve Fiat reklamlarına bakın, insanlar markalardan duydukları memnuniyeti dile getiriyor. Kimisi şarkı söylüyor, kimisi "Doblo süper hacı" diyor, velhasıl, bu ne lan!

- Rıdvan Dilmen'in her lafı GS'ye getirmesini eleştirip Tamburacı'nın aşağı yukarı her yazısında Fener'e soktuğu laflarla övüneni evladım olsa sevmem, üstüne döverim hatta. Yavşaklığın alemi yok.

- İslam Çupi'nin "lavabona sokar sonra" sözlerindeki ırkçılığı (o Galata kulesi dibi eski yahudi kılıklı eskiciye benzeyen) ve holiganizmi göremeyenlere Nedret Göz Hastanesi'ni öneriyorum. "Nedret Göz Hastanesi, şeytanın gör dediği!"

- No Ntv Spor tepkisini anlamamakta diretenlere ise Hagi'den geliyor, tıklayınız efendim.

- Hagi deyince, izlediğim en güzel Hagi videosu şu olabilir. Aman yarabbi, ne güzel hazırlamış arkadaş, elleri dert görmesin.

- Liverpool farklı bir havada Joe Cole'den sonra. Twitter'da bir Liverpoollu'nun dediği gibi; "He is fucking boss. Loving his link with Gerrard already."

- Bu arada Güntekin Onay da "Liverpool Chelsea'nin yedeği Joe Cole'ü kurtarıcı diye aldı" da dedi tam oldu. Hacı Rıdvan'ın yanında duran ya huyundan ya suyundan, anladık da, "kurtarıcı diye oyuna aldığına bak hoca!" diye bağıran kave adamından farkın var diye sevmiştik biz seni be. Yine de samimiyetine inanıyorum ben.

- Lyon Briand'dan başka transfer yapmadı, üşüyoruz Aulas Reyiz modundayım ama takımı özgüveni yerine gelmiş gördüm ya, daha da ölsem gam yemem. Zaten şimşek hızındaki Lacazette, "Fransız Kaka" Grenier, Novillo, Pied gibi gençler de heyecanlandırıyor bol bol. Kallström'ü de buralara göndertebilseydim, neyse... Yine de o Monaco yenilmeliydi arkadaş!!!!1!bir

- Bizim ligin kalitesi de gözle görülür şekilde artıyor; Guti, Quaresma, Schuster, Jaja, Cana, Stoch, Insua, Vittek, Sestak, bunlar çok iyi transferler - en azından kağıt üstünde. İnşallah kalıcı olurlar en azından birkaç sezonluğuna. İnşallah ülkece sabır denilen şeyin bir sezonluk olmadığını idrak ederiz. Ve inşallah kendi takımımıza gelmedi diye "sizi sisteme uymaz o" illüzyonuyla bok atmayız rakibin transferlerine.

Cevad

2010-08-05T20:26:00.000+03:00

Öncelikle şunu belirteyim, şu maç Galatasaray taraftarının ruh halini özetledi zira "gülme Fener'e gelir başına"dan çok genel profile hakim bir ümitsizlik vardı taraftarda. Ama Allah'tan bi kaza olmadı da sezona fiyaskoyla girmedik (henüz). Aslında böylesine gazozuna yapılan bir maçı bloga da yazmayacaktım ama Prekazi klavyenin başına geçirdi beni. Galatasaray'dan ayrıldıktan sonra sanki efsane sıfatını onlara veren bu takım değilmiş gibi kan/kin kusan, taraftarın kafasındaki hatıralarını yıkan, seneler boyunca ekmek yedikleri kaba pisleyen o sözde efsaneler bu adama baksın da "aşk" ne demek öğrensin. Cevad Prekazi "Aşk ve iş başka. Galatasaray aşkım benim. Onların bana olan sevgisini saygısını ölene kadar unutmam." derken diğer efsaneler Lincoln'ü yemekle, Arda'yı yanlarına çekmekle, "bu Benfica da eski Benfica değilmiş yea" deyip utanmadan sırıtmakla meşgul. Hep kendime sorardım, ben bu adamı niye bu kadar çok seviyorum diye, boşuna değilmiş. Maçın sonlarına doğru Partizan'dan bize önerdiği Branislav Jovanovic'i anlatırken heyecanı sesinden belli oluyordu, "Rijkaard'ı okuyorum... kitap gibi, haha şaka" derken ise Monaco'ya o golü attıktan sonra sevinirken gösterdiği çocuksu ruhu hissediliyordu. Şu gergin ruh halimize ilaç gibi geldi Cevad vallahi. İnşallah Gica'ları da alır yanına, buralara gelir uzun süreliğine.

Blanc ve Yeni Fransa

2010-08-05T13:36:00.000+03:00

İrlanda maçı ve Ray "16. Louis'den beter" Domenech'ten sonra Fransa'nın seveni (varsa da) kalmadı gözlemlediğim kadarıyla. Bense önceden beri bir sempati duyardım Fransa'ya fakat şu son birkaç senede bu sempatim de rafa kalkmıştı. Ama Blanc'la başlayan değişim Zidane'lı kadronun verdiği sempatiyi (sadece futbol bazında tabii ki) yeniden kazanacak gibi gözüküyor. Bugün, 11 Ağustos'ta Norveç'le yapılacak 22 kişilik hazırlık maçı kadrosu açıklandı. Benzema, M'Vila, Menez, Mexes, Sakho, Tremoulinas, N'Zogbia, Ruffier gibi isimler sürpriz gibi gözükebilir ama Blanc'ın çok daha adil ve aklıselim davranacağını bilenler için değil aslında. Bordeaux'daki Gourcuff odaklı 4-2-3-1'ini milli takımda da devam ettirmesi olası; ileride futbola kafasını verebilecek bir Benzema, arkasında Gourcuff-Nasri-Ben Arfa, onların da arkasında Ligue 1'de bol bol bulunan "işçi" ön liberolar (Sissoko, Matuidi, M'Vila gibi), ve kendisinin de belirttiği gibi yeni bir stoper tandemi -Mexes, Sakho, Rami, hatta belki de Squillaci- oluşacak tahminimce. Güney Afrika'da gördüğümüz Almanya'nın kozmopolit yapısı aslında çok önceden Fransa'da vardı; Zidane'la, Thuram'la, Desailly'yle yakalanmıştı bu havayı ama yazının başında belirttiğim sebeplerden (ve daha bir çok başka sebepten) dolayı bariz bir antipati topladı bu takım, ama kadroyu okurken "Charles... Aznavour, pardon N'Zogbia" diyebilecek kadar neşeli olan, yeteneğine ve adaletine inanılan bir adamın başında olduğu bir milli takım futboluyla övgüleri ve sempatiyi hak edecek gibi gözüküyor şimdilik.

GARDIENS : Stéphane Ruffier (Monaco), Nicolas Douchez (Rennes).

DÉFENSEURS : Rod Fanni (Rennes), Adil Rami (Lille), Philippe Mexès (AS Rome/ITA), Mamadou Sakho (Paris-SG), Benoît Trémoulinas (Bordeaux), Aly Cissokho (Lyon), Mathieu Debuchy (Lille).

MILIEUX : Lassana Diarra (Real Madrid/ESP), Moussa Sissoko (Toulouse), Yann M'Vila (Rennes), Samir Nasri (Arsenal/ANG), Yohan Cabaye (Lille), Charles N'Zogbia (Wigan/ANG), Blaise Matuidi (Saint-Etienne).

ATTAQUANTS : Hatem Ben Arfa (Marseille), Karim Benzema (Real Madrid/ESP), Loïc Rémy (Nice), Jimmy Briand (Lyon), Jérémy Ménez (AS Rome/ITA), Guillaume Hoarau (Paris-SG).

It's Just A Freight Train Coming Your Way

2010-07-31T15:17:00.000+03:00

Rijkaard geldiği gün sevinçten dört köşeydi Galatasaraylılar. Futbola saygısı olan diğer takım taraftarları da bu futbol efsanesinin ülke topraklarına ayak basmasından dolayı mutluydu tabii ki. Herkesin hakkında az-çok bir şeyler bildiği bu adamı ve planlarını aslında "çok az" kişi biliyordu. İşte o kişiler bu hamlenin ne kadar önemli olduğunun farkındaydı fakat endişeleri de vardı zira Türkiye'deki futbol ortamı böyle hamlelere müsait değildi.

Nitekim endişeleri onları haklı çıkardı ve bugünlerde Rijkaard ve Neeskens ciddi bir biçimde tartışılmaktan öte "istenmiyor" artık ülkemizde. Gazetelerden "insanlık yoksunluğu"yla, 'kave'lerden "basiretsizlik"le, alternatif medya (he-heyt) bloglardan "olmayacak abi"lerle tanımlanıyor bu adamlar. Bugün nerede "Fener'in beğenmediği Löw'le Beşiktaş'ın beğenmediği Del Bosque Güney Afrika'ya damgasını vurdu" diyen birisini görürseniz ona Rijkaard'ı sorun, gitmesinden yana olması muhtemeldir.

Bu satırların yazarı Galatasaray, Lyon, Liverpool ve Barcelona taraftarıdır. Lyon ve Galatasaray taraftarlığım az-çok biliniyor ama Liverpool ve Barcelona'yı neden seçtiğimi anlatmadım. Liverpool şu kötü günlerinde büyük bir sempati kazandı benden, Gerrard-Torres sevgisi de taraftarı yapıverdi beni fakat Barcelona'nın çekim gücü başka bir sebebe bağlı: futbol kültürleri. Galatasaray'da bir futbol kültürünün oluşması en büyük futbol hayalim oldu ve olacak, bu yüzden de buna en yakın takımlardan birisi olan Barcelona'yı çok sevdim tanıdıkça (aslında Lyon da bu tarife uyuyor). Uzun süreli bir yapılanmanın meyvelerini topluyorlar, haliyle ben de bunu çok takdir ediyor ve artık ülkemizde görmek istiyorum (Son Valerenga maçının özetini izlemenizi tavsiye ederim, gençlerin abilerinden hiçbir farkı yok tarz anlamında). Ama insanlar ben ve ben gibi romantikleri (!) yanlış anlıyor. Aslında istediğimiz ne tiki-taka, ne 90+4'te ayağa pas yapılması, ne 50 metreye ara pası. İstediğimiz bir futbol kimliği, sabit bir oyun anlayışı. 14 yaşındaki çocukların diline doladığı 14 senenin 4 senesi kadar bile sabretmeyecek olan taraftarın bizi anlaması imkansız tabii.

Bu hayallerimizin palazlanmasının sebebiyse Rijkaard hamlesiydi fakat durum öyle bir hal aldı ki, artık Rijkaard'ı gördükçe sevinmek yerine üzülüyorum. Gözlerimizin önünde bir cevher var ve parıltısını gizlemek için yapmadığımız şey kalmıyor ülke olarak. Gerçekçi olalım; şu koşullarda, şu kadroyla, şu yönetimle Rijkaard'ın bir şeyler kazanması neredeyse imkansız. Geriye kalan ihtimaller ise futbol zihniyetini değiştirmesi veya tek başına devrim yapması ki ikinci ihtimalin gerçekleşmesi Galatasaray'da mümkün değil. Ona güvenen bir yönetim gerekiyor zira ve bu iki seneyle olmaz. "Galatasaray Lyon olur mu" diye soran olmuştu bana, hayır dedim çünkü Galatasaray 20 küsur sene bir başkanla yönetilecek bir kulüp değil. Bugün Lyon'un beğenmediğimiz berbat formalarını yapan Adidas sponsorluktan 17 milyon euro alabilecek kadar güçlü bir kulüp. Forma anlaşmasından 17 milyon! O gösterişsiz kadroyla ŞL'de yarı final oynayacak kadar istikrarlı bir kulüp. Lyon bugün, futbolcusuna "bu maç milyonluk maç, almamız şart" deyip o maçı aldıracak kadar vizyonu geniş bir kulüp. O hava futbolcuların üstüne sinmiş bir halde; Galatasaray'a bakın, hangi futbolcu düşünür ki ŞL'ye gidememe ihtimalinin vereceği hasarı?

Sevgili Benjcev yazmış blogunda, demiş ki "bunların bilerek yapıldığını düşünüyorum", yani Rijkaard'ın başarılı olması için gereken sabır ortamının sağlanmamasının, baskıdan uzak çalışmasına izin verilmemesinin vesaire. Buradan yola çıkınca aklıma şu geldi; bu yönetim Skibbe'ye yardımcılarını göndererek gözdağı verdi, Rijkaard'a da onu ikna ettiği bilinen Haldun Üstünel'i göndererek ve ona tam yetki vermeyerek gözdağı veriyor olabilir. Komplo teorisi, paranoya, ne derseniz deyin. "Rijkaard'ı ileride anlayacağız" gibi beylik lafların altı ne hocanın söylediğini çevirmekten aciz, "I was devastated" diyen futbolcunun bu sözlerini çevir(e)meyen tercümanı kovmakla (Rijkaard kalmasını istiyor deniyor, geçiniz), ne rezil haldeki sağlık kurulunu değiştirmekle (Liverpool Gerrard-Torres için alanında dünyanın en iyisi olduğu söylenen Brukner'i getirdi), ne gerekli mevkiye gerekli bir transferle, ne de bu adamlara verilecek tam yetkiyle doldurulmuş değil şu an. Hal böyleyken sırtımızı verebileceğimiz hiçbir yer, güveneceğimiz hiç kimse yok. Her maç rakibin Kasımpaşa gibi açık oynaması için dua etmekten, blogda bol bol -artık boş bir çaba olduğuna inandığım- "eleştirmiyorum" demekten, sürekli Barcelona futbol kültürüne atıf yapmaktan başka bir şey gelmiyor elimizden.

Hayatımda ilk kez Galatasaray'la alakalı bu kadar karamsar oluyorum. Boş vaatten ve göz boyamadan ileriye gidemeyen transfer-teknik heyet hamleleriyle, demagoji-popülizm çizgisindeki gaza getirici söylemleriyle Adnan'lar yönetimine güvenim kalmamıştır artık. Olur da Rijkaard'ı gönderirlerse, sessiz taraftar olmak ne demekmiş onu tecrübe edeceğim. İlginç bir deneyim olacağı kesin.

No Ntv Spor!

2010-07-28T21:21:00.000+03:00

Galatasaray Sözlük'ten çıkmış sanırım. Manalı bir çaba -her ne kadar bazı objektif arkadaşlar durumun vehametini görmek yerine samimiyetimizi sorgulamak adına "bir da Rıdvan da sizde olsun istemez miydiniz, Galatasaray kayırılsa sesiniz çıkmaz" demeyi uygun görse de. Ben sonuna kadar destekliyorum bu protestoyu. Bu taraflı, kaliteden yoksun, alaycı, mecrası dışına çıktığında son derece megaloman takılan hava değişsin artık. Ülkede tek spor kanalının olması yeterince vahimken, tekelinin bu kadar iğrenç olması çok daha kötü. Mevzuya vakıf olmayanlar aşağıdaki linke tıklarsa bu tepkinin sebebini anlayabilir.

No Ntv Spor!

Not: Görsel için Captano'ya teşekkürler.

Just Some Girl #17

2010-07-28T01:40:00.000+03:00

Recent Moves

2010-07-21T15:42:00.000+03:00

Önce Pino. Hoşgelmiş. Kendisi hakkında okuduğum en ayrıntılı yazı Ceza Sahası'ndan Adem tarafından yazılmış, okunması tavsiye edilir. Benim üzerine ekleyeceğim bir şeyim yok, "hayırlı olsun"dan başka. Geçelim Merseyside'a; Jovanovic'ten sonra Joe Cole da geldi Liverpool'a ki Gerrard'ın bu transferde payı olduğunu düşünüyorum - tabii ki 90 bin poundluk haftalığının da. Sakatlık belası bulmazsa adamımızı, KOP'u sallar. Jovanovic hakkında da bir şey söylemedik ama Dünya Kupası'ndaki performansı heyecanlandırmaya yetti beni. Tribüne oynamak gibi olsa da, "Everton'ın teklifini geri çevirdim çünkü Everton büyük bir kulüp değil" açıklaması da çok hoşuma gitti; Shankly Baba'ya selam çakmış sağolsun. Forvet mevkisi Kuyt-Torres-Jova-Cole-Maxi'den oluşuyor şimdilik, bol alternatifli ve güçlü fakat Insua'dan sonra sol beke gelen olmazsa Agger ya da şu sıralar kadroya katılması an meselesi olan 18'lik İskoç Danny Wilson geçecek gibi o bölgeye. Ama ikisi de stoper; koskoca Liverpool bu geçici çözümle yetinmemeli. Wilson'la alakalı eklememiz gereken bir şey var; Liverpool hiçbir şampiyonluğunu kadroda en az bir İskoç olmadan kazanmadı. Önümüzdeki birkaç sezonda kulüp adam gibi birine (Amerikan olmaması şart!) satılırsa, Torres ve Gerrard sakatlanmazsa/takımdan ayrılmazsa, Mascherano kalırsa (hiç sanmıyorum), Aquilani fit olursa, gençlerden birkaçı parlarsa Wilson da KOP'un yeni Braveheart'ı olabilir. Ayrıca şu sıralar Loic Remy haberleri var, o da gelirse forvet hattı tutulmaz ama defansa takviye yapılması daha önemli bence.

Ha, Gerrard forması mı? Onu Mourinho'ya gönderiyoruz.

Galatasaray'da Sezon Sonu: Sonuç

2010-07-19T13:50:00.000+03:00

Araya Dünya Kupası falan girince gelişme yazısının üzerinden iki ay geçtikten sonra yazabiliyoruz ancak sonucu. "Sezon sonu"ndan çok yeni sezon başındayız şu günlerde ama olsun, seriyi bitirelim, hem bir durum raporu yazmış oluruz.

Gidenlere bakalım önce: Keita, Caner (@!*1gh2), Giovani Dos Santos, Jo, Leo Franco, Emre Güngör, Uğur Uçar, Carrusca (peheeey), Mehmet Topal -takasta kullanılan A2 oyuncularını saymıyorum. Ben Gio'ya ve Keita'ya üzüldüm sadece. Bu isimlere Servet de eklenirse memnun olacağım ama bu pek mümkün görünmüyor şu sıralar. Gelenler ise Mehmet Batdal, Serdar Özkan, Lorik Cana, Musa Çağıran, Çağlar Birinci, Ali Turan, ve takımda kalan Kewell'la bumerang Aydın Yılmaz (yakıştırma ich'e aittir).

Her şeyden önce bilinmesi gereken tek şey var: Rijkaard bu sistemi oynatmakta ısrarlı mı? Şüphesiz evet. Ve bunun için de gerekli olan şey -ilk etapta- bu oyunu oynayabilecek futbolcular. Gelenlerden bu şablonda sıtıracak ve istemeden de olsa diğerlerinin sırıtmasına ön ayak olabilecek birer oyuncu görüyorum. Ali Turan ve Batdal'dan bahsediyorum. Ali Turan hazırlık maçlarında sağ bekte denendi ve topla arası Sabri ya da Balta kadar iyi olmadığı için ayağa pastan vazgeçti çok kez. Sabri yokken o mevkinin hakkını verecek gibi görünmüyor. Stoperde oynaması ihtimali de Neill-Hakan'ın muhtemel bir sakatlığı ya da form düşüklüğü sonucunda gerçekleşir. Yani ilk etapta formayı kapması pek mümkün görünmüyor bana. Batdal ise uzun boyuna güvenilerek bol bol top şişirilecek bir adam malumunuz. Servet olsun, Sabri olsun, Ali olsun sıkıştıkları an bunu yapmaktan imtina etmezler emin olun. Batdal'la alakalı şimdilik gördüğüm tek sorun bu. Yoksa bileklerine hakim, takım oyununa yatkın, son derece soğukkanlı bir forvet Batdal. Ağzından çıkanı bilmesi ve takımdaki en mantıklı konuşan adamlardan birisi olması da çok hoşuma gitti. Serdar Özkan'ın Aydın Yılmaz'dan iki farkı var: hem çok sakatlanmıyor, hem de daha hırslı. Rijkaard üstüne düşer muhakkak fakat Aydın gibi almayı bilmedikçe, istemedikçe ondan bir şeyler öğrenmesi mümkün değil. Bu tabirin de altını doldurmak lazım, malum çok kullanıyoruz. Serdar ver-kaça giren, boş alanlara koşu yapabilen bir adam ama "bir şey öğrenmek"ten kastımız sadece sahada değil sahada dışında da akıllı davranması. Saha dışında profesyonellik namına neredeyse hiçbir şey göstermeyen Arda'yla bir olup alemlere mi akacak, yoksa o reklamdaki gibi beraber şut mu çalışacaklar bunu düşünsün. Yoksa Serdar yeteneğiyle Galatasaray'da rahatlıkla oynayabilecek bir adam. Cana için söylenebilecek fazla bir şey yok -karakteri ve oyun tarzı malumunuz zira- gittiği takımlarda liderlik mevkisine göz dikmesiyle sorun çıkartabilen bir adam olması beni fazlasıyla heyecanlandırıyor. Birkaç kez veremediğimiz "futbolcuya dayalı düzen" sınavını Cana'yla bir kez daha verecek gibiyiz. Cana'nın ipleri eline almasını hazmedemeyecek olanlar mı cezalandırılacak, yoksa onun mu bileti kesilecek? İnşallah bu sefer aklıselimle hareket eder yöneticiler. Musa Çağıran hakkında da bir şey söyleyemeyeceğim, hakkında fikir sahibi olacak kadar izlemedim. Çağlar Birinci Volkan Yaman mı olacak, Hakan Balta mı, elbette ileride göreceğiz ama açıkçası büyük bir umudum ve heyecanım yok kendisiyle alakalı. Kewell için sözlüklerde, twitter'da, ve hatta dualarda neler söylendi bilen biliyor. Çok şükür ki kaldı, inşallah ayrılmamak üzere de kalır, futbolu burada bırakır, burada antrenörlük yapar, burada yaşar, Galatasaray'ın çeşitli mevkilerinde hep görev alır. Galatasaray kültüründen bahsedeceksek bunu en güzel yansıtan adamlardan birisini göndermek büyük hata olurdu, böyle bir hataya düşülmedi iyi ki. Aydın içinse sizi şuraya yönlendireyim. Lincoln Carlos'la beraber birbirine giren takım arkadaşlarını seyreder omuz omuza belki ama Florya'dan çıkan çocuk sonradan girip rezil oynadığı maçtan sonra rakip oyuncunun formasını almaz, almamalıdır. Her kiralanma şansını tepmemelidir. Kendinden beklenenleri bilmeli, formayı öyle terletmelidir. Unutulmaya, kendisinden ümit kesilmeye başlandıkça müthiş bir maç çıkaran Aydın Yılmaz'ı bu takımda istemiyorum artık.

Diziliş nasıl olacak bilmiyoruz ama Elano kalırsa 4-3-3 değil de 4-2-3-1 daha mantıklı görünüyor bana, belki KLAB'a bile benzeyen bir 4-3-3. Milli takımda oynadığı mevkiye gerçek manada sağ açık demek doğru olmaz, daha içte oynuyordu Elano, Maicon'un çıkışlarını besleyen ve destekleyen bir rolü vardı. Galatasaray'da topla kat edebileceği değil de topu koşturabileceği bir mevkide oynaması için ya arkasının sağlam bir şekilde korunması ve kendisine defansif görevler yüklenmemesi lazım -ki geçen sezon kaptırdığı topun peşinden koşmayı bırakın son adamı düşüren bir oyuncu oldu Elano. Arda solda mı olur, Arda gider mi, Elano mu gider, Elano geçen seneki gibi pasörlük mü yapar, top mu kovalar, ikisi de mi gider... İhtimaller sonucunda yine konuşulur tabii bu fakat şu an itibariyle Arda solda, Elano ortada (yanına bir transfer, arkasında Cana olmak üzere) mantıklı gözüküyor 4-3-3'te -ki ben Arda'yı ortada istiyorum aslında. Forvette Baros ve Batdal tamamen farklı oyuncular olsa da takım arkadaşlarına bol bol servis yapmaları benzer özellikleri. Kewell ve belki Anıl Dilaver de orada düşünülebilir, bence oraya transfer yapmaya gerek yok. Kanat rotasyonundan üç kişi eksildi, bir kişi geldi sadece. Her yerde ismi geçen Pino'yu fazla izlemişliğim yok, Lyon maçlarında gördüysem de hatırlamıyorum (Ligue 1 ahkamı kesiyoruz bir de) ama oynayacağı kanata Keita gibi hareket getireceği kesin.

Defanstan top çıkarma sorunu Neill-Balta'yla çözülüyor aslında fakat yedekleri bu işi kıvıramazsa, o zaman sıkıntılar yeniden başlar. Şimdilik bunun olmamasını umuyoruz, ve tabii bir de Cana'nın defansın içine sık sık girip top almasını. Kale Leo gidince Ufuk ve Aykut'a (belki bir de Emirhan'a) kaldı ama bu konuda içi rahat olan Galatasaraylı var mıdır bilemiyorum zira Aykut'un bile içi rahat değil! Transfer yapılacaksa lider özellikleri olan, defansı organize edebilen ve mümkünse sırf yabancı olduğu için alınmayacak olan bir kaleci gelsin, yoksa kontenjandan harcamamak adına yerli kaleci sabrını başlatalım -bu şartlarda çok zor görünse de bu sabrı sürdürmek. Orta sahaya Fransız kaynaklarında ismi geçen Kallström ve Makoun'dan (tesadüfe bakın ki ikisi de Lyonlu) birisi, hatta ikisi ilaç olur fakat Makoun'un bonservisi pahalı gelirse Kallström'e yönelebileceğimiz ihtimali daha güzel bence. Ayrıca Makoun Afrikalı ön libero kimliğiyle Galatasaray'ı gelişiyle bile bir Avrupa devi (!) yapacak bir potansiyele sahip olsa da Kallström daha çok tuttuğum bir oyuncudur. Gelirse yaşayacağım sevinci tahmin edemezsiniz. Ve şundan emin olun ki kesinlikle abarttığımız kadar büyük bir etki yapacak bir adamdır. Serttir, uzaktan şutları zımba gibidir, frikik atar, nokta pas gönderir, defansif açıdan da ofansif açıdan da belli bir standartı tutturur, ve çok hırslıdır. Öyle ki, Lyon'da rotasyon oyuncusu olmak artık onu iyice sinirlendirmiştir. Bu son sezonda biraz daha fazla şans bulmamış olsaydı eski sezonlarına göre, bence çoktan almıştık biz onu. İnşallah gelir diyelim.
Benim transfer istediğim mevki her şeyden önce orta saha. İki tane sistem oyuncusu alırsak müthiş olur ama bir tanesi bile orta sahayı toparlamaya yeter. Kanatlardaki ve kaledeki sorun şimdilik ikinci planda kalıyor. Ama tabii transferden de önemli olan, Rijkaard ve ekibine gereken şeraiti sağlamaktır ki bu da ancak sabırla ve bu sabrı göstermeyenlere bunu telkinle olur kanaatimce.

Nick

2010-07-19T03:14:00.000+03:00

Hiç sesi çıkmazdı perküsyonlarındaki gibi. Rick'in dinginliğinden rol çalmış gibiydi hep, ama ondan daha farklı bir şekilde, silik bir rolü vardı onun Pink Floyd'da. Pink Floyd müziğinde Rick Wright'ın etkisini hissetmek için harcadığınız çabanın en az iki katını harcamanız lazımdı onun etkisini hissetmek için. Müzikal yetenek - veya teknik, adına ne derseniz deyin- anlamında bir Iain Pace, bir John Bonham değildi o; fakat Pink Floyd müziğinde üstüne düşeni mükemmel bir şekilde yerine getiriyordu. Yeri gelir Echoes'taki, Dogs'taki gibi ataklarıyla mest ederdi insanı, ama genelde sakin bir görüntü çizerdi onun davulculuğu. Mükemmel işleyen sistemin içinde önemli bir parçaydı, bir "sistem oyuncusu"ydu o.

Müzisyen olmak aklının ucundan geçmiş miydi hiç, müzik tarihinin en efsane gruplarından birisinde çalacağını düşünmüş müydü acaba? Tek hayali otomobil yarışçısı olmak mıydı, onlarla vakit geçirmek miydi acaba- şimdilerde yaptığı gibi? Şu an sahip olduğu otomobil koleksiyonunu acaba nasıl elde ederdi Pink Floyd olmasaydı (aileden zengindi)? Bilinmez. Bildiğim/bildiğimiz şu ki, Richard Wright'ın/diğerlerinin kaderi gibi olmadı onunki. Pink Floyd'da Rick yokken de o vardı, Roger yokken de. Tüm albümlerde çalan tek üyesi oldu Pink Floyd'un. Waters'ın gazabı ve hırsı ona uğramadı, zira o grupta sivrilen olmadı hiç; ya da Rick Wright gibi "hakkı teslim edilmeyen" olarak görülüp dikkat çekmedi. Durum da bundan ibaretti ya zaten, hiç dikkat çekmedi o.

Şimdilerde, Roger Waters ve David Gilmour'un yeniden bir arada çaldığı şu günlerde, otomobilleriyle vakit geçiriyor. Rick Wright'ın vefatından sonra Pink Floyd asla bir daha Pink Floyd olamayacağı için, onlarla beraber çalsa da hep bir şeyler eksik olacak. Ve aklımız hayır dese de bu fikre, biz kalan üçünün bir albüm daha çıkarmasını isteyeceğiz. Rick ve Syd hatrına.

Baba Figürü

2010-07-13T00:49:00.000+03:00

Fotoğraf GS Sözlük'ten.

Lorik Cana Galatasaray'da

2010-07-08T18:25:00.003+03:00

Marsilya'da kaptanlığı bırakıp Premier Lig sevdasının peşine düşmeseydi; belki hem şampiyonluk görecek, hem de bize gelmeyecekti Cana. Topal'ı 5.5 milyona satıp ondan çok daha kaliteli bir oyuncuyu 4.5 milyona kadroya katmak büyük başarı. Orta sahada gerçek bir lider görebileceğiz artık çok şükür. İnşallah Neill'la bir olup o dillerden düşmeyen "Galatasaray ruhu"nu gösterirler herkese.

Çok agresif, gözünü budaktan sakınmayan, defansif anlamda güçlü bir ön libero Cana. Oynadığı 286 maçta 87 sarı, 2 çift sarıdan kırmızı, 4 de direkt kırmızı kartı var. Öyle abartılacak bir istatistik değil ama azınsanmaması da gerekir. Yine de bunu dert etmeye gerek yok, Cana hırsıyla, mücadelesiyle, liderliğiyle takımı ateşleyecek bir adam; hele bir de orta sahada oynaması senelerden sonra bu bölgenin üzerindeki ölü toprağının atılması için ümitlendiriyor bizi. Sunderland'in sitesine "Arnavutluk'taki ailesine yakın olmak için" Galatasaray'ı seçtiğini söylemiş (Gerçi orada ŞL'de oynayacağımız da yazıyor, heheh çaktırtmayın, şşş...). Hiç merak etmesin; o ikinci Prekazi olur, biz de diğer ailesi oluruz inşallah.

Hayırlı olsun.

Katalan Carles

2010-07-08T00:18:00.000+03:00

02.05.2009 / Real Madrid: 1 - Barcelona: 2 (2-6)
07.07.2010 / İspanya: 1 - Almanya: 0

Birbirinin kopyası iki gol; birisi Katalan bayrağını öptürüyor, diğeri güya kralın takımının temsil etmesi gereken milli takımın formasıyla atılıyor. Carles Puyol bu golüyle (golleriyle) benim futbol hafızamda büyük yer tutacak. Aslansın kaptan!

Bizim gibi "çakma Katalan"lara da gün doğdu tabii....

"Alacaklarından vazgeçti"

2010-07-06T11:18:00.000+03:00

Karaktersiz hareketleri bir yana; her çalımıyla, asistiyle, golüyle taraftarı coşturan Keita da gitti fakat Adnan Sezgin halen orada ya, insan yeni transfere bile heyecanlanamıyor.

Hem de "alacaklarından vazgeçerek"...

Sarı-Siyah

2010-07-02T15:47:00.000+03:00

Sarı-Siyah..Galatasaray orta sahasına ırkçı (!) çözümüm budur naçizane. Son günlerde ayyuka çıkan Kallström haberlerinden ve her büyük takımda en az bir tane olan zenci bir ön liberonun bizde olmamasından yola çıkarak söyleyebilirim ki bu formülü uygulamaya mecburuz. Geyik bir yana, Uğur Meleke'nin de geçenlerde kullandığı "işçi futbolcu" tanımına uyan en az iki futbolcu elzem oldu Galatasaray'a. Eminim (ya da sadece öyle ümit ediyorum) ki bizimkiler bunun farkında ve ona göre arayışlarını sürdürüyorlar. Senelerdir orta sahanın yumuşaklığı belki de en büyük zaafımız oldu ve buna çözüm bulmak için fazlasıyla geç kaldık. İyi pozisyon alan oyuncumuz agresif olamadı, agresif futbolcumuzun futbol zekası yetersiz kaldı, futbol zekası iyi olan defansif yönden zayıftı, bunların hepsini yapabilen sakatlıktan kurtulamadı! Forveti, kaleciyi falan bırakalım da şu sorunu halledelim. Başlıkta da dediğim gibi bir sarı (Kallström, Bodmer, Schaars vs) bir de siyah (Kwadwo, Haruna, Makoun vs) bu sorunumuzu çözer. Musa Çağıran, Mustafa Sarp, Barış Özbek'le bu sezon bitmez. Benim favorilerim Kallström ve Kwadwo Asamoah.

Not: Deri rengi üzerinden yaptığım ayrımcılık kokan saptamalar için kusura bakmayın fakat hakim futbol algımızda İskandinav ve Afrikalı ön liberoların rolü malum. De Rossi gibi bir İtalyan getireceklerse o da kabulümüzdür. Ama bi dakka o da sarı lan... Neyse anladınız işte.

Roy Hodgson Liverpool'da

2010-07-01T11:55:00.000+03:00

Hangi Liverpoollu'ya sorsanız "eh" deyip "buna da şükür, hocanın arkasında durmak lazım" tepkisi veriyor, hangi Türk'e sorsanız "müthiş bir hamle" diyor. Basit bir mantık yürütmeyle Merseyside'dakilerin olaya daha hakim olduğunu söyleyebiliriz ama futbolu seven-takip eden neredeyse herkes tarafından geçen sezonun en iyi teknik direktörü olarak addedilen adam geldi Liverpool'un başına. Fulham'daki mütevazi kadroya özgüvenli ve disiplinli bir futbol oynatarak Avrupa Ligi'nde finale çıkardı takımı. Alex Ferguson'un bile büyük saygı beslediği bir teknik adam olarak Liverpool'da işi çok zor olsa da, takıma bir kıpırdanma getireceği öngörülebilir ilk bakışta. Ama Rafa Benitez'in kazandırdığı -İspanyol etkisinin hakim olduğu- tek forvetli, alan savunmasının büyük önem taşıdığı kontrol oyununun üzerine klasik uzun toplu 4-4-2'yi mi yerleştirmeye çalışır, yoksa var olan sisteme sadık mı kalır bu çok önemli. Hodgson "I don't believe in innovations-Yeniliklere inanmam" diyen bir adam, zaten kendisinden deneysel futbol bekleyen de yok ama en azından Güney Afrika'daki İngiltere'nin old-skool sistemle ne duruma düştüğünü görmüş ve bundan ders çıkarmış olmasını umuyorum.

Ben Pellegrini'yi veya İngiltere Milli Takımı'ndan kovulması durumunda (bu durumda yerine de Hodgson geçebilirdi) Capello'yu bekliyordum Liverpool'a. Pellegrini için Real Madrid travmasını Liverpool'la atlatmak mümkün olmayabilirdi ama Capello gibi yarışmacı kimliğe sahip bir hoca için Liverpool biçilmiş kaftandı. Kulüp tarihindeki 18. teknik direktör olan Hodgson eldeki kısıtlı (ya da olmayan) bütçeyle neler yapabilir; Torres-Gerrard-Mascherano-Kuyt'tan birisini satar mı, Aquilani'den verim alır mı, Babel'i kazanır mı, biraz da şansının yardımıyla sakatlıklardan fazla zarar görmez mi hep beraber şahit olacağız önümüzdeki sezon. Tek temennim, takımın Gerrard-Torres'ten birisi sakatlanınca hızla irtifa kaybetmemesi...

Caner Erkin Fenerbahçe'de

2010-06-30T18:50:00.000+03:00

Ne Galatasaraylılar "tencere-kapak" yakıştırması yapsın, ne de Fenerliler "büyük bir yeteneği kaptık yine elinizden" geyiği... Caner Erkin taraftarı olduğu takıma gitti ve bu durumdan ilk etapta kârlı çıkan hem Galatasaray hem Fenerbahçe'dir bence, ama uzun vadede iki taraf da başını taşlara vurabilir (ben ömrüm boyunca minnettar kalacağım Caner'in Galatasaray'da kalmamasına karar verenlere tabii ki). Fenerbahçe yetenekli, hırslı, sol kanatın her mevkisinde oynayabilen bir oyuncuyu kadrosuna kattı; Galatasaray da Fenerbahçeli olduğunu söylemekten bile çekinen, inatçı, karaktersiz, üstüne titreyen hocasından bir şeyler öğrenmeyi tüm benliğiyle reddeden bir futbolcudan kurtulmuş oldu. Ama bu tabii ki Galatasaraylıların "tam da takımına gitti işte, oraya yakışır" yorumları yapmasını gerektiren bir durum değil -bence. Yavşak her herde yapar yavşaklığını. Gidip yarın Brezilyalılar'la tartışır , sol bekte oynadığı için Galatasaray'daki gibi hocasına cezayı ayağına gelen her topu ileri şişirerek keser, kim bilir? Ben kendisinin niyetinden, samimiyetinden şüphe duyuyordum, bu yüzden de çok sevindim Galatasaray'da kalmamasına; ileride büyük bir futbolcu olsa bile pek üzüleceğimi sanmıyorum kadroda tutmadığımıza. Artık Caner Fenerbahçeli arkadaşları çıldırtır mı bizim gibi, yoksa kendine hayran mı eder bilemiyorum. Bunu birkaç haftada gösterir bence.

Güle güle, seni hiç özlemeyeceğim Caner Erkin.

Esta não é a minha Seleção!

2010-06-25T19:26:00.000+03:00

Böyle skor odaklı bir oyunun Brezilya Milli Takımı'yla alakası olmamalı. Utanmasa forvete de defansif bir oyuncu koyacaktı Dunga. Takıma alınmayan Ronaldinho ve Pato bile şu takımın karakteristiğini değiştiremeye yeterdi. Benim izlediğim en kötü Brezilya bu. Ne olduklarını bilmiyorum ama Seleçao değiller kesinlikle. Önde basmayan bir takımın geride emniyet sübabı illa ki olur da bu Brezilya sübaptan geçilmiyordu! Çocukluğumdan beri desteklediğim tek "ikinci milli takım" bu değil.

Teşekkürler Dunga!

Hürriyet Çalışıyor

2010-06-21T19:38:00.000+03:00

Hürriyet iyi çalışıyor yaz döneminde. Adnan Polat, Yiğit Şardan, Ergün Penbe'den sonra şimdi de Servet'i konuşturmuşlar. Son derece kışkırtıcı sorular soruluyor ve Fener'le aramızdaki rekabet (hatta kavga) iyice körükleniyor. Bu kaosta hangi tarafı tuttukları belli, onların zaten bu açıdan bakınca suçu yok (!) fakat bizimkilerin bu adamların ekmeğine yağ sürmesi rezalet bir durum. Graeme Souness'ı silen Liverpoollular kadar tepki verebilmek zaten bir hayal de, en azından şu gazete bozuntusundan yöneticiler, futbolcular uzak dursun istiyoruz. Çok şey mi istiyoruz? "Gazsaray düşüyor"ları, "fos santos"ları, "nası siktik"leri ne çabuk unutuyoruz? Başkanı gider "Bu kez bana göre Rijkaard neticeye yönelik bir futbol oynatacak diye düşünüyorum" der, eski futbolcusu Fener'e kaptırılan futbolcunun transferini yorumlar, futbolcusu "Topu iyi oyuna sokan birini arıyorlarsa, '10 numara' oynayan bir futbolcu alıp, defansa koysunlar o zaman" diye saçmalar... Ne lan bu?

Yönetime gün geçtikçe azalıyor güvenim, bitme noktasında hatta. Olur da "Rijkaard'ı ileride anlayacağız" demiş olmalarına rağmen bu adamları kovarlarsa, hadi abartayım Fatih Terim'i getirirlerse Galatasaray'ı sessizce desteklerim sanırım. Günü kurtarma zihniyeti onlarda da varmış, bariz artık bu. Önce devrim yapacağız deyip, sonra "kupa gelmeli" mesajı veriyorlar. İyi futbolcularını "Avrupa'da kupa gelmeden gitmek yok" diye boşuna baskı altına alıyorlar. "Galatasaray çıktığı her kupada favoridir" diyerek taraftarın gözünü boyayıp, beylik laflarla kültürü ayaklar altına alıyorlar. "Fenerbahçe elimizden futbolcu aldı, artık biz de aynısını yapacağız" deyip Aziz'le Aziz olacaklarını alenen söylüyorlar. Bir çırpıda sayabildiklerim bunlar. Bardağı taşıran son damla olası bir Rijkaard'ın ve ekibinin gönderilmesi hamlesi olacaktır.

Son sözüm de Servet'e: Nereye gideceksen git artık be adam!

Üründül

2010-06-16T23:06:00.000+03:00

Sen baba parasının üstünde oturarak futbol yorumlarken "düşünemiyorlar" dersin ama onlar çok ince düşünebilir aslında. Yaşıtları futbol akademilerinde eğitim görürken bir futbol tüccarı tarafından keşfedilene kadar çıplak ayaklarına gerçek bir top değmeden futbol oynadıkları halde hem de...

Sen bitirici vuruşu yapamıyorlar, son pasları veremiyorlar dersin, haklısındır aslında kısmen zira onlara bitirmeyi değil, bitirilmeyi öğretmiştir bu düzen; ama fırsatını bulunca öyle bir "bitirirler" ki alkışlamayanı dövesin gelir.

Öyle kadife ayaklara, öyle ince bileklere sahiptir ki bazıları, yılların işkencesinin intikamını bir golle alırlar. Ama sen beyazların içinde de tonla "kazma" olduğunu aklına bile getirmezsin.

Yeri gelir öyle bir çakarlar ki doksana, neye uğradığını bilemezsin, gerekirse takımının yediği goldeki hatasını defansından çıkıp iki gol atarak telafi ederler, seni ve senin gibileri ten renginden utandırırlar.

Kısacası; her top kaybını, her yanlış pası, kaçan her golü eleştireceksen eleştir, ama ardından futbolcuların deri rengini bahane etme artık. Çağdışı yorumlarını da, çağdışı kafanı da al git lütfen Ömer Üründül.

Frozen Crossing

2010-06-15T02:13:00.000+03:00

Call Of Duty: Modern Warfare ve Modern Warfare 2 oynadığım en iyi oyunlardandır kesinlikle. Canım sıkıldıkça arada bir yeniden bitiriyorum görevleri. Price, MacMillan, Shepherd gibi karakterleri çok iyi, oynanabilirlik müthiş, sesler, efektler, sizi saran atmosferi ve senaryosu mükemmel. Oyunun incelemesini yapmayacağım burada, oynamayan var mı zaten bilmiyorum. Bahsetmek istediğim başka bir yapım: Frozen Crossing. Birkaç "geek", iki bölüm halinde çekilmiş bir tribute videosu hazırlamışlar COD'a. 200 dolar civarı bir masrafları olmuş ki videoyu izlediğinizde bu rakama inanamayacaksınız. Yapımcı stüdyonun adı Corridor Digital. Mükemmel iş çıkarmışlar. Buyrun:

Lyon 2010-2011 Sezonu Formaları

2010-06-14T23:46:00.000+03:00

Geçen sezonki müthiş formalardan sonra tam bir fiyasko olmuş. Home güzel, eski yılları hatırlatıyor ama diğer ikisi rezalet. Hele third düşman başına. Tekrar tekrar bakıyorum ve söyleyeceğim tek şey şu: "Lan bu ne olum."

Lappappa'dan gençlere teşekkürler...

Jimmy Briand Lyon'da

2010-06-14T22:37:00.000+03:00

Lyon ilk transferini yaptı nihayet. Geçen sezonu 27 maçta 6 gol 10 asistle kapatan Briand Govou sonrası boş kalacak olan sağ kanat ve forvet rotasyonu için transfer edildi Rennes'den. Onu izleyenler kalitesini bilir; hızlı, teknik, çevik bir forvet oyuncusudur. Bitiricilik konusunda bir Lisandro, hatta Gomis olamayacağı için sağ kanatta oynayacağını tahmin ediyorum ama belli olmaz tabii ki. Hayal kırıklığı olan Keita'dan sonra emektar Govou da hiç tatmin edici değildi (ki kariyeri böyle geçmiştir aslında bu adamın), sezon boyunca Delgado ve Bastos'un bu mevkide denenmesi de istenilen sonucu vermedi ve Briand'dan bu büyük boşluğu doldurması beklenecek işte. 4 senelik anlaşma imzaladı, sözleşmesindeki serbest kalma bedeli olarak Rennes'e 6 milyon ödenecek. Futbol dünyasında sevdiğim nadir başkanlardan olan Jean-Michel Aulas "kelepir" olarak nitelemiş transferi ki haklıdır. Lyon'dan koparabildiklerini kâr olarak gören Fransız kulüpleri son senelerde bu tarz transferleri mümkün kılmıyordu. Ama yine de bu bahane sayılamaz zira Porto Lisandro Lopez'in yerini 5.5 milyona aldığı Falcao'yla doldurabiliyorsa Lyon da Malouda'nın yerini 18 milyon ödeyerek doldurmak zorunda değil, sadece eskisi gibi biraz daha fazla arama yapmalılar. Şu an Lyon'un radarında Brezilyalı oyuncular ve Fransa dördüncü ligi var, bir-iki transfer daha yapılacağı da kesin gibi. Benim yapacağım şeyse sıradaki hamleyi Galatasaray'dan beklemek olacak şimdilik.

Miroslav Stoch Fenerbahçe'de

2010-06-10T20:10:00.000+03:00

Aziz Yıldırım Topuz transferinde olduğu gibi bu sefer bir diğer ezeli rakibinin elinden futbolcu kaptı ve Galatasaray'ın günlerdir fiyat düşürmek için uğraştığı futbolcuyu çok daha kısa bir sürede kadrosuna kattı. Fenerbahçeliler'in sevinmesi bu açıdan son derece normaldir, ama onları asıl heyecanlandıracak olan Stoch'un kalitesi olmalıdır ki 21 yaşındaki bir yıldız adayını getirdiler Türkiye'ye. Twente'deki performansı kendisini izlemeyenleri bile heyecanlandırmaya yeter Stoch'un. Birkaç sezona kadar Anelka ya da Okocha gibi parlatıp satabilirler kendisini.

Galatasaraylıların ise Dos Santos ve/veya Kewell kalacaksa üzülmek için, kalmayacaksa sevinmek için pek bir sebebi yoktur bence (ben üzülüyorum şimdilik, zira bu iki ismin kalacağı konusunda ümitlerim bitme noktasına geldi). Kimse Aziz Yıldırım'ın Fenerbahçe'si peşine düştüğümüz futbolcuyu elimizden kaptı diye üzülmesin, bu tam da ona yakışan bir hamleydi. Her zamanki gibi gücünü, büyüklüğünü gösterip psikolojik olarak üstünlüğünü kurdu baştan. Benim de istediğim oldu, eğrisi doğrusuna geldi ve Stoch'u almadık (ya da alamadık). Uzağa gitmeye hiç gerek yok, takıma katılacak/takımda kalacak isimler bu yazıda ve aşağıdaki satırlarda gizli. İnşallah akıllarını başlarına devşirirler ve platonik aşkların peşine düşmezler yine bizimkiler. Zira gereken bol sıfır değil, bol sabırdır.