Her Güzellikte Senin Hal-i Perişanın Gelir Gözlerimin Önüne

Sene 2000. 17 Mayıs. Galatasaray, UEFA Kupası'nı kazanıyor. Kupayı kaldırış anına bakalım (1.57'den itibaren); Hakan Şükür bırakmıyor kupayı, kaptan Bülent'in tek başına kaldırmasına pek razı değil Kral.

2005'e atlayalım, 25 Mayıs'a. Liverpool'un unutulmaz, unutulmayacak efsanevi Şampiyonlar Ligi başarısına. Kupa gelirken sahiplerine, Carragher Gerrard'ı gösteriyor ısrarla, onun kupayı tek başına kaldırması Carragher için sorun değil. Bu iki adamın ne kadar yakın olduklarını bilen biliyor, Carragher'ın takım içinde ne kadar ağırlığı olduğunu da.

2011, 28 Mayıs. Barcelona, Manchester United'ı yenerek alıyor kupayı, bildiğiniz gibi. Kupa Abidal'in ellerinde yükseliyor. Kaptanlık pazubendi kolunda olan Abidal'in. Kanseri atlatan, sahalara dönüp finalde yerini alan Abidal'in. Bu Barcelona Real Madrid'i 6-2 yenerken sonradan oyuna giren Puyol'a Xavi pazubendi takmayı ihmal etmemişti. Bu akşam yaptığı gibi. Bu akşam da o pazubendi, başka birine vermeyecekti oyuncular elbette.

Bense bunları gördükçe, bir taraftan Barcelona ve Liverpool'a olan sevgim katlanıyor, bir taraftan  kaçınılmaz olarak 11 sene öncesini hatırlayıp ilk göz ağrım Galatasaray'a baktıkça elemim artıyor, ümidim azalıyor. O Büyük Kaptan'ın "Hagi'ye kırgınım"ını ilk okuduğumda hissettiğim, karnımdaki o dayanılmaz ağrıyı, kalbimdeki unutulmaz sızıyı duyuyorum yeniden, bunları hatırladıkça. Küçüldükçe küçüldüğümüzü, dağıldıkça dağıldığımızı hatırlıyorum. Taraftarın nasıl bölündüğüne baktıkça içimde bir şeyler ölüyor. Galatasaray konuşamıyorum, Galatasaray yazamıyorum, Galatasaray yaşayamıyorum. Takım sevgisinin bu kadar sorgulandığı başka bir taraftar güruhu yok, birbirine bu kadar düşman olan başka taraftar yok, kendini bu kadar kandıran başka camia yok.

Evet, belki bu kadar ümitsiz başka camia da yok.