II. Galatasaray Devrimi

Jupp Derwall'le başlayan ilkiydi devrimlerin. Türkiye'ye çim sahayı getiren, Galatasaray'a da yepyeni bir gelecek sunan Derwall'inki gibi bir devrim Galatasaray'da bir kez daha gerçekleşmek üzere; Frank Rijkaard ve ekibiyle.

Sadece deli dana gibi koşarak, sert fauller yaparak, uzaktan şutlarla son dakikada gol atarak, pivot santrfor kullanarak futbol oynanmayacağını daha önceden anlamamız şarttı aslında. Anlamıştık belki de, Türkiye şartlarında gerekeni yapmak çok zordu işte. Düşünsenize, Galatasaray'ın başkanısınız; bir hoca getiriyorsunuz ve diyorsunuz ki: "Galatasaray'ın planları geleceğe yöneliktir. Üç sene şampiyon olmasak da sorun değil. Bir şeyleri değiştirmeyi amaçlıyoruz." Ne olur biliyor musunuz? Küçük kıyamet kopar. Galatasaray gibi büyük bir takımın nasıl olur da şampiyonluğu hedefleyemediğinden tutun da bazılarına Galatasaray'ın büyüklüğünün anlatılması gerektiğine kadar bir sürü saçmalık dolaşır ortalıklarda. Bugün Elano'nun, Rijkaard'ın gelmesi bile hazımsızlığa sebebiyet veriyor bazı bünyelerde. "Biz istesek Rijkaard'ı getirirdik" diyecek kadar kendini kaybedebilen insanlar kulüp yönetiyor bu ülkede. İşte bu noktada, Türkiye futbolunun marka değerinin artmasının nasıl değerlendirildiğinin önemi çıkıyor ortaya. Galatasaray Rijkaard'ı getiriyor, birileri "Rijkaard burayı Barcelona sanıyor herhalde" diyebiliyor; ama Fenerbahçe Roberto Carlos'u transfer edince Galatasaray başkanı Adnan Polat "Carlos'un gelişi iyi oldu" diyor. Adnan Polat'ın olaya bakışından futbol vizyonunu anlamak zor değil. Roberto Carlos'un Türkiye'de olmasına seviniyor Adnan Polat, çünkü bu sayede Türkiye futbolunun daha cazip bir hale geleceğinden emin.

Devrim demiştik; devam edelim. Frank Rijkaard'ın gelişiyle Galatasaray'da devrim niteliğinde neler değişti mesela? Nedir bu kadar büyük etki bırakacak şeyler? Geçen sezon şöyle haberler duyardık hatırlarsanız: "Futbolcular Skibbe'yi çok seviyor, çünkü Alman hoca çok izin verip az antrenman yaptırıyor." Peki ne oldu bunun neticesinde? Dakika 60, diller dışarıda, suratlar pancar gibi, yere yığılmalar artmış. O kadar söylüyoruz ligimizin fiziksel olarak çok sert olduğunu; peki bu antrenmanlarla Galatasaray futbolcuları ne yapardı maçlarda? Gördük. İşte bu sezon öncelikle bu yönde çalışmalar yapıldı. Kondisyoner Albert Roca Puyol futbolcuların pestilini çıkardı. Ve birkaç maç sonunda görülüyor ki; Arda, Aydın, Yaser gibi futbolcularımızda gözle görülür bir fiziksel ilerleme var. Bu durum, sezon ilerledikçe daha iyi olacaktır.

Peki başka? Oyun yapısı değişiyor Galatasaray'da. İleriye, yana, arkaya bakmadan pas vermek, top şişirmek yasak artık. Aydın'ın yaptığı ortalara bakarsanız ne demek istediğimi anlarsınız. Akılla oynanacak bu oyun, şansla değil. Tiki-taka'dan bahsetmiyoruz tabii ki; uzun toplar da olacak, ortalar da, ama görerek, topun gideceği yerden emin olarak. Bu Skibbe'yle başlamıştı aslında. Kewell-Arda-Baros-Lincoln'ün birkaç saniyede yaptığı verkaçlarla rakibi şaşkına çeviren oyunun tüm sahaya yayılmış versiyonu olacak bu sezonki. İşte burada söylenmesi gereken şuydu hep: Sabır. Biraz sabır gösterin, en azından yarım sezon. Oturacaktır bu sistem dedik, yarım sezona kalmadan sistemin oturmasına çok az kaldığını herkes gördü bu akşam. Gollerdeki paslaşmalar, koşular, pozisyon almadaki beceri ne kadar gelişmiş herkes gördü.


Başka? Başka ne var peki? Takım ruhu var. Her sene Galatasaray'da birileri gizli işler çevirdi. Jardel gibi bir dünya klasında golcüyü yedi bu gizli işler,abiler, reisler. Şimdi onlardan kimse kalmadı. "Model Professional" Emre Aşık var sadece eskilerden. O da zaten o kirli işlere bulaşmadı. Velhasıl; Fildişilisi, Brezilyalısı, Çek Cumhuriyetlisi, Avustralyalısı, Bayrampaşalısı, Malatyalısı, Hollandalısı bir bütün olacak. Gollerden sonraki sevinçlere dikkat ettiniz değil mi? Kaptan'ın kulübeden fırlamasını gördünüz değil mi? Keita'nın maçtan sonra Yaser'in sırtına zıpladığını gördünüz mü peki? Serdar Eylik -ki kendisinin son derece aklı başında bir genç olduğuna kanaat getiriyorum zaman geçtikçe- röportajında; "hocamız yaş farkı gözetmeden herkesle şakalaşıyor" demişti. 60 yaşındakinden 17 yaşındakine kadar herkesin birbirini sevmesinin şart olduğu bir sistem bu. Barcelona'da nasıl ki huzursuzluk çıkaranın bileti kesiliyor, Galatasaray'da da böyle bir operasyon gördük, daha da görürüz kanımca.

Takım ruhu, akıllı oyun, fiziksel eksikliklerin giderilmesi. Galatasaray'ın dışa dönük vizyonunun canlanmasının meyveleri olacak bunlar. Hangi başarıyı getirecek bu üçü, göreceğiz. Ama lütfen; sevgili Galatasaraylı'lar, sabır gösterin. Sadece sabır göstermekle kalmayın, Galatasaray'ı korumak için tepkinizi de açık açık gösterin. Saldırılar çoktan başladı, bunlara sessiz kalmayın. Lincoln'ü, Jardel'i, Skibbe'yi yedirdik leş kargalarına; bari Elano'yu, Rijkaard'ı, Keita'yı yedirmeyelim. Çoğumuzun yanlışları oldu bu konuda, bundan sonra o yanlışları tekrarlamayalım, kimsenin dolduruşuna gelmeyelim. Futbolu böyle iyi bilen, ileri görüşlü yönetimimizin,teknik heyetimizin ve futbolcularımızın arkasında duralım. Başarı için kenetlenmek, lisanslı ürün almakla olmuyor sadece. Bekleyin, güzel günler görmemiz yakındır. Şafak göründü, yapmamız gereken sabretmek.