Hoca istikrarı

Futbolda başarı için altın kural: İstikrar. Her alanda olması gerekir. Galatasaray UEFA'yı bu istikrarı sağlayarak aldı. Futbolcular, yönetim, hoca istikrarı vardı o zamanlar. Sonradan 10 numaralar değişti, hocalar değişti, çok şey değişti, ve şimdi buradayız işte. Ankaraspor'a haksız bir gol atıp üstüne yatmaya çalışıyoruz maalesef. Bülent Korkmaz gibi bir adamın bunları yapması içimi acıtıyor. Popescu'dan stoperliği öğrenen adamın birilerinden teknik direktörlüğü öğrenmesini beklerdik. Ama maalesef amatörlere yakışmayacak oyuncu değişiklikleriyle, disiplin kaprisleriyle, açıklamalarıyla sonsuz kredisini bitirme aşamasına geldi. Seneye kalıp kalmayacağını bilmiyorum, şimdiden istifa etmiş gibi sayılıyor zaten taraftarın gözünde. Fazla sapmadan istikrar konusuna dönelim. Şöyle örnekler geliyor aklıma: Dünyanın her alanda en büyük kulübü hangisi? Çoğu kişi Manchester United der, ben gibi. Manchester'ın hocası kaç senedir görevde? Cevap:23 sene. İnanılmaz. Süper Lig'de bir takımda 23 ay teknik direktörlük yapan kaç tane hoca var acaba? Başka bir örnek daha: Avrupa'da endüstriyel futbolun gereklerini yerine çok iyi getiren ve oyuncu pazarlamasından çok fazla para kazanan kulüp hangisi? Lyon geliyor akla. Oyuncuları pazarlayan yönetim kaç senedir kulübün başında? Cevap aşağı yukarı aynı yukarıdakiyle: 22 sene. Lyon Avrupa'da niye başarılı olamıyor peki? Çok kolay, hoca istikrarı yok da ondan. Durum böyleyken, "Galatasaray yeni yapılanmaya soktuğu kadrosuyla şampiyon olur da biz olamaz mıyız ulan" mantığı ile şampiyonluğu hedefleyen Trabzonspor yönetiminin bu yaptığı nedir? Galatasaray geçen sene yeni bir yapılanmaya girdi, doğru. Ama Hasan Şaş, Hakan Şükür, Ümit Karan gibi veteranların verdiği maddi ve manevi desteği unutmamak gerekir. Trabzon'da bunu kim verecek? Fatih Tekke'nin ardından Gökdeniz'i de satın, sonra hemen şampiyonluk bekleyin. Zor. Taraftarın gözbebeği Yattara bile satılıyordu neredeyse. Ersun Yanal istifa etmiş diyorlar; öyle bile olsa tutun kulüpte bu adamı. Trabzon'u şampiyon yapmak çocuk oyuncağı değil, kaldı ki bu kadro birkaç sene uyum sağlasın bekleyin de; beş sene sonunda bir şey olmazsa koyun kapının önüne adamı. Günü kurtararak nereye kadar?